Dag Studio Pixxi <3

 

Ja, ik ga stoppen.

Omdat ik wat duidelijkheid wil scheppen over de situatie heb ik besloten hier uit te leggen waarom ik ga stoppen / ben gestopt met Studio Pixxi.

Zoals jullie misschien al wisten heb ik een burn-out. Daar ben ik weer redelijk van aan het herstellen maar dit gaat traag en met kleine beetjes. Sinds begin oktober vorig jaar ben ik al niet meer werkzaam geweest bij Pixxi omdat de druk daar gewoon te groot was. Ik had ook al een tijd niet echt plezier meer in mijn werk en vond alleen de bruidsfotografie en de fotocursus nog leuk om te doen. Ik gaf mezelf wat rust om na te denken over wat ik nu eigenlijk wilde.

Na een jaar ben ik tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk wel klaar ben met een groot deel van de commerciële fotografie die ik deed. Als ik ook kijk wat ik tijdens mijn opleiding heb gemaakt, was het ook helemaal niet commercieel. Het liefst maak ik documentaire of – geheel daarmee in contrast – surrealisme. Ik wil verhalen vertellen, mensen aan het denken zetten of af en toe gewoon iets maken wat ik kan afdoen als ‘kunst’. Ik wil  niet als ik straks 67 jaar ben en met pensioen mag terug kijken op mijn carrière en denken : nou, ik heb eigenlijk niet echt iets bijzonders gedaan.
En dan bedoel ik absoluut niet dat ik niet voor mijn klanten bijzondere momenten heb vastgelegd, want dat vind ik echt een hele eer. Maar dat is niet wat ik voor mezelf doe.
Mijn expositie was het eerste moment dat ik dacht : ja, dít is iets waar ik echt trots op ben. Het is niet in opdracht, het is gewoon puur zoals ik het wilde neerzetten. En als mensen daar dan hun mening over geven dan raakt me dat veel dieper dan wanneer iemand blij is met een familie portret. Ook fijn, maar uiteindelijk is dat na 10 jaar commerciële fotografie gewoon genoeg geweest.

Ik had natuurlijk gewoon in het bedrijf kunnen blijven als partner of met een nieuw businessplan, maar ook mede omdat ik dan geen bijstand meer ontvang heb ik besloten er uit te stappen. Ik kan nu niet zeggen dat het leuk is om van bijstand te leven, maar op dit moment is dat voor mij helaas nog nodig. Ik verdien niet genoeg met de uurtjes die ik bij mijn andere werk maak om rond te kunnen komen. En voor een (vervolg) aanvraag voor bijstand mag ik niet zelf een onderneming hebben / zzp-er zijn.

De toekomst – wat nu?

Mieke gaat gewoon door met Studio Pixxi. Hoe en wat ze precies wil gaan doen weet ze zelf ook nog niet helemaal, maar dit geeft haar de ruimte om verder te gaan met haar passie. Ik blijf wel samen met haar de bruidsfotografie doen. Dit is iets wat we allebei nog steeds erg leuk vinden en ook beter doen als we samen zijn. Het is ook vrij seizoensgebonden dus geeft dat mij nu nog een paar maanden rust voordat het weer begint.

Ik zal in 2018 weer gaan fotograferen als bruidsfotograaf, dus mocht je mij en Mieke willen boeken : http://www.pixxiweddings.nl !

Ook de fotoclub XZie wil ik graag nog doorzetten, al zal het er dit seizoen niet van komen.

Dit wil allemaal niet zeggen dat je mij niet kunt bereiken voor andere opdrachten, maar de kans is groot dat ik nee zeg tegen het fotograferen van het  verjaardagsfeestje van je oma Hillie. Ik ga weer workshops volgen voor Photoshop, verdiep me in Instagram, ga bloggen… mij vooral op mezelf richten. Even het ‘ik ben fotograaf’ laten vallen en kunnen zeggen ‘ik maak beeldende kunst’. Lekker breed, kan ik alle kanten mee op.
Ga ik er rijk mee worden? Ha. Hell no. Weet ik ook wel. Maar dat hoeft ook helemaal niet.

Life is a party

Met pijn in het hart

Het afscheid is toch bitterzoet. Het bedrijf bestaat bijna 7 jaar, en ik zal Mieke en Ymelda ook zeker missen. Maar het is geen einde van onze samenwerking, dus zie ik het als een nieuw hoofdstuk. Ik blijf toch betrokken, al is het straks als freelancer. We blijven natuurlijk gewoon ook vriendinnen en in de toekomst hoop ik heel veel bruiloften samen met de meiden te kunnen doen. En wie weet ooit een expositie samen, want dat is toch waar mijn hart ligt. Mieke is een geweldige fotograaf en Ymelda is zo bizar creatief dat het in de toekomst zeker moet lukken!

Ik wil sowieso iedereen bedanken voor alle steun, vertrouwen en hulp van de afgelopen jaren! Mijn nieuwe werk zul je voornamelijk vinden op Instagram ( @carinivana ) en via mijn eigen Facebook , maar vergeet ook vooral niet om Studio Pixxi te blijven volgen op social media. Uiteraard blijven de foto’s die ik heb gemaakt in de afgelopen jaren daar ook in het archief.

