Reisblog Japan : Osaka & Hiroshima (deel4)

Osaka

Vanuit Nara vertrokken we naar Osaka, waar we laat in de avond aankomen. Onze wijk Fukushima (nee, niet díe Fukushima) zag er gezellig maar enigszins verlaten uit. Het is sowieso opvallend dat Japanners op hele rare tijden openen en sluiten. Oke, het was zondag avond, maar in Nederland zijn de kroegen en restaurants dan gewoon open. Hier lang niet allemaal. Toch gek voor zo’n grote stad.
Jeroen kon het appartement snel vinden. Dat was best knap, gezien hij deze reis stelselmatig de verkeerde kant op slaat. Hij loopt ook altijd voorop (vanwege zijn nieuwsgierigheid of misschien gewoon de langste benen?) en dus ook bij uitstek verkeerd. Armindo en ik noemen hem ‘ons kapotte compasje’. Als hij ergens heen wil, weten we zeker dat we de andere kant op moeten. Sorry Jeroen, maar jouw ingebouwde GPS is stuk.

De eerste dag hadden we een zeer relaxt dagje Osaka. We begonnen bij het museum of Housing & Living. Een niet al te groot museum dat een klein straatje had nagebootst van het Osaka uit de Edo periode. We hadden het wat groter verwacht, maar het was een leuk museumpje om te zien.
Daarna zijn we doorgelopen naar het park vlakbij Osaka Castle. Ik wilde daar eigenlijk heel graag in, maar toen we bij het park aankwamen en de sakura in bloei zagen staan vertraagde onze hele dag naar ‘relax’ modus. Na even uit te rusten onder de bloesembomen sloften we naar het kasteel. Daar stond een rij van hier tot Gunter dus besloten we die toch over te slaan en werpsterren te gaan gooien als echte ninja’s. Of nou ja. Armindo dan. Ik raakte er slechts 1 van de 5 en werd uitgelachen door de jongen achter de balie. Hij zei me dat ik geen ninja kon worden. Ik was verbrouweerd ; Japanners die je uitlachen en ook nog eens direct zijn? “Ok, i’ll just leave then…” mompelde ik verslagen. Daarop werd natuurlijk ook gelachen. Oke. Dus ik ben geen ninja geworden. Die droom is over.

_MG_5062_MG_5082_MG_5099

Jeroen wilde in de avond nog perse naar het Pokemon Center. Niet omdat zijn Snorlax gewond was geraakt en nodig medische hulp nodig had, maar omdat … ja ik weet niet meer precies waarom. Maar hij moest er heen en wij gingen mee.
Daar aangekomen zag ik nog weinig bekende Pokemon. De nieuwste generatie was een raadsel voor me : ik zag een soort bal met pootjes zonder ogen, een enorme mond met uitsteeksels, een Pikachu die aan de drugs zat… bizar. Ik voelde me oud. Ik wist dat ik mijn zwager geen plezier zou doen als ik een Pikachu mee zou nemen. Hij heeft een hekel aan Pikachu omdat die zo ‘overrated’ is. Kan ik inkomen… ik zie overal Pikachu. Maar misschien dat junkiechu wel oke was geweest?

Hiroshima

We gingen wat vroeger op dan normaal om de shinkansen naar Hiroshima te nemen. Het was een heel eind maar uiteindelijk was die trein toch nog sneller dan verwacht en kwamen we nog vóór het middaguur aan. We sprongen meteen in de bus naar het Atomic Bomb Monument. Het bekende gebouw dat is overgebleven als een van de weinige na de atoombom. Het was bizar om te zien. Toen we de bus uit kwamen voelde je al meteen de sfeer. Beladen. Het was echt heerlijk weer, 20 graden, maar het was stil en bedrukt. Bij het monument stond een dame om handtekeningen te vragen tegen kernwapens. Of dit ooit wat uit gaat maken betwijfel ik, maar ik heb hem gegeven. Met niks doen kom je sowieso nergens.

