Het jaar van…

 

Ik wil het netjes zeggen, maar dat gaat eigenlijk gewoon niet. Dus bij deze : 2017, optiefuhhh, gauw!

Wat een rotjaar. Burn out, depressie, moeten stoppen met je bedrijf en een baklading met schulden er aan over weten te houden. Bijstand die opeens terug moet worden betaald – breek me de bek niet open waarom – blijkbaar moet je aan het begin van het jaar maar nadenken of je aan het einde een burn-out gaat krijgen want anders verdien je blijkbaar te veel om er recht op te hebben. En we weten immers allemaal wel dat ik een enorme grootverdiener ben natuurlijk. Big spender. Geldpoes eerste klas.

Maar hey, het is bijna voorbij. Ik ga dit jaar positief afsluiten, wat er ook gebeurd. In 2017 heb ik er een enorm schattig neefje bij gekregen en ondanks dat hij me in mijn gezicht bijt met zijn twee tanden blijf ik hem knuffelen en kusjes geven. Dus ja, ik verdien het dan ook. Tantes die je constant kusjes willen geven – dan moet je ook op jonge leeftijd leren om van je af te bijten. Alleen neemt Dylan het nog wat te letterlijk…

Over drie maanden ga ik lekker naar Japan! Als het tenminste mag van rocketman. Maar ik wil er niet eens over nadenken dat het niet door zou gaan. Ik ga hoe dan ook – ik loop iedere dag mijn collega’s te begroeten met ‘konichiwa’ en dat heb ik nu zó goed geoefend… dat kan niet meer terug gedraaid worden.
Ik heb er zo mega veel zin in en ik weet zeker dat ik er de tijd van mijn leven ga hebben!

En daarna zie ik het wel weer. Ik ga in elk geval over mijn reis bloggen, dus dan zullen jullie waarschijnlijk gek voor me worden. Maar voor nu schuif ik er even een ‘lange Fransje’ door met een ‘jaar van’. Alsjeblieft. En excuus daarvoor uiteraard.

 

 

Dit is het jaar van
Stoppen met Pixxi
Na al die jaren
Het jaar van
zwarte gedachtes
en blonde haren

Het jaar van
niet kunnen werken
En niets meer willen
Het jaar van tante worden
van mijn neefje Dylan

Het jaar waarin ik op reis wou
Maar het niet kon
Het jaar waarin de ellende
eigenlijk pas echt begon
Het jaar van de psycholoog
en van depressies
En nog altijd niet gelukkig zijn
na al die sessies

Het jaar van stemmen en
bewust in politiek
Die blijkbaar niets doen voor je
want ja, je werd toch zelf ziek?
Een jaar waarin je juist
door die mentale pijn
Hebt kunnen voelen wie er echt
je beste vrienden zijn
Een jaar waarin ik niet verwacht
nog lager de kunnen zinken
Dus laat ik op het nieuwe jaar alvast
een glaasje drinken
Want 2017 was dan niet een prettig jaar voor mij
Nog een paar uren en dit jaar is dan toch weer voorbij.

Dus ik wens allen van uit de grond van mijn hart
Voor 2018 een mooie en een nieuwe start

 

Fijne jaarwisseling!

x Carin

 

Image

instagram : @carinivana

 

Advertenties

De Kittonions

Yep, its me. Crazy cat lady. Inmiddels heb ik mijn starterskit (2 katten, waarvan er eentje weer zoek is) uitgebreid naar een gevorderden pack. Leica is moeder geworden en nu heb ik een nest met 3 kittens.

Natuurlijk heb ik ze tijdelijke namen gegeven. De grootste en oudste heet Pablo – dit is dan meteen de enige wiens naam ik niet zelf heb bedacht. Pablo gaat naar mijn neef en zijn vrouw en zij hebben de grote rooie rakker al zijn naam gegeven. Pablo is lekker dik, wollig en heeft nogal een resting bitch face. Hij is grumpy kitten – het is hilarisch!
Hij is verder heel lief (ook al blaast hij naar Jeroen Dikker en zijn ze nu automatisch aartsvijanden geworden) en chillt het liefst.
Zijn iets jongere broer heet op het moment Tokyo, een egaal rode kater die het kleinste is van de drie en het meest te voortduren krijgt. Maar dat kan hij aan, want Tokyo is vrijwel altijd goed gemutst. Behalve als hij op de foto  moet.
Charlie is de jongste en het enige meisje. Al zou je niet zeggen dat ze de jongste is want het is een  lekkere draaikont die haar broers graag even omver duwt. Ze zit graag bij me en lijkt een stuk alerter dan de andere twee. Maar ja, het is ook een meid.