Mieke en Ymelda, lieve Pixxi-zusjes, dit avontuur is voor mij ten einde maar we vinden elkaar hoe dan ook weer terug in de fotografie. En anders sowieso op de koffie.

Dikke kus,

Carin

 

pixxi

 

Advertenties

Get Vintage

Mensen kunnen soms heel vreemd reageren op fotografie. Ik kan het me nog herinneren van de tijd dat ik promoter / demonstrateur was voor een camera merk. Ik mocht naar allerlei leuke plekken en winkels, maar moest soms ook op een saaie zaterdag in een groothandel staan. Waar uiteraard geen hond kwam voor een camera en al  helemaal niet op een demonstratie zat te wachten.
Ik weet nog dat ik daar stond, praktisch uit mijn neus te eten want iedereen kwam wijn of toner halen, en ik werd ‘aangesproken’ door een man.
Meneer stond een meter of tien verderop.
“Ik hou er niet van.”
Gezien hij heel ver weg stond ging ik er niet vanuit dat hij tegen mij sprak. Als ik mensen aanspreek dan doe ik dat minimaal met oogcontact en wacht ik even tot ik een meter of 3 verwijderd ben voor ik mijn gesprek start. Deze man niet.
“Ik hou er niet van”, herhaalde hij nogmaals toen hij inmiddels een metertje of drie dichterbij was geschoven als een bang dier, waarschijnlijk omdat ik hem negeerde.
Ik keek hem vragend aan. “Eh, pardon?”
“Ik hou er niet van, foto’s”, herhaalde hij zichzelf weer. Hij knikte naar de camera in mijn hand.
‘Waarom kom je dan naar me toe?’ – wilde ik er uit werpen, maar ik blijf  altijd beleefd naar klanten. Al wist ik niet zo goed wat ik met deze kwibus aan moest. Het was misschien een rare confrontatie, maar het was beter dan de meneer die vijf schappen verderop “pssst!” naar me riep en begon te fluiten toen ik niet reageerde. Hij wilde toner hebben en verwachtte dat ik wel zou reageren op zijn gefluit. “Nee meneer, ik werk hier niet! ” riep ik uiteindelijk nadat hij vier schappen was opgeschoven om te blèren of ik hier wel werkte. Psst m’n reet. Ben geen hond.
Maar wat de “ik hou er niet  van” meneer van mij moest was me onbekend. Hij kwam klagen dat hij niet van foto’s hield en dat hij al zijn jeugdfoto’s weg had gemieterd. Hij vond er niks aan.
Ik had de man niet eens gezien, laat staan gevraagd of hij een demonstratie wilde van de camera die ik vast had. Ik had het die dag al lang opgegeven na de zoveelste ongeïnteresseerde blik.
Maar al je jeugdfoto’s weggooien? Wie doe je daar nou goed mee? Ik ken echt niemand die dat zou doen. Maar ik wilde hem niet verder vragen waarom – de man drentelde ook al half verder toen ik niet enthousiast begon over hoe stom foto’s zijn. Wat verwacht je van een camera liefhebber?

Nu vraag je je af waarom ik me dit opeens weer herinner. Ik ben op het moment weer bezig met mijn verzameling oude camera’s. Na een tweede verhuizing van Pixxi heeft Mieke een doos met oude camera’s achter gelaten voor me en ik was eerlijk gezegd zo blij als een kind in een snoepwinkel. Of gewoon iemand die net als in aan de Weight Watchers zit zo blij is met een chocoladereep.
Ik was al helemaal aan het kijken waar ik ze neer wilde zetten toen ik de oude camera van mijn oma weer vond. Gewoon, zo’n compact camera die ik eigenlijk niet zo heel interessant vind en ook niet spaar, maar die oma me destijds heeft gegeven omdat ik zo van camera’s hield. Ik heb hem wel altijd bewaard.
En ik zag nu opeens dat er nog een rolletje in zit! Ik ben natuurlijk super nieuwsgierig! Ik gok dat de foto’s zijn gemaakt ergens tussen 2000 en 2010. Dus ik in mijn bed onder de dekens dat rolletje er uit proberen te jassen – lukt natuurlijk niet, de hele film er uit. Dus ik denk slim te zijn en een andere camera te pakken waarmee ik het rolletje handmatig terug kan draaien – zit daar óók nog een rolletje in! Wauw!
Misschien staat er op beiden niets, maar ik ben nu reuze benieuwd!

Dus als je een oude camera hebt liggen of iemand kent die de zijne bij het grofvuil wil zetten: geef het aan mij! Ik spaar zo’n beetje alles totaan mid jaren 90 (waar het digitaal werd) maar als het er mooi uit ziet… love it!
Hoog op mijn lijst staat een polaroid 1000 (zo’n witte) want daar is weer film voor 😀

IMG_3322

Foto: Instagram @carinivana | vintage camera | 16-09-2017