Insomnia

Niet kunnen slapen is nog nooit zo’n kwelling geweest. Ik heb altijd prima kunnen slapen. En ik kan ook eigenlijk wel overal slapen. Op een festival, 100 meter verwijderd van het 24-uurs cafe dat niet echt meer 24 uur open was maar gewoon herrie maakte tot het moment dat je eindelijk weer zin had in een muziekje bij je ontbijt. En dan stoppen. Rot cafe.
Of een vliegtuig op weg naar Zuid Amerika, een avontuur tegemoet. Of gewoon op de bank omdat je toch al ligt en de kat bovenop je is gaan zitten en warm is en spint.
Maar de laatste twee en een halve maand slaap ik zeer slecht. Ik ga niet vroeg naar bed, dat geef ik toe. Ik zie het meestal wel een uurtje of 01:00 worden. Maar dan ben ik daarna ook binnen een paar minuten diep in slaap en droom ik over de meest bizarre dingen.

Dat is voorbij. Ik ben een insomniak geworden ( dat is geen woord, weet ik – doet er niet toe. Slapeloze klinkt gewoon heel suf en ik voel me al suf genoeg) . Waar ik normaal mijn gedachten voel wegvloeien na een tijdje, blijven ze nu haarscherp. En zodra ik nog logica kan maken van mijn gedachten, kan ik niet slapen.
“Waar denk je dan allemaal aan?”
Tja, waar niet aan? De ene nacht lig je te bedenken waarom je eigenlijk alleen in je bed ligt en niet samen met een man die de looks heeft van Jon Snow. Want je bent bang, er komen vannacht vast inbrekers. Dat denk je nu namelijk al bijna een half jaar, dus ze zullen toch wel een keer komen nu. Daarvoor was je nooit bang voor inbrekers (wat willen ze komen halen, mijn Dogo Shoes? Ik heb verder echt 0 spullen van waarde) maar vandaag de dag ben ik niet alleen maar bang dat ze mijn wifi code willen kraken. Terwijl ik overdag echt compleet niet stil sta bij dit soort dingen. Ik weiger me aan te melden bij de whats app buurtpreventie omdat ik het vooroordeel heb dat die mensen alleen maar uit hun ramen staren om de eerste de beste toerist te willen bestormen met hooivorken en toortsen. Ik ben ook geen bang persoon, maar ’s nachts opeens wel. En dat er dan geen stoere Jon Snow in huis is, is toch jammer. Moet ik die inbrekers toch zelf te lijf gaan met mijn Dogo’s.

Een andere nacht zit ik na te denken over wat ik nu allemaal heb bereikt in mijn leven. Ja, dat is een zwaar onderwerp voor iemand die in slaap moet zien te komen. Het is dan ook best logisch dat het me niet lukt natuurlijk. Niet dat ik nu zo erg mezelf aan het prijzen ben wat ik bereikt heb, maar meer dat ik aan het piekeren ben wat ik nog wil bereiken voordat… tja, Voordat wat? Voordat meneer Jon Snow naast me ligt en baby’s wil maken? Want dat doet iedereen om me heen tegenwoordig, en met de leeftijd van 30 jaar is baby’s maken geen onlogische stap. Maar ik heb nog lang niet genoeg dingen van mijn bucketlist kunnen strepen voordat ik daar mee begin. Hoe ga ik dat klaar spelen?
En sowieso, van baby’s kun je ook niet slapen.

En sommige nachten lijk ik gewoon gesprekken of gebeurtenissen te herhalen die compleet niet relevant zijn. Het gaat soms echt helemaal nergens over. Laatst was ik in mijn hoofd Lord of the Rings gestart – ik dacht dat ik daar wel moe van zou worden. Als je je afvraagt hoe ik dat doe ; ik ken sommige films door en door en hoef niet eens beeld te zien om de scene voor de geest te halen. Ik heb dit in het verleden vaker gedaan, bij wiskunde bijvoorbeeld. Het kon me niet boeien en ik zat met mijn gedachten in een scene over hoe Harry Potter werd gesorteerd in Griffoendor. Maar toen was het handig. Nu krijg ik de film niet meer afgezet en zelfs na de denkbeeldige aftiteling zit ik nog steeds in de denkbeeldige bioscoop in mijn hoofd naar een scherm te staren. En dan kan ik wel the Two Towers gaan afspelen in mijn hoofd, maar die marathon ga ik niet wéér doen. Schaapjes tellen heeft ook geen nut. Ik kom met gemak aan 517 schapen voor ik de moed op geef.

Dus nu ben ik aan de slaappillen gegaan. Echt goed slapen doe ik niet, maar ik lig in elk geval niet wakker tot 04:00 uur om vervolgens te dromen dat ik wakker blijf. Niks vermoeiender dan dat. Waar ik vroeger de meest creatieve dromen had (en ze vaak nog kon herinneren ook), droom ik nu dat ik niet slaap. En dan word ik wakker met een gezicht als een panda en de energie van een wandelende tak.