Leica is geweldig. Ze is een prima moeder, maar ik moet altijd lachen als ze aan komt rennen wanneer er ‘vreemden’ in de kittenkamer zijn. Ze gaat dan heel pontificaal bij haar kroost zitten als een echte moeder, zo van “mijn kinderen!” maar zodra je een kitten oppakt is het eigenlijk allemaal wel best.
Dat ik ze mee neem naar de tuin vind ze nog niet zo fijn (ik ontvlooi ze daar) maar ja. De kittens worden er zelf lekker rustig van om buiten te zijn.
Of eigenlijk de kittonions (kit-ton-jons).
Ja, ik heb ze een bandnaam gegeven. Waar ik Leica vorig jaar nog ‘kitton’ (ja met een o in plaats van een e) noemde, moest ik natuurlijk in mijn hoofd even met een nieuwe term komen voor de volgende generatie. De officiele werktitel is nu dus “Leica en de Kittonions”.
Uiteraard mogen de nieuwe eigenaren mijn namen compleet negeren.

Oh, en als iemand nog een geweldige tip heeft om kleine kittens van +3-4 weken te ontvlooien, let me know. Vlooienmiddel mag pas vanaf week 8 en door de warmte blijven die krengen maar terug komen. Ik kam ze elke dag meerdere keren en maak de hele kamer schoon maar vlooien zijn net als achterstallige rekeningen : je ziet ze soms over het hoofd of denkt er vanaf te zijn, maar je weet dat ze wel weer terug komen….

 

charlie

A whole new work

Vandaag ben ik begonnen aan een nieuwe baan.
Ik ga starten als woningfotograaf. Eerst parttime, maar wie weet dat als ik de smaak te pakken heb, ik me er helemaal op ga richten.

Opgelucht verlaat ik het pand. Zo, die is in de pocket! Een nieuwe baan : spannend! Na een flinke burn-out in 2016-2017 ben ik er klaar voor. De reis Japan heeft me echt goed gedaan en ik heb weer energie om iets nieuws aan te pakken.
Daarnaast is mijn hoofd ook een stuk helderder. Wat dacht ik toch afgelopen jaren? Dat ik met een minuscuul salarisje gelukkig zou zijn, als ik maar een eigen bedrijf had?
Ik loog mezelf gewoon voor. Ik vond mijn werk niet vreselijk, echt niet. Maar als je niet eens rond kan komen en er toch van jou wordt verwacht dat je mensen aan het lachen krijgt op een fotoshoot – en dan wel hun natuurlijke lach, want zodra ze een neplach zagen dan was dat natuurlijk de schuld van de fotograaf. Ja, dan gaat dat na een tijdje toch een hele negatieve lading krijgen.
Zou ik ooit nog familie foto’s willen maken? Ik zeg nooit nooit, maar voorlopig niet.
En als ik dan toch eerlijk ben : we waren gewoon ook niet zulke goede ondernemers. Maar dat wisten we zelf ook wel. We liepen achter de markt aan inplaats van het gat te vinden en daar in te springen. Creatief zijn en zakenvrouw zijn… ik kon het niet zo goed.
Ik wil hier niet mee zeggen dat afgelopen zeven jaar geen plezier heb gehad aan het werken in de v.o.f., absoluut niet. Ik heb er geweldige herinneringen aan.
Maar het was achteraf een experiment waar ik iets eerder de stekker uit had mogen trekken. Ik zei altijd dat ik liever een slecht betaalde baan had die ik leuk vond dan een goed betaalde baan die ik haatte.
Nu zeg ik liever dat ik een goed betaalde hobby boven een slecht betaalde baan zet.

