Reisblog Japan : Terug in Tokyo (deel5)

Terug naar Tokyo

We waren met de shinkansen ruim drie uur onderweg terug naar Tokyo. Om de een of andere reden kunnen wij heerlijk slapen in het openbaar vervoer, dus die tijd ging zo voor bij. Als echte Japanners sukkelen we een beetje met onze ogen dicht op onze stoel en kijken zo stoned als de herten uit Nara als we bij het station zijn. Ik had inmiddels mijn kleine koffer uit de grote gehaald (tja, op gegeven moment heb je zoveel gekocht dat  het niet meer zo goed past…) en dat was  nogal lastig lopen. Toen we aankwamen bij de AirBnB bleek alleen dat de stroom in ons appartement was gesprongen en dat we er niet in konden. Het was inmiddels al 11 uur ’s avonds en de verhuurster had een alternatief voor ons.
Of nou ja.
We werden ergens in iemand’s huis gezet, (we denken de moeder van) die min of meer weg moest vluchten voor ons. Afwas stond er nog, bed net opgemaakt (Armindo en ik sliepen op de grond). De buurt was een soort Korea-town en we moesten twee lange trappen op voor we überhaupt in het kleine huisje terecht kwamen. Van wie dat huis was – we weten het niet. Maar het was duidelijk geen airbnb en we hebben dus gewoon onze nacht doorgebracht in het huis van een vreemde.
Avontuurtje hoor. Niet voor herhaling vatbaar, maar leuke anekdote. Helemaal als Jeroen er een dramatische draai aan geeft (“Moeder uit huis getrapt, pannen stonden nog op het vuur, woning leek wel een sauna.”)

We verlieten de tweede dag dus die plek met een pocket wifi die we hadden gehad als bruikleen zodat we bereikbaar waren. De verhuurster ging achter het probleem aan terwijl wij de trein in sukkelde om koers te zetten naar een enorme Gundam.
Ja, vraag me niet wat het is. Ik verwarde het met transformers, maar ik heb geen van beide series ooit gekeken en het was in mijn ogen gewoon een enorm ikea bouwpakket met een high tech glansje. Maar Armindo was er heel blij mee en Jeroen kon dat enthousiasme delen (ondanks dat hij de serie ook niet kent).
Ik was ondertussen met de verhuurster aan het appen want het probleem was toch groter dan verwacht en we zouden er pas twee dagen later in kunnen. We hadden meteen besloten dat we dat niet wilde : het was heel fijn dat we een nacht ergens konden slapen, maar we voelden ons niet op ons gemak in het huis van de moeder of vriendin of wie dan ook van. Dus vroegen we om een refund en moesten op zoek naar een andere slaapplaats. Hierdoor miste we wel een deel van de middag want het was niet makkelijk te vinden en uiteindelijk besloten we maar wat meer te betalen voor een hotel.
We zitten nu dus in een hotel, nogal hutje mutje op elkaar maar alles werkt in ieder geval, de buurt is ook echt héél erg leuk (Ueno, vlak bij het park) en we hoeven in elk geval niet meer te slepen met koffers.

Die volgende ochtend hebben we in een ware aardbeving gezeten. Jawel. Dit kon je zien doordat de elektriciteitskabels buiten aan het schudden waren en kopjes trilden. Het ding was alleen wel : dit gebeurde om 8:15 uur ’s ochtends en wij lagen natuurlijk allemaal op één oor. Ik kan nu dus Jeroen zijn versie gebruiken (“We waren bijna omgekomen, hele hotel stortte in en we ontkwamen nog maar net”) of gewoon de wat minder dramatische waarheid – we sliepen gewoon door en moesten achteraf van een vriendin van Armindo horen dat er een aardbeving was. Wij hebben er helemaal niks van gemerkt en het was ook nergens aan terug te zien.

Sakura

Die middag zijn we met Amy (een vriendin van Armindo uit Australië) in het park geweest om de sakura (kersenbloesem) te bewonderen. Het was heerlijk weer, ik heb zelfs mussen gevoerd in het park – die kwamen gewoon op mijn hand zitten. Ja, het was net een Disneyfilm. Alleen zong ik er niet bij, want dat stond voor ’s avonds op de planning.