Het museum verderop werd verbouwd, maar was desalniettemin indrukwekkend. Je kreeg eerst te zien waar de bom viel en daarna interviews met overlevenden. Dit was heel heftig! De verhalen die ze hadden waren vreselijk! Aan het eind van de tour lagen er nog verbrande kledingstukken en eigendommen van mensen die waren gestorven tijdens of kort na de atoombom. Dit was heel indrukwekkend en aangrijpend om te zien. Je weet al lang dat je tegen kernwapens bent, maar hier voel je nog eens extra de pijn die het veroorzaakt. Dit mag gewoon nooit meer gebeuren.

Na deze beladen ochtend zijn we doorgereis naar het eiland Miyajima, waar een van de bekendste torii’s staat. Het voelde alsof we een vakantie in onze vakantie hadden: het was echt zomerweer, we voeren naar een eiland toe en het voelde alsof de zware ochtend al dagen geleden was geweest. We kochten lokale lekkernijen die we probeerde op te eten maar werden gedwongen te inhaleren als een soort stofzuiger omdat we werden belaagd door een hert (die daar overigens ook los liepen). Het hert werd zelfs zo brutaal dat hij Jeroen aanviel en bijna had gedood voordat wij wisten te ontsnappen. (Dit is uiteraard de overdreven versie die Jeroen waarschijnlijk zal vertellen, de waarheid is dat het beest een hap uit zijn plastic tas wilde nemen en Jeroen het hert heeft weggeduwd)
Gelukkig heeft hij het later allemaal goed weten te maken met het Hiroshima-hert door een goed gesprek er mee te voeren nadat het daarna een restaurant in wilde lopen. (“Waar denk je nou dat je heen gaat? Dit gaan we niet doen. Nee.” – duwt hert zachtjes de andere kant op – “Dat snap je zelf ook wel, dit is waar we het net nog over hadden. Kan niet.”)
Jeroen verloor want het hert ging alsnog eten halen bij het restaurant. Hij scheen vaste klant te zijn.

IMG_3397.jpg

We hebben nog een heerlijke wandeling gemaakt voordat de zon onder ging. Ik wilde wachten op het juiste moment om de torrii vast te leggen, want met daglicht was het geen fijn plaatje. Dus ik heb netjes gewacht tot de zon weg was.

_MG_5124

IMG_2883

De laatste dag Osaka hebben we voornamelijk geshopt. We moesten alweer vertrekken naar Tokyo in de avond dus hebben de dag lekker rustig op ons gemakje doorgebracht. Osaka is echt een leuke stad! Zeker aan te raden voor de mensen die naar Japan willen gaan : het heeft sfeer, de mensen zijn er vriendelijk en het eten is er echt heerlijk! Wij zijn naar zo’n typisch BBQ restaurant geweest en hebben daar genoten! Ik kan oprecht zeggen : Osaka, dat is echt een leuke stad!

IMG_2801

Next up : Terug naar Tokyo!

Tot de volgende blog!

Carin
(Jeroen en Armindo)

Advertenties

Reisblog Japan : Kyoto en Nara (deel3)

Romantic!

Onze laatste (volle) dag Kyoto wilden we graag spenderen door te beginnen met een romantic trainride. Dat klinkt natuurlijk al heel fout, laat staan als je met twee mannen op stap bent. Maar voor Japanners is het vast heel romantisch. Wij genoten voornamelijk van het uitzicht, want dat was geweldig! Prachtige natuur, bergen en rivieren, een oude trein… ingrediënten voor een leuke rit!

Enlight29_MG_4788_MG_4772

We waren die dag op stap gegaan met het idee nog een mooie wandeling te maken, maar gezien dit pad helemaal aan de andere kant van Kyoto lag én de sakura nog niet echt in bloei was in Kyoto, besloten we die toch te skippen. Met een gemiddelde van 20.000 stappen per dag vond ik ook wel dat dat mocht. We gingen dus direct door naar Gion, ook wel bekend als het Geisha district. Daar was het stervensdruk en hebben we de eerste paar uur eigenlijk rondgelopen op zoek naar een eettentje. Er werd wel veel gezegd dat je Gion beter in de avond kon bezoeken maar daar hadden we eigenlijk geen zin meer in. We wilden met schemer vertrekken maar kwamen bij een tempel terecht in Gion en via die tempel weer bij een geweldig uitzichtpunt. En vanaf dat punt zagen we de lampjes aangaan aan de linkerkant van Gion en snapte we eindelijk de charme van deze wijk. Schattige traditionele straatjes – zelfs de Starbucks was in een traditionele stijl. Daar hebben we een bakje koffie genomen, een van de eerste keren dat we iets ‘internationaals’ namen. Verder hebben we alleen maar Japans eten en drinken gekocht.

