Reisblog Japan : De conclusie

Zoals jullie wellicht al hebben gezien heb ik geblogd tijdens mijn reis in Japan. Dit is mijn conclusie en slot met tips en ervaringen. Wie weet heb je er wat aan!

Lees verder

Advertenties

Reisblog Japan : Laatste dagen Tokyo (deel6)

Harajuku Shoplevel 100

Op zondag was het een drukte van jewelste bij Takeshita street in Harajuku.
Eerst waren we naar Yoyogi Park gegaan, maar of we die nu echt hebben gevonden of puur alleen de tempel is nog steeds niet helemaal duidelijk. We waren ook best moe – na ruim twee weken lopen hadden we alle drie ook niet echt de behoefte om heel veel verder te zoeken. Dus kwamen we bij Harajuku uit. Hier waren we in het begin van de reis al geweest, maar waren geëindigd op het de niet echt bruisende Cat Street. Takeshita street was het tegenovergestelde. Denk de Kalverstraat in en dan helemaal vol met mensen alsof je in de rij staat voor de Golliath in Walibi. Het was belachelijk druk!
Jeroen kon het niet aan. Na een stuk of acht Japanners tegen de grond te hebben gedrukt was hij het zat en vluchtte als een dolle neushoorn een zijstraat in. (Ja, dit is overdreven maar hey, zo zou Jeroen het ook omschrijven).
Daar hebben we overigens het meest leuke cafeetje ooit gevonden en namen we een heerlijk bakje koffie in een enorm schattig vintage kopje. Dus als je ooit in Harajuku rond loopt en even rust wil in een klein schattig straatje, zet Google Maps dan even aan en zoek naar Lusso Cafe Harajuku.

Hoewel Harajuku niet meer de buurt is zoals hij geweest was, kun je hier aardig shoppen voor vintage spulletjes, gekke kleding en schattige souvenirs. Alleen moet je wel shoplevel 80 hebben op zijn minst. Anders eindig je net als Jeroen aan de beademing ergens in een steegje.
Takeshita is echt alleen voor ervaren shoppers.

Purikura

Die avond namen we afscheid van Amy (een vriendin van Armindo) en hebben we nog een mooie wandeling door het park gedaan. Het idee was de sakura by night te zien, maar de verlichting liet af en toe wel wat steekjes vallen. Desalniettemin was het een leuke avond en hebben we nog een foto gemaakt in de Purikura. Als ik dit nog niet heb uitgelegd in mijn vorige blogs en je hebt mijn Facebook profiel foto nog niet gespot : Dat is een photobooth waarin je extreem kawaii wordt gemaakt. Je ogen worden groter, je krijgt een blos op je wangen én lippen (jep, ook de jongens) en je kunt er allemaal schattige poppetjes en figuurtjes op plaatsen. Maar waarom zou ik het ook uitleggen? Hier heb je het resultaat:
IMG_3127

Persoonlijk vind ik ons geweldig. Als ik dit zo zie zou ik echt denken : ja, dat zijn mensen waar ik mee zou willen hangen, je weet zelf!
Maar ja. Kan het natuurlijk gigantisch mis hebben.

IMG_3517

Maandag was het “wat wil je nog doen?” dag. We vertrokken naar Akihabara voor games en arcades, want Jeroen moest nog het een en ander hebben. Armindo kwam tot de conclusie dat hij liever wilde spelen in Yoyogi en ik heb de boys nog mee gesleept richting de wijk Ginza, op zoek naar meer haori’s. Jeroen was moe (hij was zo’n vijftig gamewinkels in gerend en was kapot van zijn zoektocht) dus we deden het lekker rustig aan. Het was nog steeds prima weer, ik vond uiteindelijk na lang zoeken toch nog 2 haori’s (kimono jasjes voor degene die google nog niet hebben opgestart) dus ik kon ook tevreden terug.