sakura4

Karaoke & Moko

’s Avonds heb ik even met mijn lieve jarige neefje gebeld met video. Of nou ja, meer met mijn zusje. Dylan zag wel dat  ik het was, maar was meer bezig met kruipen (wat hij heeft geleerd sinds ik weg ben). Daarna gingen we op weg om een hapje te eten. Dat viel achteraf bij ons allemaal een beetje gek, maar we gingen die avond karaoke doen dus probeerde we ons weer een beetje op te peppen.
We liepen wat in de buurt Kanda tot mijn oog opeens viel op een stapel spullen die aan de straat stonden. Dat was al gek, want Japanners gooien geen afval op straat en dit was ook duidelijk geen afval. Er stond een bordje bij en ik bleef kijken. Niet dat ik Japans kan lezen, maar Amy en Armindo gelukkig wel en Amy vertaalde dat er stond dat je de spullen mee mocht nemen. Er stonden twee dingen die interessant waren : een poezen beeld in een vitrine en een japanse pop. De poes was véél te groot om mee te nemen en de pop zag er zó mooi uit dat ik haar direct op pakte.
Maar eerlijk is eerlijk : naast mooi is ze ook enorm creepy. De rest van de groep deed ook een pas naar achter toen ik haar oppakte om mee te nemen. “Die is vervloekt!”
Tja, het zou wel een horrorfilm kunnen worden inderdaad : vrouw pakt gratis enge pop op ergens in Tokyo en neemt deze mee.
Alleen Vincent, een van Armindo’s vrienden die hij de vorige reis heeft gemaakt, was onder de indruk. De rest keek er naar alsof ik een bom bij me droeg.

Karaoke was overigens fan-tas-tish. Oh my god. Je komt ergens boven bij het bedrijf – eigenlijk alles in Tokyo zit opgestapeld op elkaar. Het is hier helemaal niet gek om in een random lift te stappen naar een verdieping om een bar of winkel of restaurant te bezoeken. Shoppen doe je in Tokyo vaker verticaal dan horizontaal. De karaoke bar had dan ook meer verdiepingen en wij kregen kamer 520 toegewezen. Het was echt een aparte kamer met een eigen installatie, twee microfoons, een iPad om liedjes uit te kiezen en een andere tablet om drinken te bestellen.
En nou, daar gingen we hoor! Met z’n vijven zongen we de longen uit ons lijf met Queen, A-ha, Crowded House, Toto, Justin Bieber en the Village People.
Jeroen en ik vonden dat we helemaal de winnaars waren toen we als Aladdin en Jasmin ‘A whole new world’ gingen zingen. Vol overgaven. Kei-vals waarschijnlijk allemaal, maar wat kon dat boeien? Niemand hoorde je, en als dat wel zo was : niemand kent je.

Daarna zakte we nog even af in een lokale kroeg waar de locals na een dag werken allemaal een TGIF momentje hadden. Al moet ik zeggen dat Japanners dat iedere dag hebben. Je vindt ze regelmatig dronken op straat, kotsend, slapend, waggelend… echt een gezonde levensstijl kan dat nooit zijn. Maar deze kroeg was nog niet zo ver en iedereen was happy. Totdat ze de pop zagen : ze schrokken zich allen een pukkel toen ik er mee in mijn handen stond. Het was wel dé gesprek starter van de avond : ik moest aan tientallen Japanners uitleggen dat ik haar op straat had gevonden en mee had genomen. Aan hun gezichten te lezen vonden ze haar vrij creepy, al waren sommige ook wel echt onder de indruk van mijn vondst. Ik sprak een man in een grijs overhemd die zei dat ik haar een naam moest geven. Dat was gebruikelijk in Japan, dat dit soort voorwerpen een naam kreeg. Dus ik zei dat ze Moko heette. Volgens mij heb ik dat ooit ergens in een anime gezien.
Maar dat had ik vast verkeerd onthouden want hij barstte in lachen uit. “That means a kind of boring! You just called her bored!”
Hahaha oops. Nou ja, whats done is done. Moko it is.
Het was echt een geweldige avond! Voor het eerst zag ik de Japanners ook wat losser en het was heel gezellig!

De zaterdag er op had ik dus een kater. Wij alledrie. Het eten was ook niet zo goed gevallen en Armindo was sowieso niet lekker. Dus hebben we in de trein geslapen op weg naar een geweldig natuurgebied om te hiken – uiteraard kwamen we daar wat laat aan door ons trage tempo en hebben we de stoeltjeslift genomen. Toen we eenmaal halverwege uit moesten stappen kwamen we er achter dat we nog drie kwartier hadden om te lopen voor de lift sloot. Dus echt ver zijn we niet gekomen maar we hadden wel een prachtig uitzicht. En we hadden zaterdagavond zo genoten dat het allemaal dubbel en dwars waard was.

 

Wie heeft er zin in karaoke binnenkort?

Tot de volgende blog!

Carin
(Jeroen en Armindo)

_MG_5334_MG_5354

_MG_4856_MG_5384IMG_3356_MG_5283_MG_5287_MG_5290_MG_5298

 

 

 

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Reisblog Japan : Terug in Tokyo (deel5)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s