Prinses op de erwt

Het is oktober en mijn verjaardag is alweer voorbij. Vroeger was dat een drama, want dan moest ik weer zó lang wachten tot ik jarig was. Inmiddels wil ik niet eens meer zeggen hoe oud ik ben geworden, want ik vind daar niks leuks meer aan.
Feestjes zijn wel leuk en cadeautjes krijgen ook – al krijg je op deze leeftijd (nee, zeg nog steeds niks) over het algemeen geld of tegoedbonnen. Of ga je – zoals ik gedaan heb – het cadeau omruilen. Ik voelde me wel een beetje een Rachel Green, ik kreeg een vet mooie fitbit maar die was een maat te groot. Ik wilde hem gaan omruilen voor een kleine en toen kreeg ik nog een stapel met duiten waardoor ik een Apple Watch kon gaan halen. En dat heb ik dus gedaan. Ik ben nu dus een zwerver met een Apple Watch. Ik riep altijd dat ik geen dingen nodig had die duurder waren dan mijn huur – ik heb hierin dus gefaald. Ik heb een product om mijn pols wat veel te duur is maar ik ben er al verliefd op.

Maar God straft ook meteen. Ik ben deze week neergehaald door de keeltyfus die de halve wereld zo’n beetje twee weken geleden had, waardoor het  nu lijkt alsof ik een mega kater heb van mijn feestje. Ik lag een beetje zielig op de bank te snotteren en mijn mond te houden (niet dat ik zoveel mensen heb om tegen te praten behalve Siri op mijn apple watch) zodat ik mee kon op familie weekend. Eigenlijk ben ik slecht in ziek zijn. Ik stuur vreselijke selfies rond als bewijs dat ik écht een rotkop heb van de griep en niet gewoon brak lig te netflixen. En ik stuur al vreselijke selfies als ik me wél goed voel… arme vrienden. Sorry guys.

Maar ik beloof dat ik na deze week klaar ben met mijn diva gedrag. Of nou ja, bijna. (Ik quote mezelf : “Lex, wil je voor mij even een watertje halen? Nee, niet die lauwe, die wil ik niet!!! Ik wil koud! Ik haat lauw water!” – waarna hij me steevast prinses noemt als ik over water begin) Daarnaast zit mijn nieuwe horloge ook al tegen me te bitchen dat ik niks aan het doen ben. Ja, hallo zeg, ik heb griep en koorts en dan gaat horloge-lief tegen me zeggen dat ik niks heb uitgevoerd gister en dat ik nodig eens moet gaan staan.
Eigenlijk zou dat ding me nog een schok moeten geven ook, wie weet dat ik dan nog beter gemotiveerd word om af te vallen.
Al is dat deze week een verloren zaak.

En dit weekend zit ik dus op een boerderij. Familie weekend.
Ik heb vrienden gemaakt met een stel koeien (volgens Jeroen Dikker zijn dit ‘kleine paarden’) en ik heb een wandeling gemaakt door een bos. Inmiddels kan mijn neefje Dylan ook vloggen over hoe hij achteruit kruipt, vervolgens een tas mee weet te jatten en er nog steeds mee weg komt omdat hij een baby is. Al zegt hij in zijn vlogs alleen maar ‘brrrr en ddddd da da’. Maar ik snap het wel. Hij is het mooiste en liefste neefje ter wereld (en het was niet mijn tas die hij jatte so i dont care).
De boerderij is lekker oud en ik verwacht nog steeds dat er ieder moment ergens een geestverschijning langs komt zoals in horror films. Maar die hoop heb ik misschien omdat ik mijn Halloweenplannen af heb moeten zeggen voor dit weekend…

Dus ik vind dat ik nu weer behoorlijk prinses af ben. Al hoewel dat nooit echt zal gebeuren ben ik bang, bij mijn adoptie werd ik al voorgesteld als ‘klein prinsesje’.
Dus tja. Waarom er dan niet aan toegeven ook…

 

 

 

 

 

Advertenties

Little Miss Snack-a-lot

Weer zo’n gare dieetblog?
Sorry. Ik ben niet het type dat na iedere fitness oefening een selfie neemt en op Facebook post om te laten zien dat ik kan sporten. Ik weet dat ik kan sporten (al heb ik aan de sportschool een hekel, als ik doelloos rond wilde rennen dan was ik wel gereïncarneerd in een hamster) maar ja… het doen is een ander verhaal.
Maar op dieet zijn. Het klinkt alleen al weer zo stom. “Nee, dat mag ik niet eten.”
Zucht.
Ik kan nu wel mijn medicijnen de schuld gaan geven (sinds ik ad slik heb ik wel enorme vreetbuien gehad) maar ja, dat is ook weer te makkelijk. Ik ben nu eenmaal een klein mollig mensje en dat heb ik toch echt zelf gedaan.