Dinsdag was het al helemaal een gekke dag want wezouden ’s avonds vertrekken naar het vliegveld omdat we om 01:55 uur vlogen. Dus hadden we onze spullen in het hotel klaar gezet en gingen een extra koffer halen voor Armindo en een grote tas voor mij. Ja, heel erg – ik had twee koffers én nog een tas…

Daarna vertrokken naar Yoyogi, zodat Armindo nog zijn laatste arcade game kon spelen. Ik won zelf ook nog een onwijs leuk poppetje (naast alle knuffelbeesten die ik voor Dylan mee had genomen paste dat er ook nog wel bij…) , heb nog een tussenstop gedaan in Harajuku (wederom Jeroen in een zijstraat moeten stallen) om nog een haori te scoren (jep, ook daar heb ik er nu vier van) en daarna door naar Shinjuku om op het gebouw van de overheid te klimmen voor een beetje uitzicht. Het was ook echt maar een beetje, maar het was leuk. Niet spectaculair.

 

Daarna zijn we terug naar Ueno gegaan en hebben we gegeten en gedronken in een heel leuk sfeervol restaurantje ergens op een zevende verdieping.
Daar hebben we even de balans opgemaakt over deze geweldige reis (top 5 favoriete Japanners, top 3 Jeroen-momenten, etc etc) die ik uiteraard nog ga plaatsen.
Daarna zijn we met slakkengang naar het vliegveld gegaan waar Armindo de sakura lounge vond. Helaas pas nadat we al hadden gegeten (wisten wij veel…) want er was gratis eten voor ons, gratis drinken, wifi, stroom, hele relaxte zitplekken en werkplekken en zelfs een douche als je die nodig had. Véél meer luxe dan we hadden verwacht voor het geld dat wij hadden neergeteld voor ons vliegticket.
Nu moet ik zeggen dat je je sowieso ontzettend belangrijk voelt als je in Japan bent. Dat komt doordat ze daar ontzettend beleefd en behulpzaam zijn. In het vliegtuig was het net zo’n luxe ; nadat ik weer had liggen slapen als een dronken Japanner werd ik ’s ochtends gewekt met het meest uitgebreide vliegtuig ontbijt ooit, inclusief Häagen-dazs ijs.
Het contrast werd op Londen ook meteen weer duidelijk toen we weer Europese mensen tegen kwamen. Je was eigenlijk gewoon weer die kut toerist.

Inmiddels ben ik al weer even thuis. Het moment dat ik mijn huis binnen kwam rook ik opeens het huis in Kyoto weer. Bleek dat mijn vader een houten kast in mijn gang had gestald die hij kwijt moest. Die houtlucht deed  me meteen denken aan het houtwerk in dat prachtige huis! Ik heb een beetje suf mijn koffers geopend (die nu nog door de woonkamer liggen te slingeren) en mijn katten begroet. Leica was erg blij me te zien, Xabi leek zowaar ook tevreden dat ik er weer was. En hoewel ik heerlijk heb geslapen in mijn eigen bed, denk ik toch met weemoed terug aan de reis.
Was ik nog maar in Tokyo. Zou ik er willen wonen? Hell no. Maar nu is de reis waar ik al zó lang naar uitkeek voorbij. Aan alle mooie dingen komt een einde helaas.
Armindo en Jeroen waren geweldige reismaatjes! Ik zou zo weer met ze in het vliegtuig stappen naar een nieuw avontuur. Maar eerst maar weer aan het werk helaas. Reizen kost geld. Maar het is het zo ontzettend dubbel en dwars waard!

 

Liefs

Carin

 

 

Reisblog Japan : Terug in Tokyo (deel5)

Terug naar Tokyo

We waren met de shinkansen ruim drie uur onderweg terug naar Tokyo. Om de een of andere reden kunnen wij heerlijk slapen in het openbaar vervoer, dus die tijd ging zo voor bij. Als echte Japanners sukkelen we een beetje met onze ogen dicht op onze stoel en kijken zo stoned als de herten uit Nara als we bij het station zijn. Ik had inmiddels mijn kleine koffer uit de grote gehaald (tja, op gegeven moment heb je zoveel gekocht dat  het niet meer zo goed past…) en dat was  nogal lastig lopen. Toen we aankwamen bij de AirBnB bleek alleen dat de stroom in ons appartement was gesprongen en dat we er niet in konden. Het was inmiddels al 11 uur ’s avonds en de verhuurster had een alternatief voor ons.
Of nou ja.
We werden ergens in iemand’s huis gezet, (we denken de moeder van) die min of meer weg moest vluchten voor ons. Afwas stond er nog, bed net opgemaakt (Armindo en ik sliepen op de grond). De buurt was een soort Korea-town en we moesten twee lange trappen op voor we überhaupt in het kleine huisje terecht kwamen. Van wie dat huis was – we weten het niet. Maar het was duidelijk geen airbnb en we hebben dus gewoon onze nacht doorgebracht in het huis van een vreemde.
Avontuurtje hoor. Niet voor herhaling vatbaar, maar leuke anekdote. Helemaal als Jeroen er een dramatische draai aan geeft (“Moeder uit huis getrapt, pannen stonden nog op het vuur, woning leek wel een sauna.”)

