A whole new work

Vandaag ben ik begonnen aan een nieuwe baan.
Ik ga starten als woningfotograaf. Eerst parttime, maar wie weet dat als ik de smaak te pakken heb, ik me er helemaal op ga richten.

Opgelucht verlaat ik het pand. Zo, die is in de pocket! Een nieuwe baan : spannend! Na een flinke burn-out in 2016-2017 ben ik er klaar voor. De reis Japan heeft me echt goed gedaan en ik heb weer energie om iets nieuws aan te pakken.
Daarnaast is mijn hoofd ook een stuk helderder. Wat dacht ik toch afgelopen jaren? Dat ik met een minuscuul salarisje gelukkig zou zijn, als ik maar een eigen bedrijf had?
Ik loog mezelf gewoon voor. Ik vond mijn werk niet vreselijk, echt niet. Maar als je niet eens rond kan komen en er toch van jou wordt verwacht dat je mensen aan het lachen krijgt op een fotoshoot – en dan wel hun natuurlijke lach, want zodra ze een neplach zagen dan was dat natuurlijk de schuld van de fotograaf. Ja, dan gaat dat na een tijdje toch een hele negatieve lading krijgen.
Zou ik ooit nog familie foto’s willen maken? Ik zeg nooit nooit, maar voorlopig niet.
En als ik dan toch eerlijk ben : we waren gewoon ook niet zulke goede ondernemers. Maar dat wisten we zelf ook wel. We liepen achter de markt aan inplaats van het gat te vinden en daar in te springen. Creatief zijn en zakenvrouw zijn… ik kon het niet zo goed.
Ik wil hier niet mee zeggen dat afgelopen zeven jaar geen plezier heb gehad aan het werken in de v.o.f., absoluut niet. Ik heb er geweldige herinneringen aan.
Maar het was achteraf een experiment waar ik iets eerder de stekker uit had mogen trekken. Ik zei altijd dat ik liever een slecht betaalde baan had die ik leuk vond dan een goed betaalde baan die ik haatte.
Nu zeg ik liever dat ik een goed betaalde hobby boven een slecht betaalde baan zet.

En toch weet ik van die hobby werk te maken. Ik ben dus één van de nieuwe woningfotografen bij Zien24.
Ik ga op stap om huizen te fotograferen die in de verkoop gaan. Mijn klanten zijn makelaars, grappig dus dat ik toch nog die wereld in stap in navolging van mijn tante, vader en nicht. Of er echt veel creativiteit bij komt kijken weet ik nog niet, want er zitten natuurlijk duidelijke richtlijnen aan de foto’s die worden verwacht.
Maar dat lijkt me dan ook wel weer prettig. Gewoon precies kunnen doen wat er van je wordt verwacht en geen problemen krijgen met “mijn kind lacht niet echt” of  omdat “tante Bep staat de hele tijd kletsend op de foto en ondanks dat jij haar meerdere malen netjes heb gevraagd om mee te werken vinden we dat dit jouw schuld is en nemen we geen foto’s”.
Oke, dit zijn extreme voorbeelden, maar geloof me – ze komen voorbij. Niet precies in die woorden, maar de essentie ervan wel. Mensen fotograferen vind ik geweldig – maar ik wil ze er op hebben staan zoals ík dat wil.
Liefst kunstzinnig, overdreven, surrealistisch. Of juist heel rauw, documentaire, ongedwongen.
Alles er tussenin : daar zijn genoeg andere fotografen voor.
Ik loop nu weg met enigszins zekerheid dat ik betaald krijg (goed, het is een 0-uren contract maar ik heb het idee dat er werk genoeg is) en een auto vol goede apparatuur. Een half jaar geleden moest ik uit mijn bedrijf stappen zonder camera en met een schuld. Ja, dat is nog een lang en complex verhaal maar ik kan de conclusie maken dat het bedrijf gewoon niet zo gezond was en ik dat veel eerder had moeten inzien. Achteraf vond ik het ook altijd maar raar dat klanten gewoon vroegen “loopt het een beetje?” als ze in je winkel stonden. Wat had ik moeten zeggen? “Nee, je betaald eigenlijk te weinig voor mijn dienst, maar als ik meer vraag dan ga je ergens anders heen.”
Of had ik mijn map met administratie er bij moeten pakken en laten zien dat ik eigenlijk een hongerloontje kreeg voor het werk dat ik deed en mezelf eigenlijk beroofde van een financieel gezonde levensstijl. Waarom vroegen mensen dat eigenlijk?

Maar dat is nu niet meer mijn probleem. Lekker in loondienst. En wie weet dat ik mezelf wel weer aanmeld bij de KVK als ZZP-er. Het lijkt me toch ook weer fijn om kleine dingetjes te doen en zelf te bepalen wat ik aanneem zonder dat ik een aantal boze openstaande facturen mee moet nemen in mijn beslissing.
Gewoon lekker schrijven, fotograferen, bloggen en vloggen en instagrammen. Genoeg verdienden dat ik over een tijdje weer een mooie reis kan maken maar dat ik ook nog maandelijks leuke dingen kan doen met mijn vrienden.
Lekker cursussen blijven volgen.

Ik rij weg in een gloednieuwe Skoda. Er stond nog geen 130 km op de teller. Nog nooit heb ik in zo’n nieuwe auto mogen rijden en het voelt onwerkelijk dat dit tijdelijk mijn wagentje is. De auto rijd geweldig! Er zit zelfs cruise control in – een luxe die ik anders nooit had kunnen betalen. Alles ruikt nieuw. Mijn spullen zijn nieuw. Tijd voor een hele nieuwe start. Donderdag is inwerkdag. Ik kijk er naar uit. Hopelijk zijn mijn magere jaren (financieel dan, want lichamelijk moeten die nu echt eens komen) eindelijk voorbij.

4ad318ce-6d2b-42c2-a12a-c98b57410973

Advertenties

3 gedachtes over “A whole new work

    • carinivana zegt:

      Ik schrijf uit gevoel, dit stukje is voornamelijk een verwijt naar mezelf dat ik niet eerder heb ingegrepen en uiteindelijk heel ongelukkig ben geworden. Als dat anderen kwetst dan geef ik graag tekst en uitleg bij hetgene wat hen stoort aan mijn verhaal 🙂

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s