Dus ik zit weer aan de Weight Watchers. Punten tellen. Ik mag dus rustig een keer een patatje eten, alleen dan mag ik de rest van de dag alleen nog maar rauw konijnenvoer. Ik moet weer bewust worden van wat ik in mijn muil doe. Want wat ik drie jaar geleden kon, dat kan ik weer. Die tien kilo die er toen af waren gegaan, zitten nu weer triomfantelijk vanaf mijn probleemzones naar me te zwaaien. En als ik straks in Japan een beetje leuk op de foto wil, dan moet ik die bagage thuis zien te laten. Dus Fitbit weer om en gaan!

Wel heb ik me eerlijk afgevraagd waarom het zo lang heeft geduurd voordat mijn smaakpapillen zich eens volwassen gingen gaan gedragen. Waar ik vroeger niets van moest hebben begin ik langzaam te leren eten. Dat werkt overigens compleet niet in mijn voordeel (het niet lusten van pizza was eigenlijk alleen maar beter als je al aanleg hebt om een klein bruin bolletje te worden) maar ik ben daardoor wel een stuk gevarieerder gaan eten. Mijn vader kan daar in elk geval niet meer over klagen.

Ook ga ik nu twee tot drie keer in de week ’s ochtends baantjes zwemmen. Oke, dit heb ik nu pas twee weken gedaan dus ik kan niet doen alsof ik al het kanaal over heb gezwommen in meters, maar goed. Het voelt lekker, weer met sport bezig zijn. En er zwemmen in de ochtenden ook weinig mensen dus ik heb alle ruimte om als een zeehond met ietwat overgewicht door het water te plonzen. Het is jammer dat er nog geen manier is waarop ik muziek zou kunnen luisteren tijdens het zwemmen. Ik zink dan maar een beetje in gedachten (beter dan zinken in het water) en vergeet vervolgens mijn banen te tellen. Waren het er nu 19, 20 of 21? Nou ja. Zo iets haal ik nu dus binnen een minuut of 40. En dan kom ik – voor mijn gevoel – heel dramatisch het water uit. Dat valt waarschijnlijk 100% mee als je op de kant staat, maar voor mij voelt het alsof ik een aangestrande potvis ben die met  moeite de douchecabine kan halen.

Maar het heeft allemaal een doel natuurlijk. Getting fit! Mensen zeggen altijd dat je jezelf ook beter voelt als je beter in je vel zit. Wat een onzin is dat eigenlijk. Ze zeggen het waarschijnlijk omdat ze moe zijn om steeds over een van mijn vetkwabben te struikelen of zo. Oke nu klinkt het net alsof ik Jaba the hut ben… Maar mijn punt: misschien voel ik me alleen maar beter doordat mensen zeggen dat ik er beter uit zie zodra ik ben afgevallen. Ik kan me nog wel herinneren toen de kilo’s er af waren. Ík was namelijk helemaal niet veranderd. Still weird little me. Maar je kreeg toch steeds van “Zie je nou wel, je voelt je nu veel beter he. Je ziet er goed uit.”

Maar goed, het is ook voor mijn gezondheid. En zodat ik – als ik al die kilo’s kwijt ben en mensen gaan van : “joh, jij bent veel afgevallen, wat zie je er goed uit!” – voor  hun neus een dikke Tony Chocolonely naar binnen kan werken en met een snap beweging kan zeggen : het kan me lekker niet schelen wat jij vind.
Doei!

Damn nu heb ik trek gekregen. Ik ga wel weer een appel eten….

Bucketlist

Er komt een moment in je leven dat je het woord ‘bucketlist’ hoort vallen. Of misschien hoor je net wat andere termen, maar er is een bepaald punt in je leven dat je gaat nadenken over wat je allemaal hebt gedaan en wat je allemaal wil doen. Het zijn soms simpele dingen, soms hele complexe.