We verlieten de tweede dag dus die plek met een pocket wifi die we hadden gehad als bruikleen zodat we bereikbaar waren. De verhuurster ging achter het probleem aan terwijl wij de trein in sukkelde om koers te zetten naar een enorme Gundam.
Ja, vraag me niet wat het is. Ik verwarde het met transformers, maar ik heb geen van beide series ooit gekeken en het was in mijn ogen gewoon een enorm ikea bouwpakket met een high tech glansje. Maar Armindo was er heel blij mee en Jeroen kon dat enthousiasme delen (ondanks dat hij de serie ook niet kent).
Ik was ondertussen met de verhuurster aan het appen want het probleem was toch groter dan verwacht en we zouden er pas twee dagen later in kunnen. We hadden meteen besloten dat we dat niet wilde : het was heel fijn dat we een nacht ergens konden slapen, maar we voelden ons niet op ons gemak in het huis van de moeder of vriendin of wie dan ook van. Dus vroegen we om een refund en moesten op zoek naar een andere slaapplaats. Hierdoor miste we wel een deel van de middag want het was niet makkelijk te vinden en uiteindelijk besloten we maar wat meer te betalen voor een hotel.
We zitten nu dus in een hotel, nogal hutje mutje op elkaar maar alles werkt in ieder geval, de buurt is ook echt héél erg leuk (Ueno, vlak bij het park) en we hoeven in elk geval niet meer te slepen met koffers.

Die volgende ochtend hebben we in een ware aardbeving gezeten. Jawel. Dit kon je zien doordat de elektriciteitskabels buiten aan het schudden waren en kopjes trilden. Het ding was alleen wel : dit gebeurde om 8:15 uur ’s ochtends en wij lagen natuurlijk allemaal op één oor. Ik kan nu dus Jeroen zijn versie gebruiken (“We waren bijna omgekomen, hele hotel stortte in en we ontkwamen nog maar net”) of gewoon de wat minder dramatische waarheid – we sliepen gewoon door en moesten achteraf van een vriendin van Armindo horen dat er een aardbeving was. Wij hebben er helemaal niks van gemerkt en het was ook nergens aan terug te zien.

Sakura

Die middag zijn we met Amy (een vriendin van Armindo uit Australië) in het park geweest om de sakura (kersenbloesem) te bewonderen. Het was heerlijk weer, ik heb zelfs mussen gevoerd in het park – die kwamen gewoon op mijn hand zitten. Ja, het was net een Disneyfilm. Alleen zong ik er niet bij, want dat stond voor ’s avonds op de planning.

sakura4

Karaoke & Moko

’s Avonds heb ik even met mijn lieve jarige neefje gebeld met video. Of nou ja, meer met mijn zusje. Dylan zag wel dat  ik het was, maar was meer bezig met kruipen (wat hij heeft geleerd sinds ik weg ben). Daarna gingen we op weg om een hapje te eten. Dat viel achteraf bij ons allemaal een beetje gek, maar we gingen die avond karaoke doen dus probeerde we ons weer een beetje op te peppen.
We liepen wat in de buurt Kanda tot mijn oog opeens viel op een stapel spullen die aan de straat stonden. Dat was al gek, want Japanners gooien geen afval op straat en dit was ook duidelijk geen afval. Er stond een bordje bij en ik bleef kijken. Niet dat ik Japans kan lezen, maar Amy en Armindo gelukkig wel en Amy vertaalde dat er stond dat je de spullen mee mocht nemen. Er stonden twee dingen die interessant waren : een poezen beeld in een vitrine en een japanse pop. De poes was véél te groot om mee te nemen en de pop zag er zó mooi uit dat ik haar direct op pakte.
Maar eerlijk is eerlijk : naast mooi is ze ook enorm creepy. De rest van de groep deed ook een pas naar achter toen ik haar oppakte om mee te nemen. “Die is vervloekt!”
Tja, het zou wel een horrorfilm kunnen worden inderdaad : vrouw pakt gratis enge pop op ergens in Tokyo en neemt deze mee.
Alleen Vincent, een van Armindo’s vrienden die hij de vorige reis heeft gemaakt, was onder de indruk. De rest keek er naar alsof ik een bom bij me droeg.

