Hooikoorts is zó 2016

Je zult zien dat ik spijt ga krijgen van deze blog. De pollen zullen zich vast hergroeperen nadat ze dit hebben gelezen, en zich klaar maken voor een nieuwe nucleaire aanval op mijn neus. Maar tot nu toe ben ik dit seizoen zo goed als klachtenvrij doorgekomen. En dat terwijl we al in mei leven.

Nu mag ik ook niet helemaal zeggen dat ik klachtenvrij ben. Het universum heeft besloten dat ik het maar benauwd moet hebben. En als ik mijn broer moet geloven, dan ‘heeft God het zo gewild’. Really? Waarom dan, God?! Had ik nog niet genoeg problemen?
Ik ben agnost, dus ik krijg waarschijnlijk ook geen antwoord. Maar daar kan ik wel mee leven. Met de benauwdheid iets minder.

Maar terug naar de pollen (of liever niet eigenlijk, laat ze wegblijven). Ik begin blijkbaar het lange gevecht met ze toch te winnen! Alle medicijnen die ik tot dusver had gebruikt waren waardeloos (wat ze ook allemaal zeggen op TV) maar ik heb dan eindelijk iets gevonden wat wél werkt. Bij mij dan. Ik kan niet garanderen dat dit voor iedereen zo is – ik ben geen TV reclame. Het is nergens wetenschappelijk bewezen. Maar ik loop nu al een derde seizoen rond met sporttape op mijn lijf en ik heb tot 90% minder klachten dan voorheen. En ik was niet iemand die om twee pollen moest niezen en daarna de rest van het seizoen vrolijk rondhuppelde.
Mijn neus werd zo rood als een clown, ik nieste honderd keer per dag en mn ogen prikte. En dan moest je ook nog eens 300 x per dag ‘dankjewel’ zeggen tegen die mensen die maar enthousiast ‘gezondheid’ bleven zeggen en je onbeleefd vonden als je ze negeerde. Alsof je na 300 keer niezen er nog echt in geloofd dat het iets met gezondheid te maken had. Maar nu nies ik weinig, mijn ogen zijn niet rood en prikkend en ik kan me zelfs in de buurt van narcissen wagen. De grootste klootzakken onder de bloemen als je het mij vraagt, want ze moesten me altijd hebben. Als ik bij mijn ouders thuis kwam en ze stonden daar, dan kon ik maar beter weer naar huis gaan. Binnen no time begon ik dan te niezen. Ook staan ze vaak met honderden tegelijk aan de kant van de weg waar ik dan langs moet met open ramen want de airco is stuk. Alsof ze allemaal samen zijn gekomen en roepen “you came to the wrong neighborhood bitch” met hun gele gangsterkelk en hun stomme stampers. Veel mensen zijn dol op bloemen, maar ik zie het nog altijd als aartsrivalen. Ondanks dat ik er nu dus veel beter tegen kan. Orchideeën en rozen zijn inmiddels welkom in mijn huis. Orchideeën vind ik leuk en rozen… je kunt moeilijk je vriendin Roos wél binnen laten en tegen de rest van de rozen zeggen dat ze niet welkom zijn. Dat is gewoon slecht deurbeleid.

De tape is overigens best simpel aan te brengen, al laat ik het doen door de fysio omdat ik er niet op vertrouw dat ik goed kan plakken. Ik ben vorig jaar een keer met een irritant kriebelende neus naar binnen gestapt. Normaal gesproken betekent zo’n neus dat ik aan het eind van de dag mijn hele gezicht rood heb gewreven van de kriebel. Maar na het plakken van de tape begon mijn neus minder te irriteren en na een minuutje of vijf leek het weg. Ik had er extra goed op gelet want er was me al gevraagd hoe snel je er iets van ervaart. Snel dus. Dit seizoen heb ik me ‘slechts’ nog maar één keer laten plakken. Dat was al bijna 2 maanden geleden. En dan nu vandaag weer. Tot op heden heb ik weinig tot geen klachten meer, terwijl ik zeker weet dat ik anders aan de pillen moest en me vreselijk voelde als ik naar een bos, park of tuin zou gaan. Ik ben nu zelfs op het punt gekomen dat ik er eigenlijk niet eens meer bij nadenk. Klinkt gek misschien, maar ik heb heel lang na moeten denken waar ik heen ging en of ik medicijnen zou slikken, want de hooikoorts was zo hevig dat je echt geen leuke tijd had als je dat vergat. Alsof iemand continu die vieze muffe wolle kriebeltrui in je gezicht duwt. Met een paar brandnetels er bij, als je pech hebt. Die rode ogen waren dan wel weer een heel goed excuus om mensen niet te laten weten dat je stoned ben. Al was ik ook gewoon nooit stoned. (Spacecake incident even weggelaten).

Ik ben in elk geval erg blij met het resultaat. Als je twijfelt of het iets voor je is : gewoon doen. Baat het niet, dan schaad het niet. En al is het maar een placebo. Het kan me niet schelen – ik wil ook weer bij die miljoenen Nederlanders horen die blij worden als hun lover ze een bloemetje geeft. Of die in het park op het gras liggen te picknicken. Of gewoon buiten zijn als het lente is. En ik kan dat bijna weer. Ik ben niet meer bang voor jullie, stomme pollen!
I’m gonna go out and smell the roses!

Wieeeeeeee!

(nee niet jij Roos, no worries) 

 

Advertenties