Prinses op de erwt

Het is oktober en mijn verjaardag is alweer voorbij. Vroeger was dat een drama, want dan moest ik weer zó lang wachten tot ik jarig was. Inmiddels wil ik niet eens meer zeggen hoe oud ik ben geworden, want ik vind daar niks leuks meer aan.
Feestjes zijn wel leuk en cadeautjes krijgen ook – al krijg je op deze leeftijd (nee, zeg nog steeds niks) over het algemeen geld of tegoedbonnen. Of ga je – zoals ik gedaan heb – het cadeau omruilen. Ik voelde me wel een beetje een Rachel Green, ik kreeg een vet mooie fitbit maar die was een maat te groot. Ik wilde hem gaan omruilen voor een kleine en toen kreeg ik nog een stapel met duiten waardoor ik een Apple Watch kon gaan halen. En dat heb ik dus gedaan. Ik ben nu dus een zwerver met een Apple Watch. Ik riep altijd dat ik geen dingen nodig had die duurder waren dan mijn huur – ik heb hierin dus gefaald. Ik heb een product om mijn pols wat veel te duur is maar ik ben er al verliefd op.

Maar God straft ook meteen. Ik ben deze week neergehaald door de keeltyfus die de halve wereld zo’n beetje twee weken geleden had, waardoor het  nu lijkt alsof ik een mega kater heb van mijn feestje. Ik lag een beetje zielig op de bank te snotteren en mijn mond te houden (niet dat ik zoveel mensen heb om tegen te praten behalve Siri op mijn apple watch) zodat ik mee kon op familie weekend. Eigenlijk ben ik slecht in ziek zijn. Ik stuur vreselijke selfies rond als bewijs dat ik écht een rotkop heb van de griep en niet gewoon brak lig te netflixen. En ik stuur al vreselijke selfies als ik me wél goed voel… arme vrienden. Sorry guys.

Maar ik beloof dat ik na deze week klaar ben met mijn diva gedrag. Of nou ja, bijna. (Ik quote mezelf : “Lex, wil je voor mij even een watertje halen? Nee, niet die lauwe, die wil ik niet!!! Ik wil koud! Ik haat lauw water!” – waarna hij me steevast prinses noemt als ik over water begin) Daarnaast zit mijn nieuwe horloge ook al tegen me te bitchen dat ik niks aan het doen ben. Ja, hallo zeg, ik heb griep en koorts en dan gaat horloge-lief tegen me zeggen dat ik niks heb uitgevoerd gister en dat ik nodig eens moet gaan staan.
Eigenlijk zou dat ding me nog een schok moeten geven ook, wie weet dat ik dan nog beter gemotiveerd word om af te vallen.
Al is dat deze week een verloren zaak.

En dit weekend zit ik dus op een boerderij. Familie weekend.
Ik heb vrienden gemaakt met een stel koeien (volgens Jeroen Dikker zijn dit ‘kleine paarden’) en ik heb een wandeling gemaakt door een bos. Inmiddels kan mijn neefje Dylan ook vloggen over hoe hij achteruit kruipt, vervolgens een tas mee weet te jatten en er nog steeds mee weg komt omdat hij een baby is. Al zegt hij in zijn vlogs alleen maar ‘brrrr en ddddd da da’. Maar ik snap het wel. Hij is het mooiste en liefste neefje ter wereld (en het was niet mijn tas die hij jatte so i dont care).
De boerderij is lekker oud en ik verwacht nog steeds dat er ieder moment ergens een geestverschijning langs komt zoals in horror films. Maar die hoop heb ik misschien omdat ik mijn Halloweenplannen af heb moeten zeggen voor dit weekend…

Dus ik vind dat ik nu weer behoorlijk prinses af ben. Al hoewel dat nooit echt zal gebeuren ben ik bang, bij mijn adoptie werd ik al voorgesteld als ‘klein prinsesje’.
Dus tja. Waarom er dan niet aan toegeven ook…

 

 

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Prinses op de erwt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s