Als ik 10 jaar geleden een bucketlist had moeten maken (misschien heb ik dat ook wel gedaan – ik weet het niet meer) dan weet ik zeker dat ik het uitbrengen van een boek hoog op de lijst had gezet. Deze heb ik nu van de lijst kunnen strepen. Oké, het is geen bestseller a la Harry Potter, maar dat is ook helemaal niet van belang. Het is non-fictie en biografisch – precies wat ik mezelf nooit zag schrijven. Van mijn fantasie/fictie verhalen komt immers weinig af. En wat af is, vind ik dan weer niet goed genoeg. Maar dat is ook niet belangrijk, want ik mag een vinkje zetten.

Boek schrijven en uitbrengen

Ook mijn expositie was een stappen plan van een aantal jaar. En hoewel ik er nog lang niet klaar mee ben (waarom kunnen locaties niet gewoon even antwoorden op mijn email? ‘Nee’ is ook een antwoord, verdorie!) heb ik dat met behulp van crowdfunding toch gedaan. Zo veel mensen, niet alleen vrienden, maar ook kennissen en vrienden van vrienden hebben mijn project gemaakt tot wat het was. Bizar eigenlijk hoe dat kon. Dat mensen je die expositie zo gunnen. Ik sta er nog steeds van te kijken. Dus wauw. Deze kan ik afstrepen (al is dit zeker niet de laatste die ik ga doen!)

Expositie houden

En dan reizen. Ik wilde altijd heel graag alle continenten hebben bezocht. Liefst natuurlijk zo uitgebreid mogelijk, maar gezien ik chronisch blut ben is gewoon een paar stapjes zetten op één plek ook al ruim voldoende. Ik mag dan eigenlijk vier continenten afstrepen : Europa (duh), Africa (ben in 2008 in Tunesië geweest), Zuid Amerika (Brazilië natuurlijk) en Noord Amerika (New York in 2013). Nu kun je natuurlijk niet echt veel zeggen als je Noord Afrika en alleen New York hebt gezien, maar goed. Technisch gezien telt het. En nu is mijn volgende stap Azië. Ik ga naar Japan.
En dan hoor ik je al denken : Was jij niet chronisch blut? Je zit toch in de bijstand door die burn-out?
Eh ja. Lang verhaal kort : ik heb een reis cadeau gekregen. Of eigenlijk nog als een soort erfenis. En daar mijn vakantiegeld bovenop gestrooid wat ik nog over hield. Is nog steeds niet genoeg, maar liever low budget een mooie reis maken dan niks doen. Ik kan een verandering van omgeving héél erg goed gebruiken.
Maar reizen kan ik dus nog niet afstrepen!

To do: De wereld rond reizen

Maar ja. En dan? Ik ben dan wel op een leeftijd waarop veel mensen om me heen aan het nestellen zijn (lees: trouwen, kinderen krijgen, huizen kopen, kort pittig gaan) maar vind ik dat nou echt bucketlist dingen? Ik zou liegen als ik zeg dat ik dat niet graag zou willen, maar voor mij is het meer een natuurlijk verloop dan een doel. Of nou ja… gezien ik al heel lang single ben kan ik niet spreken van een natuurlijk verloop maar – you know what i mean. Wat ik wel echt wil (en moet) is een hoop afvallen. Weer. Het was er ooit allemaal af, en het is tijdens de depressie weer allemaal terug gekomen. Stomme vetjes.
Ik hou niet van dieeten, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de titel ‘moeilijke eter’ bijna niet eens meer mag dragen. Ik lust zelfs pizza inmiddels (oke, dat is absoluut geen goede stap voor mijn dieet dat ik dat ben leren eten en dit is ook de schuld van Alex – damn you Lex!) Maar het doel staat.  In Japan moet ik immers Jeroen en Armindo bij kunnen houden – twee langjanussen met wolkenkrabbers als benen en klokken net onder Max Verstappen in als ze haast hebben. Oke, dat is lichtelijk overdreven maar ik mag echt wat aan de conditie doen wil ik die twee bijbenen in Japan.

To do : Fit worden

Maar daarna weet ik het eigenlijk niet. Het is dus niet echt een enorme bucketlist. Ik ben heel erg benieuwd wat jullie bucketlist is (post het gerust als comment!)
Wie weet doe ik er wel ideeën op. Ik heb een boek uitgeven dan wel van de lijst mogen schrappen, maar eigenlijk smaakt het naar meer. Misschien een fotografie boek? Of een kinderboek? Eigenlijk heb ik zat dingen die ik kan doen, maar ja.

Waar begin je?

 

 

bermuda

Foto “Bermuda Triangle”  | via instagram @carinivana | 3 juni 2017