En toch weet ik van die hobby werk te maken. Ik ben dus één van de nieuwe woningfotografen bij Zien24.
Ik ga op stap om huizen te fotograferen die in de verkoop gaan. Mijn klanten zijn makelaars, grappig dus dat ik toch nog die wereld in stap in navolging van mijn tante, vader en nicht. Of er echt veel creativiteit bij komt kijken weet ik nog niet, want er zitten natuurlijk duidelijke richtlijnen aan de foto’s die worden verwacht.
Maar dat lijkt me dan ook wel weer prettig. Gewoon precies kunnen doen wat er van je wordt verwacht en geen problemen krijgen met “mijn kind lacht niet echt” of  omdat “tante Bep staat de hele tijd kletsend op de foto en ondanks dat jij haar meerdere malen netjes heb gevraagd om mee te werken vinden we dat dit jouw schuld is en nemen we geen foto’s”.
Oke, dit zijn extreme voorbeelden, maar geloof me – ze komen voorbij. Niet precies in die woorden, maar de essentie ervan wel. Mensen fotograferen vind ik geweldig – maar ik wil ze er op hebben staan zoals ík dat wil.
Liefst kunstzinnig, overdreven, surrealistisch. Of juist heel rauw, documentaire, ongedwongen.
Alles er tussenin : daar zijn genoeg andere fotografen voor.
Ik loop nu weg met enigszins zekerheid dat ik betaald krijg (goed, het is een 0-uren contract maar ik heb het idee dat er werk genoeg is) en een auto vol goede apparatuur. Een half jaar geleden moest ik uit mijn bedrijf stappen zonder camera en met een schuld. Ja, dat is nog een lang en complex verhaal maar ik kan de conclusie maken dat het bedrijf gewoon niet zo gezond was en ik dat veel eerder had moeten inzien. Achteraf vond ik het ook altijd maar raar dat klanten gewoon vroegen “loopt het een beetje?” als ze in je winkel stonden. Wat had ik moeten zeggen? “Nee, je betaald eigenlijk te weinig voor mijn dienst, maar als ik meer vraag dan ga je ergens anders heen.”
Of had ik mijn map met administratie er bij moeten pakken en laten zien dat ik eigenlijk een hongerloontje kreeg voor het werk dat ik deed en mezelf eigenlijk beroofde van een financieel gezonde levensstijl. Waarom vroegen mensen dat eigenlijk?

Maar dat is nu niet meer mijn probleem. Lekker in loondienst. En wie weet dat ik mezelf wel weer aanmeld bij de KVK als ZZP-er. Het lijkt me toch ook weer fijn om kleine dingetjes te doen en zelf te bepalen wat ik aanneem zonder dat ik een aantal boze openstaande facturen mee moet nemen in mijn beslissing.
Gewoon lekker schrijven, fotograferen, bloggen en vloggen en instagrammen. Genoeg verdienden dat ik over een tijdje weer een mooie reis kan maken maar dat ik ook nog maandelijks leuke dingen kan doen met mijn vrienden.
Lekker cursussen blijven volgen.

Ik rij weg in een gloednieuwe Skoda. Er stond nog geen 130 km op de teller. Nog nooit heb ik in zo’n nieuwe auto mogen rijden en het voelt onwerkelijk dat dit tijdelijk mijn wagentje is. De auto rijd geweldig! Er zit zelfs cruise control in – een luxe die ik anders nooit had kunnen betalen. Alles ruikt nieuw. Mijn spullen zijn nieuw. Tijd voor een hele nieuwe start. Donderdag is inwerkdag. Ik kijk er naar uit. Hopelijk zijn mijn magere jaren (financieel dan, want lichamelijk moeten die nu echt eens komen) eindelijk voorbij.

4ad318ce-6d2b-42c2-a12a-c98b57410973

Interieur Fotografie

Een paar jaar geleden was ik op de Professional Imaging met mijn vader. Daar kwam ik mijn oude school – de Fotovakschool – weer tegen met een alumni vereniging. Ik heb me toen ingeschreven omdat ik van mening ben dat je altijd kunt groeien. Op dat moment was ik nog druk bezig met mijn v.o.f, maar deed zo af en toe een losse cursus of workshop bij de Fotolumni om mezelf te blijven ontwikkelen. (Ja, ontwikkelen, fotograaf, ha-ha)

Afgelopen maand heb ik de workshop Interieur fotografie mogen volgen. Het viel me op dat er steeds meer vraag naar interieur fotografen is en als de dochter van een makelaar ben ik vaker bij mensen thuis geweest om foto’s te maken voor de verkoop.
Dat is inmiddels al weer tien jaar geleden. Ik heb deze foto’s niet meer en dat is misschien maar goed ook, want het verschil zal wel enorm zijn.
Op de workshop heb ik handige technieken geleerd maar ook inspiratie op gedaan.
Wellicht is dit wel een nieuwe tak van fotografie voor mij?
Ik heb nu na jaren portret en familie fotografie ook wel echt zin in iets anders. Ik heb het met Pixxi nooit gedaan dus heb ik geen klantenkring hiervoor.
Omdat ik dit wel meteen verder wilde uitpluizen, ben ik op zoek gegaan naar geschikte woningen voor een portfolio.

Deze foto’s zijn gemaakt bij mijn lieve vrienden Reneé en Jonne. Reneé is altijd een lieve, behulpzame meid en ze heeft ook nog eens ontzettend veel feeling voor interieur, dus toen ik in de vriendenapp vroeg of iemand mij wilde helpen aan een portfolio, reageerde Jonne en Reneé allebei direct. Ook credits natuurlijk voor Jonne voor hun mooie huis, maar volgens mij is het safe to say dat Reneé hierin de hoofdrol speelt.
Ze had zelfs een cake in de oven staan toen ik aankwam!