Gion is wat mij betreft toch een aanrader, maar nogmaals – aan het eind van de dag. Midden op de dag is er weinig aan.

De volgende dag moesten we vertrekken uit onze mooiste airbnb. Het was echt een heerlijk huis: geweldige details, oud japanse stijl en toch van alle luxe voorzien. De wc was zelfs zó slim dat hij al ging doortrekken voor je als je op stond. En als ik heel eerlijk ben; ik begin toch gewend te raken aan die rare billendouche. Sja. Het voelt gewoon echt wel schoon… (en ik wil toch weten waar al die andere knoppen voor waren…)

Dus nadat we onze spullen hadden gepakt reisden we door naar Nara. We hadden niet echt een agenda hier, behalve dat ik heel graag een hert wilde bevrienden. In het begin leek dat lastig: de dikke herten aan het begin van het park waren compleet stoned van de cookies en hadden echt nul interesse in wat je deed. Maar dit was blijkbaar wel een uitzonderlijke groep met obesitasherten, want verderop liepen jonge, fittere herten rond. Geen van hen heeft tot nu toe nog mijn facebook friendrequest geaccepteerd maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik een Nara hert als kennis heb. En een chin-foto van hem heb gemaakt. Ja, dat doe ik bij katten, maar nu dus ook bij herten.

Ook stond in Nara een van de grootste buddah beelden ter wereld. Dus besloten we daar naartoe te gaan. En om het even grof te omschrijven : we kwamen bij een big ass tempel met een big ass buddah aan. Hij was gi-gan-tisch! Wauw! Dit hadden we niet willen missen!

Sakura

Je kan nooit helemaal voorspellen wanneer de bomen in bloei gaan. Voor Kyoto waren we eigenlijk nog wat te vroeg. Nara ligt een stukje lager en was duidelijk al meer in bloei. Gelukkig hebben we nog een dikke week voordat we vertrekken dus de kans dat we ergens de bloeiende sakura mee gaan pakken is groot.

_MG_4856.jpg

Volgende blog ben ik in Osaka en Horishima! Zeker die laatste zal een aangrijpende trip worden, dus ik hoop daar een mooie blog van te maken!
Ik hoor graag wat jullie vinden!

 

Liefs

Carin

(En Jeroen en Armindo)

Reisblog Japan : Kyoto (deel2)

22 maart 

Nadat we het drukke Tokyo achter ons hebben gelaten zijn we doorgereisd naar Kyoto. Slepend met mijn veel te dikke koffer (maar ja, alles moest mee…) verlieten we een regenachtig Tokyo en kwamen in een bewolkt Kyoto. We dropten onze spullen op het station omdat onze airBnB nog niet beschikbaar was en reisden meteen door naar de Fushimi Inari Shrine. We zijn door duizenden torii’s gelopen (rood-oranje poorten) en klommen via honderden traptreden helemaal naar boven naar de tempel. Ik was kapot. Niet alleen moest ik Armindo en Jeroen bijhouden (die twee langbenen gingen er met een noodvaart vandoor), het was ook nog eens druk. Al werd dat steeds minder naarmate je hoger kwam. Net als mijn gemoedstoestand.

kyoto2

Dit was echt een geweldige ervaring! Ondanks dat het natuurlijk knetter toeristisch was. We waren bekaf en kwamen met de tong op de voeten bij onze AirBnB aan, die slechts 50 meter van het station was verwijderd. En nee, we horen de metro helemaal niet. Je hoort sowieso weinig verkeer – ik ben bijna aangereden door een hybride omdat hij zo stil was. (Oke niet aangereden, ik stond op straat en de auto kwam zo rustig aankachelen dat ik niet door had dat ik in de weg stond). Ook fietsen ze hier op de stoep (fietspaden hebben ze amper, vinden ze blijkbaar niet zo nodig) en rijden natuurlijk links. Blijft gek.