Als iemand nog een prachttip heeft om mij in slaap te krijgen – of gewoon oersaai kan vertellen en dit naast mijn bedrand wil doen ; je bent welkom.
Als je er uit ziet als Jon Snow trouwens ook. Slapen doe ik immers toch niet…

Foto “Insomnia”  | via instagram @carinivana | 21 april 2017

Advertenties

Poepbroek

Je wordt gefeliciteerd omdat je tante bent geworden. Eigenlijk is dat maar raar, want je hebt immers niets gedaan daarvoor. Misschien is dat weer een typisch Hollands iets – iemand feliciteren omdat je zusje met heel veel pijn en moeite een kind heeft gebaard. Misschien is het net als bij een voetbalwedstrijd dat je de spelers op de bank ook moet feliciteren met de winst, ze hebben immers goed gekeken naar de wedstrijd. Dat ze geen poot uit konden steken was waarschijnlijk niet hun keuze.
Dus ik accepteer de felicitaties als tante, want betreft team effort – ik heb wel 8 uur in het ziekenhuis gezeten tot mijn neefje er was. Helpen persen kon ik niet, anders had ik het echt wel even van mijn zusje over genomen.

Vreemd genoeg weten mensen dit toch ook weer om te draaien als het om familie gaat.
“Hoe voelt het  nu om tante te zijn?”
Ik ben al 7 jaar tante is dan mijn antwoord. Eigenlijk langer, maar dat wist ik gewoon niet.
“Ja, maar dat is niet hetzelfde.”
Ik snap direct wel wat ze bedoelen, maar het voelt meteen weer alsof ze de wereld aan het omdraaien zijn.
“Je hebt natuurlijk veel meer met Ingrid dan met je andere zussen.”
Dat is een understatement. En dat is  niet omdat ik dat wil, maar omdat dat gewoon zo is gegaan. Dat ik mijn zussen in Brazilië weinig zie en hun dochters niet echt kan zien opgroeien is natuurlijk heel anders dan dat ik 2 straten van Ingrid vandaan woon en Dylan zal zien leren lopen, praten en uiteindelijk schelden – mits zijn moeder bijdraait en eens netjes leert te praten. (Waar ik stiekem niet eens op zit te wachten, dat Ingrid het scheldkanon van de familie is, is echt super grappig)
Maar waar mensen je vragen naar je ‘echte ouders’ , zijn opeens mijn ‘echte’ nichtjes niet hetzelfde als mijn neefje nu. Ik begin nu een beetje aan mezelf te twijfelen of ik wel echt ben. Misschien ben ik ook wel een nepperd.

Maar om de vraag te beantwoorden hoe ik het ervaar : ja, natuurlijk ben ik een trotse tante. Toen ik Dylan voor het eerst vast had heb ik hem alle geheimen verteld die hij moest weten. A) Zijn moeder is een scheldkanon. B) Zijn vader is een jankerd (dus zijn rapport maakt niet uit, hij huilt er toch wel om). C) Als je iets niet voor elkaar kan krijgen bij je ouders, ga dan naar oom Danny. Die is niet eens in staat om een kat snoep te weigeren als het er om zeurt, dus laat staan zijn neefje. En D) Vraag je nooit af waar tante Carin mee bezig is. Dat weet ze zelf ook niet.
Dylan keek me wel aan, maar of hij het heeft onthouden… ik ga maar even uit van niet. Misschien beter ook, anders heb ik ruzie met het scheldkanon.
Ik kijk uit naar het moment dat hij gekke woorden gaat roepen en wankelend gaat lopen en brillen van gezichten graait. Een lekkere baby lastpak. Zo kun je je namelijk gedragen als je klein bent. Ik kan het weten – ik ben ook nog steeds klein en ik praat ook gek en wankel ook na een wijntje of 2. Brillen laat ik dan wel weer zitten. Vaak.

Het belangrijkste wat ik Dylan deze week heb mee proberen te geven is dat hij lekker mag kiezen wie en wat hij wil zijn. Hij is half Nederlands, Half Portugees, maar hij mag zich van mij ook 5% Braziliaans noemen. (Waarom 5%? Vond ik gewoon een leuk getal. Dan gaan mensen proberen uit te rekenen hoe ver in de stamboom iemand uit Brazilië moest zijn gekomen, terwijl dat gewoon helemaal niet zo is)
En hij mag zichzelf ook gewoon wereldburger noemen. Zoals ik. Ik heb bedacht op de dag dat hij werd geboren dat ik een tatoeage wil van de wereldbol, als symbool dat ik een wereldburger ben. Zal nog wel even duren voor die staat, maar het voelt toch goed.
Wereldburger.

Al heeft al dat geklets over burger me weer doen watertanden naar een hamburger. Dylan, als je een hamburger wil zijn dan mag dat ook hoor jongen. Tante vind het allemaal goed.

IMG_8970

foto ‘world citizen’ | via instagram @project_aconchego | april 2017