Uiteraard staat hun woning niet te koop en is dit puur voor mijn portfolio gemaakt. Ik zoek ook nog steeds leuke huizen waar ik mag komen fotograferen! Ik ben nog aan het oefenen en doe dit dus zonder kosten*. Uiteraard krijg je net zo’n selectie als hieronder.
Wil je jouw huis verkopen en wil je mijn foto’s gebruiken online? Dan vraag ik nu een kleine vergoeding.

Mocht je het leuk vinden, mail me dan gerust! Ik kan naar Amsterdam of Haarlem komen.

 

*Omdat niet iedere woning geschikt zal zijn voor portfolio kan ik het niet oneindig aanbieden natuurlijk. Ik geef de voorkeur aan open, lichte ruimtes met een uitgesproken interieur style.

 

 

Jonnee KeukenJonnee woonkamer 1Jonnee woonkamer 2reneejonne1reneejonne2reneejonne3reneejonne4reneejonne8

Reisblog Japan : Laatste dagen Tokyo (deel6)

Harajuku Shoplevel 100

Op zondag was het een drukte van jewelste bij Takeshita street in Harajuku.
Eerst waren we naar Yoyogi Park gegaan, maar of we die nu echt hebben gevonden of puur alleen de tempel is nog steeds niet helemaal duidelijk. We waren ook best moe – na ruim twee weken lopen hadden we alle drie ook niet echt de behoefte om heel veel verder te zoeken. Dus kwamen we bij Harajuku uit. Hier waren we in het begin van de reis al geweest, maar waren geëindigd op het de niet echt bruisende Cat Street. Takeshita street was het tegenovergestelde. Denk de Kalverstraat in en dan helemaal vol met mensen alsof je in de rij staat voor de Golliath in Walibi. Het was belachelijk druk!
Jeroen kon het niet aan. Na een stuk of acht Japanners tegen de grond te hebben gedrukt was hij het zat en vluchtte als een dolle neushoorn een zijstraat in. (Ja, dit is overdreven maar hey, zo zou Jeroen het ook omschrijven).
Daar hebben we overigens het meest leuke cafeetje ooit gevonden en namen we een heerlijk bakje koffie in een enorm schattig vintage kopje. Dus als je ooit in Harajuku rond loopt en even rust wil in een klein schattig straatje, zet Google Maps dan even aan en zoek naar Lusso Cafe Harajuku.

Hoewel Harajuku niet meer de buurt is zoals hij geweest was, kun je hier aardig shoppen voor vintage spulletjes, gekke kleding en schattige souvenirs. Alleen moet je wel shoplevel 80 hebben op zijn minst. Anders eindig je net als Jeroen aan de beademing ergens in een steegje.
Takeshita is echt alleen voor ervaren shoppers.

Purikura

Die avond namen we afscheid van Amy (een vriendin van Armindo) en hebben we nog een mooie wandeling door het park gedaan. Het idee was de sakura by night te zien, maar de verlichting liet af en toe wel wat steekjes vallen. Desalniettemin was het een leuke avond en hebben we nog een foto gemaakt in de Purikura. Als ik dit nog niet heb uitgelegd in mijn vorige blogs en je hebt mijn Facebook profiel foto nog niet gespot : Dat is een photobooth waarin je extreem kawaii wordt gemaakt. Je ogen worden groter, je krijgt een blos op je wangen én lippen (jep, ook de jongens) en je kunt er allemaal schattige poppetjes en figuurtjes op plaatsen. Maar waarom zou ik het ook uitleggen? Hier heb je het resultaat:
IMG_3127

Persoonlijk vind ik ons geweldig. Als ik dit zo zie zou ik echt denken : ja, dat zijn mensen waar ik mee zou willen hangen, je weet zelf!
Maar ja. Kan het natuurlijk gigantisch mis hebben.

IMG_3517

Maandag was het “wat wil je nog doen?” dag. We vertrokken naar Akihabara voor games en arcades, want Jeroen moest nog het een en ander hebben. Armindo kwam tot de conclusie dat hij liever wilde spelen in Yoyogi en ik heb de boys nog mee gesleept richting de wijk Ginza, op zoek naar meer haori’s. Jeroen was moe (hij was zo’n vijftig gamewinkels in gerend en was kapot van zijn zoektocht) dus we deden het lekker rustig aan. Het was nog steeds prima weer, ik vond uiteindelijk na lang zoeken toch nog 2 haori’s (kimono jasjes voor degene die google nog niet hebben opgestart) dus ik kon ook tevreden terug.