Anyway, onthouden als je naar Japan gaat (hoewel zo’n beetje iedere reisgids je dit ook verteld) Fushimi Inari Shrine.

Jeroen photobom

Openbaar vervoer

Betreft vervoer kunnen wij nog een hoop leren van de Japanners. Niet alleen klagen ze aanzienlijk minder als een trein te laat is (wat overigens niet zo snel gebeurd – NS, whats up with this?) maar zelfs als ze helemaal als een stel sardientjes verpakt staan hoor je ze niet. Eigenlijk hoor je ze sowieso niet – ze maken weinig tot geen geluid in de metro, kijken alleen wat op hun telefoon of snoozen een beetje. Echt sociaal is het niet, maar wel lekker rustig.

_MG_4571

23 maart

We hadden een fantastische dag! Heerlijk weer; zon en wat kleine wolkjes. We zijn naar het bamboe bos geweest maar daar was het zó druk dat ik geen enkele goede foto kon schieten zonder mensen er op. Het was wel erg leuk en zeker ook weer een aanrader, want ook de omgeving er omheen is prachtig.

_MG_4631

_MG_4712.jpg

Als laatste stop wilde we naar de Zilver Paviljoen Tempel (Kinkaku-ji tempel). Armindo was bij zijn eerste bezoek al naar een gouden tempel geweest en was daar niet echt van onder de indruk. De zilveren variant zou ook niet echt zilver zijn (de maker was dit wel van plan maar stierf voor hij dat had kunnen fixen) en dus gingen we vol goede moed op pad. Hoe we precies op het verkeerde been zijn gezet weten we alle drie niet meer – zelfs toen we ijsjes kochten met goud er op gingen er nog geen belletjes rinkelen. Pas toen we binnen waren zei Armindo : “Dit ziet er bekend uit… we krijgen ook een folder van de gouden…”  Ik had daar niets achter gezocht. Ik dacht gewoon dat ze reclame maakte voor de gouden tempel, wat best logisch zou zijn. Maar toen we het hoekje om kwamen zagen we deze enorm gouden tempel staan.

_MG_4729

We schoten zo hard in de lach en waren zó in de war – hoe was dit gebeurd? Het was niet zo dat die tempels bij elkaar in de buurt waren of zo. We waren precies bij de enige plek waarvan Armindo had gezegd : mwah, daar hoef ik niet nog eens heen. En wij waren daar ook wel akkoord mee, er was genoeg te zien. Maar nee. Bam. Gouden Tempel right in your face. En eerlijk is eerlijk, ik deel Armindo’s mening niet echt. Ik vind hem wel leuk 🙂 Hij is bijzonder en het was 400 yen entree dus als je van goud houd : go for it!

Oja. Mijn vlog laat toch even op zich wachten. Misschien zelfs pas als ik thuis ben – bewerken gaat nogal lastig op deze oude laptop en ik heb nou ook niet echt de tijd. Voor korte vlogs kunnen jullie me altijd volgen op instagram ( @carinivana ) daar plaats ik kleine video’s over van alles en nog wat.

Bedankt voor het lezen, volgen en reageren alvast en tot de volgende blog!

Carin,
Jeroen en Armindo

Reisblog Japan : Tokyo (deel1)

18 maart

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst 24 uur op was. Vast toen ik een jaar of 18 was. Dit kan ik niet meer. Man o man, wat was dat een reis!

Het was overigens wel de beste keuze : we wilden in het vliegtuig slapen en we moesten om half 5 op Schiphol zijn. Dus dan maar niet slapen.

Maar wat waren we moe! Ik kon op Londen me nog amper concentreren, werd enorm melig en sukkelde soms half weg. Armindo en Jeroen merkte daar weinig van want die bevonden zich in hun eigen wereld tussen wakker en in slaap.

