Lanterfant Land

De onbetwiste worstelingen van een doelloze fotograaf

Nadat ik de laatste paar maandjes als full-time fotograaf heb gewerkt, ben ik er achter gekomen dat ik eigenlijk (weer) iets heel anders wil. Ik had afgelopen tijd concentratie problemen, met als resultaat dat ik helemaal niet meer weet wat ik wil, kan en moet gaan doen. Een baan op kantoor klinkt me nu namelijk als muziek ik de oren. Ik vind het prima om eens in de zoveel tijd foto’s te maken van vrienden en familie als zij foto’s nodig hebben. Een concert, een portret, een bruiloft… allemaal heel leuk op zijn tijd! Maar om nu weer als ZZP-er te beginnen… i don’t know.
Ik wil denk ik liever verder onder de noemer ‘beelden kunstenaar’. En misschien zelfs straks alleen nog maar als schrijver. Ik weet het nog niet. We zien wel.
Ik keutel gewoon wel wat rond op mijn eigen creatieve planeet. Ruimte zat. Lekker lanterfanten zonder dat het me mijn inkomen kost.

 

Onderstaand beeld heb ik gemaakt uit symboliek. Mijn camera was mijn ‘living’, maar op een wereld die klein en oppervlakkig is met een weg die nergens toe leidt. Toch is het helemaal niet erg om hier af en toe te zijn om je hoofd leeg te maken en je verhalen ‘op te hangen’.  life

Instagram : carinivana | Lanterfant Land

 

Afgelopen maanden ben ik van baan gewisseld, heb ik kittens groot gebracht, ben ik verder gaan schrijven en heb ik mijn neefje Dylan mijn naam leren zeggen. En nog wat andere woorden waar zijn ouders niet blij mee zullen zijn. Mijn vrienden wel. Die vinden het geweldig dat Dylan slechte woorden zegt natuurlijk.
Nog mooier is dat mijn moeder iedereen tot vervelends aan toe bij zijn titel (opa, tante) blijft noemen – ongeacht of Dylan in de buurt is, maar Dylan haar steevast Elly noemt als hij hun huis binnen komt waggelen. In plaats van oma. Daarnaast was mijn broer Danny eerst ‘Tiny’ en de kat Tokyo ‘Tonny’, waardoor het duo Tiny en Tonny is ontstaan (die helaas nog steeds niet samen kunnen wonen, dus als iemand een woning voor mijn broer weet… let me know! Dan kan de Tiny en Tonny show beginnen)

Maar goed, om terug te komen op fotografie. Ik weet gewoon niet zo goed meer wat ik leuk vind. Ik denk dat ik gewoon weer even helemaal terug moet naar de basis. Of misschien toch verder met het geven van cursussen. Ik word vaak enthousiast als andere enthousiast zijn. Those who can’t do, teach.

 

Holidays are coming!

En inmiddels is het alweer oktober. Tijd voor Halloween!
Ik weet het, een super Amerikaans feest, but i love it! Ik ga naar Walibi Fright Nights, wil weer een pompoen uithollen en ga als het ook maar een beetje lukt nog ergens een feestje opzoeken. Het liefst kijk ik de hele maand horrorfilms en ik probeer zo veel mogelijk mensen mee te trekken in mijn Halloween-ziekte.
Wat niet echt heel goed lukt want de meeste vrienden die ik heb zwijgen als het graf als ik met wilde Halloweenplannen kom. Maar ik heb nog even te gaan voor het zover is, zo makkelijk ontkomen ze niet. Mwhuahaha.

En niet veel daarna zal Sinterklaas weer het land in komen met veel bombarie. Niet dat de acteur zelf een stennis schopper zal zijn, maar natuurlijk de discussie over Zwarte Piet. Of roetveeg Piet. Mijn mening tegenover afgelopen jaar is niet veranderd. Zie mijn blog over de Sinterklaasviering 2017. Ik blijf het moeilijk vinden om van mensen waar ik mijn hele leven al mee omga te horen te krijgen dat er geen ruimte is voor verandering. En daarna volgt er een reeks van de meest onzinnige argumenten waarvan ik echt mijn hoofd een beetje schuin wil houden, ze eens diep aan wil kijken en op een gepaste doch cynische toon wil vragen : “Ja, echt? Een schoorsteen maakt je gezicht zwart, maar je kleren blijven schoon? For real? En jij bent hou oud dat je dit nog echt gelooft?”
En als het je echt gaat om het in stand houden van traditie, prima. Dan kom ik op 5 december bij je kinderen langs verkleed als Krampus. Zullen we eens kijken hoe snel je bereid bent om toch een traditie aan te passen…

 

(Eigenlijk is dat helemaal geen verkeerd idee voor Halloween… waar vind ik een Krampus pak? – Ik bedoel dan niet om kinderen de stuipen op het lijf te jagen he. Hoogstens Jeroen.)