Dinsdag was het al helemaal een gekke dag want wezouden ’s avonds vertrekken naar het vliegveld omdat we om 01:55 uur vlogen. Dus hadden we onze spullen in het hotel klaar gezet en gingen een extra koffer halen voor Armindo en een grote tas voor mij. Ja, heel erg – ik had twee koffers én nog een tas…

Daarna vertrokken naar Yoyogi, zodat Armindo nog zijn laatste arcade game kon spelen. Ik won zelf ook nog een onwijs leuk poppetje (naast alle knuffelbeesten die ik voor Dylan mee had genomen paste dat er ook nog wel bij…) , heb nog een tussenstop gedaan in Harajuku (wederom Jeroen in een zijstraat moeten stallen) om nog een haori te scoren (jep, ook daar heb ik er nu vier van) en daarna door naar Shinjuku om op het gebouw van de overheid te klimmen voor een beetje uitzicht. Het was ook echt maar een beetje, maar het was leuk. Niet spectaculair.

 

Daarna zijn we terug naar Ueno gegaan en hebben we gegeten en gedronken in een heel leuk sfeervol restaurantje ergens op een zevende verdieping.
Daar hebben we even de balans opgemaakt over deze geweldige reis (top 5 favoriete Japanners, top 3 Jeroen-momenten, etc etc) die ik uiteraard nog ga plaatsen.
Daarna zijn we met slakkengang naar het vliegveld gegaan waar Armindo de sakura lounge vond. Helaas pas nadat we al hadden gegeten (wisten wij veel…) want er was gratis eten voor ons, gratis drinken, wifi, stroom, hele relaxte zitplekken en werkplekken en zelfs een douche als je die nodig had. Véél meer luxe dan we hadden verwacht voor het geld dat wij hadden neergeteld voor ons vliegticket.
Nu moet ik zeggen dat je je sowieso ontzettend belangrijk voelt als je in Japan bent. Dat komt doordat ze daar ontzettend beleefd en behulpzaam zijn. In het vliegtuig was het net zo’n luxe ; nadat ik weer had liggen slapen als een dronken Japanner werd ik ’s ochtends gewekt met het meest uitgebreide vliegtuig ontbijt ooit, inclusief Häagen-dazs ijs.
Het contrast werd op Londen ook meteen weer duidelijk toen we weer Europese mensen tegen kwamen. Je was eigenlijk gewoon weer die kut toerist.

Inmiddels ben ik al weer even thuis. Het moment dat ik mijn huis binnen kwam rook ik opeens het huis in Kyoto weer. Bleek dat mijn vader een houten kast in mijn gang had gestald die hij kwijt moest. Die houtlucht deed  me meteen denken aan het houtwerk in dat prachtige huis! Ik heb een beetje suf mijn koffers geopend (die nu nog door de woonkamer liggen te slingeren) en mijn katten begroet. Leica was erg blij me te zien, Xabi leek zowaar ook tevreden dat ik er weer was. En hoewel ik heerlijk heb geslapen in mijn eigen bed, denk ik toch met weemoed terug aan de reis.
Was ik nog maar in Tokyo. Zou ik er willen wonen? Hell no. Maar nu is de reis waar ik al zó lang naar uitkeek voorbij. Aan alle mooie dingen komt een einde helaas.
Armindo en Jeroen waren geweldige reismaatjes! Ik zou zo weer met ze in het vliegtuig stappen naar een nieuw avontuur. Maar eerst maar weer aan het werk helaas. Reizen kost geld. Maar het is het zo ontzettend dubbel en dwars waard!

 

Liefs

Carin

 

 

Reisblog Japan : Terug in Tokyo (deel5)

Terug naar Tokyo

We waren met de shinkansen ruim drie uur onderweg terug naar Tokyo. Om de een of andere reden kunnen wij heerlijk slapen in het openbaar vervoer, dus die tijd ging zo voor bij. Als echte Japanners sukkelen we een beetje met onze ogen dicht op onze stoel en kijken zo stoned als de herten uit Nara als we bij het station zijn. Ik had inmiddels mijn kleine koffer uit de grote gehaald (tja, op gegeven moment heb je zoveel gekocht dat  het niet meer zo goed past…) en dat was  nogal lastig lopen. Toen we aankwamen bij de AirBnB bleek alleen dat de stroom in ons appartement was gesprongen en dat we er niet in konden. Het was inmiddels al 11 uur ’s avonds en de verhuurster had een alternatief voor ons.
Of nou ja.
We werden ergens in iemand’s huis gezet, (we denken de moeder van) die min of meer weg moest vluchten voor ons. Afwas stond er nog, bed net opgemaakt (Armindo en ik sliepen op de grond). De buurt was een soort Korea-town en we moesten twee lange trappen op voor we überhaupt in het kleine huisje terecht kwamen. Van wie dat huis was – we weten het niet. Maar het was duidelijk geen airbnb en we hebben dus gewoon onze nacht doorgebracht in het huis van een vreemde.
Avontuurtje hoor. Niet voor herhaling vatbaar, maar leuke anekdote. Helemaal als Jeroen er een dramatische draai aan geeft (“Moeder uit huis getrapt, pannen stonden nog op het vuur, woning leek wel een sauna.”)