In het vliegtuig heb ik toch best kunnen slapen. Ik werd wel steeds kort wakker maar uiteindelijk werd ik pas echt wakker toen er nog 2,5 uur over was van de bijna 12 uur die we moesten.

Van verveling is dus ook geen enkele sprake geweest, maar echt lekker slapen is het toch nooit.

Vandaag waren we dus als een stel extreem opgewekte zombies op pad. Van buiten gingen we helemaal stuk: we hadden wallen van hier tot aan Tokio Amsterdam, sliepen als echte Japanners in de metro en waren helemaal kapot. Maar van binnen bruiste het van het plezier, verwondering en ongeloof dat we echt in Japan zijn! Daardoor wisten we vandaag alsnog een kleine 14 kilometer af te lopen, wat gelijk staat aan ruim 21.000 stappen voor mij.

IMG_3023

Onze airBnB is een sober klein huisje vlakbij station Ebisu. Het is echt Japans : schuifdeuren, vloer van … materiaal, bedekte ramen en een wc die zojuist mijn kont helemaal schoon heeft gespoten met lauw water. Sja, er zaten knopjes op die wc en ik moest daar natuurlijk weer op drukken… of ik het een fijne ervaring vond? Eh, nee. Geen lauwe straal meer tussen mijn reet a.u.b.

(Al kan ik niet ontkennen dat ik wil weten waar de andere knopjes voor zijn…) Daarnaast zijn de deuren erg dun en hoorde Jeroen en Armindo mij natuurlijk gillen toen die straal mn bil raakte.

Het is er in de eetkamer ook zo koud dat we er van overtuigd zijn dat het er spookt. We doen daarom de heater aan en komen dan weer in een tropisch paradijs met als risico dat als we iets teveel telefoons willen laden de hele boel ontploft. Of oke, de stoppen vallen dan uit.

Wifi krijgen we via een verouderde mifi router (waarvoor we alsnog €150 moeten betalen als we hem kwijt raken) wat betekent dat we vrijwel niks kunnen uploaden of uberhaupt een website kunnen zien op onze mobieltjes. Ik twijfel ook of deze blog er door heen gaat komen…

Vandaag zijn we ondanks onze staat alsnog naar het Ueno park gegaan omdat hier veel tempels zouden zitten. We hebben er misschien twee gespot (kan ook aan onze staat hebben gelegen) maar het was nu al leuk.

20 maart

Dit is gewoon puur genieten. Jeroen kijkt zijn ogen uit en brengt uiteraard prachtig commentaar bij alles wat hij ziet. Ik geniet van alle indrukken, ik ben wat meer een drukke stad gewend maar ook dit is voor mij weer even helemaal wennen. Zoveel kleuren – schermen – mensen – reclame… vooral reclame. De hele metro hangt vol! Ieder merk heeft wel een mascotte en ieder metrostation heeft zelfs zijn eigen deuntje. Wij zitten nu regelmatig met z’n drietjes het deuntje te neuriën en “Ebisu, Ebisu” er bij te zeggen in een hoog Japans stemmetje.

Gisteren waren we in een maidcafe. Het woord zegt het al, de meisjes die daar werken zijn verkleed als ‘maid’ (dienstmeisje). En ze zitten helemaal in een rol, want alles moet zo kawaii (schattig) mogelijk. We werden al naar binnen gelokt door dat Jeroen heel onschuldig een foldertje aan nam van een maid op straat. Die wilde ons gelijk de weg naar het cafe wijzen. Hoewel Jeroen daar helemaal geen brood in zag, wilde ik dit perse mee maken en knikte meteen. We werden dus mee gesleurd naar een cafe dat ergens vijf hoog achter zat en vol zat met pastelkleurtjes, glitters en regenboogjes. Er zaten welgeteld drie andere mensen : een manager die zo suf uit zijn ogen keek dat je je afvroeg of hij nog wel wakker was, een meneer die rustig een krant zat te lezen en een andere toerist van een jaar of 50 die met konijnenoortjes op een ijsje zat te eten. Toen hij ons binnen zag komen zag je meteen aan zijn hoofd dat hij zich super ongemakkelijk voelde dat we hem zagen. Het zag er ook niet uit natuurlijk en Jeroen voelde de bui al hangen: wij kregen ook van die oortjes. Armindo en ik accepteerde die lacherig, Jeroen wilde het liefst door de grond zakken. We bestelden extreem schattig ijs in de vorm van diertjes (dat mochten we pas eten nadat we hartjes met onze handen er naar hadden gemaakt) en Jeroen sloopte zijn beer zo bruut  dat hij ons twijfelend vroeg of hij een slecht mens was. De beer was binnen een paar seconden van het glas naar zijn maag beland terwijl Armindo en ik onze konijn en panda heel langzaam martelden, oog voor oog.

