Anti Depressiva

Ik had eigenlijk nooit een goed beeld bij anti depressiva. Maar goed, dat had ik ook niet bij een depressie. Ik wist wel dat ik er een beetje aanleg voor had, want ik heb eerder een periode gehad dat ik niet lekker in mijn vel zat, maar zo heftig als afgelopen half jaar had ik nooit zien aankomen. Mijn brein was een soort tornado van vuur en as door een burn-out en een depressie en ik heb best lang gedacht dat dit vanzelf wel weer zou oplossen. Maar dat deed het natuurlijk niet.

Een paar weken geleden was ik weer eens onwel geworden. Dit keer op werk, helaas. Dat was toch wel echt een punt waarop ik dacht : oke, ik heb alles geprobeerd, nu gaan we medicijnen proberen. Mijn psychiater was het daar ook mee eens. Nu, ruim 1,5 maand verder vraag ik me af waarom ik dit niet eerder heb gedaan.
Ik was voornamelijk bang voor de bijwerkingen (die ik de eerste twee weken ook best heftig had) maar ik voel me nu weer mezelf. De tornado is verdwenen en hoewel er nog steeds een grauw verbrand landschap is achter gebleven, groeien er toch stiekem weer kleine dingetjes. Ik heb nog steeds niet echt een idee wat ik wil gaan doen met mijn toekomst en hoe ik alles weer op moet gaan pakken, maar ik lig er niet meer van wakker in ieder geval. Sterker nog, door de medicijnen slaap ik haast weer te veel. Opzich niks mis mee, ik heb het gevoel dat ik afgelopen maanden als een zombie heb geleefd dus een beetje extra slaap kan geen kwaad, maar ik moet het ook niet overdrijven.
De tijd gaat naar  mijn gevoel al zo snel, en dat voor iemand die niet eens fulltime werkt. Er komt helaas nog weinig uit mijn vingers, maar dat komt vast wel weer.

Het verbaasde mij eigenlijk hoeveel mensen met anti depressiva te maken hebben gehad of hebben gebruikt. Misschien dat er toch een soort taboe heerst over het onderwerp. Een depressie is natuurlijk ook niet echt een gezellig onderwerp om op feestjes over te kletsen. En in de supermarkt babbel je ook niet over de paprika’s naar je klanten dat je een burn-out hebt en daarom eigenlijk geen idee hebt wat er gaande is op de zaak en dat als ze antwoord willen op hun vraag, ze het beste gewoon even de zaak kunnen bellen of mailen. Maar gezien ik afgelopen maanden als the walking dead vooruit bewoog hadden mensen wel door dat ik misschien niet helemaal lekker in mijn velletje zat. En nu het beter gaat en ik aangeef dat ik medicijnen heb, hoor ik veel vaker verhalen van mensen die dat ook hebben gebruikt.
Misschien is het gewoon een ‘ziekte’ van deze tijd. Of van de drukke maatschappij waar we in leven. De angst om niet meer te weten waar je nou eigenlijk mee bezig bent en wat je moet gaan doen en niet de kans ziet om een jaartje rond te gaan reizen over de wereld.

Maar met mij gaat het nu beter. Gisteren heb ik een vliegticket geboekt naar Japan. In maart, wanneer de kersenbloesem hopelijk bloeit, ben ik in het land van de rijzende zon. Samen met Jeroen en Armindo. Ik hoor van zoveel mensen ‘dat land heb ik ook op mijn bucketlist staan!’. Ik dus ook. En ik ga hem afstrepen! Yata!!!!

japanyes

Advertenties