We verlieten de tweede dag dus die plek met een pocket wifi die we hadden gehad als bruikleen zodat we bereikbaar waren. De verhuurster ging achter het probleem aan terwijl wij de trein in sukkelde om koers te zetten naar een enorme Gundam.
Ja, vraag me niet wat het is. Ik verwarde het met transformers, maar ik heb geen van beide series ooit gekeken en het was in mijn ogen gewoon een enorm ikea bouwpakket met een high tech glansje. Maar Armindo was er heel blij mee en Jeroen kon dat enthousiasme delen (ondanks dat hij de serie ook niet kent).
Ik was ondertussen met de verhuurster aan het appen want het probleem was toch groter dan verwacht en we zouden er pas twee dagen later in kunnen. We hadden meteen besloten dat we dat niet wilde : het was heel fijn dat we een nacht ergens konden slapen, maar we voelden ons niet op ons gemak in het huis van de moeder of vriendin of wie dan ook van. Dus vroegen we om een refund en moesten op zoek naar een andere slaapplaats. Hierdoor miste we wel een deel van de middag want het was niet makkelijk te vinden en uiteindelijk besloten we maar wat meer te betalen voor een hotel.
We zitten nu dus in een hotel, nogal hutje mutje op elkaar maar alles werkt in ieder geval, de buurt is ook echt héél erg leuk (Ueno, vlak bij het park) en we hoeven in elk geval niet meer te slepen met koffers.

Die volgende ochtend hebben we in een ware aardbeving gezeten. Jawel. Dit kon je zien doordat de elektriciteitskabels buiten aan het schudden waren en kopjes trilden. Het ding was alleen wel : dit gebeurde om 8:15 uur ’s ochtends en wij lagen natuurlijk allemaal op één oor. Ik kan nu dus Jeroen zijn versie gebruiken (“We waren bijna omgekomen, hele hotel stortte in en we ontkwamen nog maar net”) of gewoon de wat minder dramatische waarheid – we sliepen gewoon door en moesten achteraf van een vriendin van Armindo horen dat er een aardbeving was. Wij hebben er helemaal niks van gemerkt en het was ook nergens aan terug te zien.

Sakura

Die middag zijn we met Amy (een vriendin van Armindo uit Australië) in het park geweest om de sakura (kersenbloesem) te bewonderen. Het was heerlijk weer, ik heb zelfs mussen gevoerd in het park – die kwamen gewoon op mijn hand zitten. Ja, het was net een Disneyfilm. Alleen zong ik er niet bij, want dat stond voor ’s avonds op de planning.

sakura4

Karaoke & Moko

’s Avonds heb ik even met mijn lieve jarige neefje gebeld met video. Of nou ja, meer met mijn zusje. Dylan zag wel dat  ik het was, maar was meer bezig met kruipen (wat hij heeft geleerd sinds ik weg ben). Daarna gingen we op weg om een hapje te eten. Dat viel achteraf bij ons allemaal een beetje gek, maar we gingen die avond karaoke doen dus probeerde we ons weer een beetje op te peppen.
We liepen wat in de buurt Kanda tot mijn oog opeens viel op een stapel spullen die aan de straat stonden. Dat was al gek, want Japanners gooien geen afval op straat en dit was ook duidelijk geen afval. Er stond een bordje bij en ik bleef kijken. Niet dat ik Japans kan lezen, maar Amy en Armindo gelukkig wel en Amy vertaalde dat er stond dat je de spullen mee mocht nemen. Er stonden twee dingen die interessant waren : een poezen beeld in een vitrine en een japanse pop. De poes was véél te groot om mee te nemen en de pop zag er zó mooi uit dat ik haar direct op pakte.
Maar eerlijk is eerlijk : naast mooi is ze ook enorm creepy. De rest van de groep deed ook een pas naar achter toen ik haar oppakte om mee te nemen. “Die is vervloekt!”
Tja, het zou wel een horrorfilm kunnen worden inderdaad : vrouw pakt gratis enge pop op ergens in Tokyo en neemt deze mee.
Alleen Vincent, een van Armindo’s vrienden die hij de vorige reis heeft gemaakt, was onder de indruk. De rest keek er naar alsof ik een bom bij me droeg.