Jeroen had duidelijk haast om zich uit de voeten te maken en kwam nog erger in verwarring doordat Armindo de maids had verteld dat zijn naam ‘Break Time’ was. De maids raakte enorm verward en Jeroen bleef zich enorm ongemakkelijk voelen. Armindo en ik hebben ons kapot gelachen.

IMG_3103

Vandaag zijn we in photoboots geweest om foto’s te maken. Niet van die gewone photoboots, nee nee. Deze maakte je huid helemaal glad, je ogen groot, je lippen roze, je wangen rood… we werden enorm enge poppen. Het was hi-la-risch. Echt een must om te doen als je in Japan bent! Jeroen was letterlijk aan het huilen van het lachen.

 

We waren we nog even naar Harajuku gegaan. Dit stond vroeger bekend als een enorm excentrieke wijk, maar vandaag de dag is er eerlijk gezegd niet veel speciaals te zien. 

harajuku

Ook wilde ik vandaag heel graag naar een kattencafe, maar die kwamen we maar niet tegen. Verkeerde wijk blijkbaar.

Opeens viel ons oog op iets anders : een hedgehog cafe! (Egels dus)

Oh my GOD! Die zagen er zo cute uit op het billboard ; daar moest ik in.

Even vooropgesteld : we hadden alledrie wel moeite met het feit dat die diertjes eigenlijk niet in een cafe horen te zitten en door honderden mensen worden aangeraakt en opgetild. Maar dit was een te schattige ervaring en de hedgehogs waren zó enorm kawaii! Eigenlijk was het gewoon vreselijk : je betaalde voor een half uurtje, ik kocht wat extra snoep dat je dan kon geven aan ze en je mocht ze idiote mutjes op doen. Uiteraard waren er duidelijke regels hoe de egels behandeld moesten worden (niet zijn stekels aaien, alleen zijn buikje) maar veel egels zagen er toch best moe uit. We kregen er twee toegewezen, waarvan eentje best actief en nieuwsgierig was maar de ander was na een minuut of 10 helemaal klaar en viel lui neer in zijn bakje.
Het was dus een beetje een dubbel gevoel hierover, maar het was wel een erg leuke ervaring!

 

Omdat onze eerste airBnB een paar dagen van tevoren had afgezegd, hebben we de tweede een beetje verkeerd geboekt in onze haast. Een dagje te kort. Morgen zitten we dus even in een hotelletje (hopelijk met normale wifi) en daarna reizen we door naar Kyoto!

21 maart

Ah, wifi! Heerlijk! Het is vandaag echt vreselijk weer – regen en koud. We hebben tot nu toe nog weinig zon gezien maar de verwachtingen zijn heel lovend : de hele week zon en een graadje of 20. Dus deze dag nemen we maar even voor lief en doen we rustig aan. We zijn inmiddels uit onze airBnB en zitten nu in een hotel/hostel. Met wifi! Wie weet dat ik vanavond nog wat video kan  uploaden!

 

So stay tuned!

Carin

(En Jeroen en Armindo)

Klaar voor vertrek!

Hatsjoe!