Karaoke was overigens fan-tas-tish. Oh my god. Je komt ergens boven bij het bedrijf – eigenlijk alles in Tokyo zit opgestapeld op elkaar. Het is hier helemaal niet gek om in een random lift te stappen naar een verdieping om een bar of winkel of restaurant te bezoeken. Shoppen doe je in Tokyo vaker verticaal dan horizontaal. De karaoke bar had dan ook meer verdiepingen en wij kregen kamer 520 toegewezen. Het was echt een aparte kamer met een eigen installatie, twee microfoons, een iPad om liedjes uit te kiezen en een andere tablet om drinken te bestellen.
En nou, daar gingen we hoor! Met z’n vijven zongen we de longen uit ons lijf met Queen, A-ha, Crowded House, Toto, Justin Bieber en the Village People.
Jeroen en ik vonden dat we helemaal de winnaars waren toen we als Aladdin en Jasmin ‘A whole new world’ gingen zingen. Vol overgaven. Kei-vals waarschijnlijk allemaal, maar wat kon dat boeien? Niemand hoorde je, en als dat wel zo was : niemand kent je.

Daarna zakte we nog even af in een lokale kroeg waar de locals na een dag werken allemaal een TGIF momentje hadden. Al moet ik zeggen dat Japanners dat iedere dag hebben. Je vindt ze regelmatig dronken op straat, kotsend, slapend, waggelend… echt een gezonde levensstijl kan dat nooit zijn. Maar deze kroeg was nog niet zo ver en iedereen was happy. Totdat ze de pop zagen : ze schrokken zich allen een pukkel toen ik er mee in mijn handen stond. Het was wel dé gesprek starter van de avond : ik moest aan tientallen Japanners uitleggen dat ik haar op straat had gevonden en mee had genomen. Aan hun gezichten te lezen vonden ze haar vrij creepy, al waren sommige ook wel echt onder de indruk van mijn vondst. Ik sprak een man in een grijs overhemd die zei dat ik haar een naam moest geven. Dat was gebruikelijk in Japan, dat dit soort voorwerpen een naam kreeg. Dus ik zei dat ze Moko heette. Volgens mij heb ik dat ooit ergens in een anime gezien.
Maar dat had ik vast verkeerd onthouden want hij barstte in lachen uit. “That means a kind of boring! You just called her bored!”
Hahaha oops. Nou ja, whats done is done. Moko it is.
Het was echt een geweldige avond! Voor het eerst zag ik de Japanners ook wat losser en het was heel gezellig!

De zaterdag er op had ik dus een kater. Wij alledrie. Het eten was ook niet zo goed gevallen en Armindo was sowieso niet lekker. Dus hebben we in de trein geslapen op weg naar een geweldig natuurgebied om te hiken – uiteraard kwamen we daar wat laat aan door ons trage tempo en hebben we de stoeltjeslift genomen. Toen we eenmaal halverwege uit moesten stappen kwamen we er achter dat we nog drie kwartier hadden om te lopen voor de lift sloot. Dus echt ver zijn we niet gekomen maar we hadden wel een prachtig uitzicht. En we hadden zaterdagavond zo genoten dat het allemaal dubbel en dwars waard was.

 

Wie heeft er zin in karaoke binnenkort?

Tot de volgende blog!

Carin
(Jeroen en Armindo)

_MG_5334_MG_5354

_MG_4856_MG_5384IMG_3356_MG_5283_MG_5287_MG_5290_MG_5298