Karaoke was overigens fan-tas-tish. Oh my god. Je komt ergens boven bij het bedrijf – eigenlijk alles in Tokyo zit opgestapeld op elkaar. Het is hier helemaal niet gek om in een random lift te stappen naar een verdieping om een bar of winkel of restaurant te bezoeken. Shoppen doe je in Tokyo vaker verticaal dan horizontaal. De karaoke bar had dan ook meer verdiepingen en wij kregen kamer 520 toegewezen. Het was echt een aparte kamer met een eigen installatie, twee microfoons, een iPad om liedjes uit te kiezen en een andere tablet om drinken te bestellen.
En nou, daar gingen we hoor! Met z’n vijven zongen we de longen uit ons lijf met Queen, A-ha, Crowded House, Toto, Justin Bieber en the Village People.
Jeroen en ik vonden dat we helemaal de winnaars waren toen we als Aladdin en Jasmin ‘A whole new world’ gingen zingen. Vol overgaven. Kei-vals waarschijnlijk allemaal, maar wat kon dat boeien? Niemand hoorde je, en als dat wel zo was : niemand kent je.

Daarna zakte we nog even af in een lokale kroeg waar de locals na een dag werken allemaal een TGIF momentje hadden. Al moet ik zeggen dat Japanners dat iedere dag hebben. Je vindt ze regelmatig dronken op straat, kotsend, slapend, waggelend… echt een gezonde levensstijl kan dat nooit zijn. Maar deze kroeg was nog niet zo ver en iedereen was happy. Totdat ze de pop zagen : ze schrokken zich allen een pukkel toen ik er mee in mijn handen stond. Het was wel dé gesprek starter van de avond : ik moest aan tientallen Japanners uitleggen dat ik haar op straat had gevonden en mee had genomen. Aan hun gezichten te lezen vonden ze haar vrij creepy, al waren sommige ook wel echt onder de indruk van mijn vondst. Ik sprak een man in een grijs overhemd die zei dat ik haar een naam moest geven. Dat was gebruikelijk in Japan, dat dit soort voorwerpen een naam kreeg. Dus ik zei dat ze Moko heette. Volgens mij heb ik dat ooit ergens in een anime gezien.
Maar dat had ik vast verkeerd onthouden want hij barstte in lachen uit. “That means a kind of boring! You just called her bored!”
Hahaha oops. Nou ja, whats done is done. Moko it is.
Het was echt een geweldige avond! Voor het eerst zag ik de Japanners ook wat losser en het was heel gezellig!

De zaterdag er op had ik dus een kater. Wij alledrie. Het eten was ook niet zo goed gevallen en Armindo was sowieso niet lekker. Dus hebben we in de trein geslapen op weg naar een geweldig natuurgebied om te hiken – uiteraard kwamen we daar wat laat aan door ons trage tempo en hebben we de stoeltjeslift genomen. Toen we eenmaal halverwege uit moesten stappen kwamen we er achter dat we nog drie kwartier hadden om te lopen voor de lift sloot. Dus echt ver zijn we niet gekomen maar we hadden wel een prachtig uitzicht. En we hadden zaterdagavond zo genoten dat het allemaal dubbel en dwars waard was.

 

Wie heeft er zin in karaoke binnenkort?

Tot de volgende blog!

Carin
(Jeroen en Armindo)

_MG_5334_MG_5354

_MG_4856_MG_5384IMG_3356_MG_5283_MG_5287_MG_5290_MG_5298

 

 

 

 

 

Reisblog Japan : Osaka & Hiroshima (deel4)

Osaka

Vanuit Nara vertrokken we naar Osaka, waar we laat in de avond aankomen. Onze wijk Fukushima (nee, niet díe Fukushima) zag er gezellig maar enigszins verlaten uit. Het is sowieso opvallend dat Japanners op hele rare tijden openen en sluiten. Oke, het was zondag avond, maar in Nederland zijn de kroegen en restaurants dan gewoon open. Hier lang niet allemaal. Toch gek voor zo’n grote stad.
Jeroen kon het appartement snel vinden. Dat was best knap, gezien hij deze reis stelselmatig de verkeerde kant op slaat. Hij loopt ook altijd voorop (vanwege zijn nieuwsgierigheid of misschien gewoon de langste benen?) en dus ook bij uitstek verkeerd. Armindo en ik noemen hem ‘ons kapotte compasje’. Als hij ergens heen wil, weten we zeker dat we de andere kant op moeten. Sorry Jeroen, maar jouw ingebouwde GPS is stuk.