Ja, ik heb mezelf ziek laten worden vlak voordat ik naar Japan vertrek. Dat is aan de ene kant ongelooflijk k*t, maar aan de andere kant : beter nu dan straks. Dan heb ik het maar gehad!
Moeders kwam met een plastic tas vol met keelsnoepjes, zakdoekjes en pillen aansjouwen waardoor de douane zich straks waarschijnlijk gaat afvragen wat ik van plan ben en mij meteen zo’n mondkapje voorbind. Beetje mosterd na de maaltijd misschien. Ik zal er een paar mee nemen naar Nederland voor al die mensen die mij hebben aangestoken.

Maar ik ben er bijna! In mijn koffer en tas zitten de belangrijkste spullen al. Mijn kleding moet er nog in (oke, ook niet geheel onbelangrijk) maar mijn camera accu’s zijn vol, SD kaartjes zijn leeg, polaroids zijn onderweg en de laptop staat klaar. En dan heb ik het dus alleen nog maar over beeldmateriaal. Ik moet oppassen dat ik niet straks een wandelende camera wordt, je kent ze wel – die toeristen die in Amsterdam met zijn alle in een bus zitten en uitstappen om van alles een foto te nemen…
Juist. Die mensen ga ik dus een bezoekje terug brengen.

Als je geweldige tips hebt waar ik naar toe moet gaan in Japan : laat een bericht achter onder mijn blogs (hebben andere er ooit misschien ook nog wat aan) en volg mij sowieso! Je kunt je inschrijven op de home pagina, dan krijg je een mailtje als er een nieuwe blog uit is.
Volg mij via instagram voor de kleine vlogs/updates en natuurlijk foto’s, maar binnenkort dus ook via Youtube.

@carinivana
#Tokyohereicome

Schrijven

 

Deze week heb ik me ingeschreven voor een schrijfcursus bij het LOI. Aanleiding ervan was een mislukte sollicitatie naar productredacteur voor camera’s. De vacature vroeg een studie journalistiek, communicatie en/of de Fotovakschool. Nu is mijn Nederlands goed genoeg om te snappen dat ik met mijn Fotovakschool diploma in aanmerking zou moeten komen, was het niet zo dat er toch werd gemeld dat ik niet genoeg schrijfervaring of een opleiding in die richting had. Aha.
Het eerste wat ik dacht was : Ja, hallo! Je kunt toch niet verwachten dat ik dat allemaal heb? Ik schrijf graag, ik blog en ik heb een boek uitgebracht. In eigen beheer en met wat taalcorrecties, dat geef ik toe – maar toch.
Maar aan de andere kant weet ik zelf ook wel dat er genoeg bij te spijkeren valt aan mijn spelling en grammatica.
Dus besloot ik de vacature als richtlijn te gebruiken en ben op zoek gegaan naar een cursus schrijven. Hier heb ik immers altijd wel wat aan, want ik schrijf al jaren.
Uitbrengen of online zetten is een ander verhaal, maar mijn laptop staat vol met hersenspinsels.

Om mijzelf te pushen hier beter in te worden ga ik ook proberen om wekelijks te  bloggen in plaats van minimaal één keer per maand.
Dit is wel een uitdaging omdat ik natuurlijk aan onderwerpen moet komen, maar ik ga mijn best doen. Ik heb voor mijn cursus twee modules gekozen : creatief schrijven en het schrijven van columns en blogs. Dat zou samen ongeveer 12 maanden duren. Dus dat betekent zo’n 52 blogs minimaal. Kijken of ik dat kan volhouden.

Daarnaast wil ik ook een serieuze poging doen om een tweede boek uit te brengen. Ik heb meerdere verhalen liggen maar ik hoop natuurlijk met behulp van deze cursus één van deze verhalen goed uit te kunnen werken.

Dus ik kreeg gister een pakket met lesmateriaal binnen. Een A4 multomap die tot de nok vol zit met studie materiaal. Gelukkig mag ik daar een jaar over doen want ik kreeg het toch even benauwd toen ik er naar keek. Wauw, wat veel!
Maar ik heb er mega veel zin in! Dus ik ga meteen aan de slag, wie weet dat jullie soms wat voorbij zien komen.