De eerste dag hadden we een zeer relaxt dagje Osaka. We begonnen bij het museum of Housing & Living. Een niet al te groot museum dat een klein straatje had nagebootst van het Osaka uit de Edo periode. We hadden het wat groter verwacht, maar het was een leuk museumpje om te zien.
Daarna zijn we doorgelopen naar het park vlakbij Osaka Castle. Ik wilde daar eigenlijk heel graag in, maar toen we bij het park aankwamen en de sakura in bloei zagen staan vertraagde onze hele dag naar ‘relax’ modus. Na even uit te rusten onder de bloesembomen sloften we naar het kasteel. Daar stond een rij van hier tot Gunter dus besloten we die toch over te slaan en werpsterren te gaan gooien als echte ninja’s. Of nou ja. Armindo dan. Ik raakte er slechts 1 van de 5 en werd uitgelachen door de jongen achter de balie. Hij zei me dat ik geen ninja kon worden. Ik was verbrouweerd ; Japanners die je uitlachen en ook nog eens direct zijn? “Ok, i’ll just leave then…” mompelde ik verslagen. Daarop werd natuurlijk ook gelachen. Oke. Dus ik ben geen ninja geworden. Die droom is over.

_MG_5062_MG_5082_MG_5099

Jeroen wilde in de avond nog perse naar het Pokemon Center. Niet omdat zijn Snorlax gewond was geraakt en nodig medische hulp nodig had, maar omdat … ja ik weet niet meer precies waarom. Maar hij moest er heen en wij gingen mee.
Daar aangekomen zag ik nog weinig bekende Pokemon. De nieuwste generatie was een raadsel voor me : ik zag een soort bal met pootjes zonder ogen, een enorme mond met uitsteeksels, een Pikachu die aan de drugs zat… bizar. Ik voelde me oud. Ik wist dat ik mijn zwager geen plezier zou doen als ik een Pikachu mee zou nemen. Hij heeft een hekel aan Pikachu omdat die zo ‘overrated’ is. Kan ik inkomen… ik zie overal Pikachu. Maar misschien dat junkiechu wel oke was geweest?

Hiroshima

We gingen wat vroeger op dan normaal om de shinkansen naar Hiroshima te nemen. Het was een heel eind maar uiteindelijk was die trein toch nog sneller dan verwacht en kwamen we nog vóór het middaguur aan. We sprongen meteen in de bus naar het Atomic Bomb Monument. Het bekende gebouw dat is overgebleven als een van de weinige na de atoombom. Het was bizar om te zien. Toen we de bus uit kwamen voelde je al meteen de sfeer. Beladen. Het was echt heerlijk weer, 20 graden, maar het was stil en bedrukt. Bij het monument stond een dame om handtekeningen te vragen tegen kernwapens. Of dit ooit wat uit gaat maken betwijfel ik, maar ik heb hem gegeven. Met niks doen kom je sowieso nergens.

Het museum verderop werd verbouwd, maar was desalniettemin indrukwekkend. Je kreeg eerst te zien waar de bom viel en daarna interviews met overlevenden. Dit was heel heftig! De verhalen die ze hadden waren vreselijk! Aan het eind van de tour lagen er nog verbrande kledingstukken en eigendommen van mensen die waren gestorven tijdens of kort na de atoombom. Dit was heel indrukwekkend en aangrijpend om te zien. Je weet al lang dat je tegen kernwapens bent, maar hier voel je nog eens extra de pijn die het veroorzaakt. Dit mag gewoon nooit meer gebeuren.

Na deze beladen ochtend zijn we doorgereis naar het eiland Miyajima, waar een van de bekendste torii’s staat. Het voelde alsof we een vakantie in onze vakantie hadden: het was echt zomerweer, we voeren naar een eiland toe en het voelde alsof de zware ochtend al dagen geleden was geweest. We kochten lokale lekkernijen die we probeerde op te eten maar werden gedwongen te inhaleren als een soort stofzuiger omdat we werden belaagd door een hert (die daar overigens ook los liepen). Het hert werd zelfs zo brutaal dat hij Jeroen aanviel en bijna had gedood voordat wij wisten te ontsnappen. (Dit is uiteraard de overdreven versie die Jeroen waarschijnlijk zal vertellen, de waarheid is dat het beest een hap uit zijn plastic tas wilde nemen en Jeroen het hert heeft weggeduwd)
Gelukkig heeft hij het later allemaal goed weten te maken met het Hiroshima-hert door een goed gesprek er mee te voeren nadat het daarna een restaurant in wilde lopen. (“Waar denk je nou dat je heen gaat? Dit gaan we niet doen. Nee.” – duwt hert zachtjes de andere kant op – “Dat snap je zelf ook wel, dit is waar we het net nog over hadden. Kan niet.”)
Jeroen verloor want het hert ging alsnog eten halen bij het restaurant. Hij scheen vaste klant te zijn.

IMG_3397.jpg

We hebben nog een heerlijke wandeling gemaakt voordat de zon onder ging. Ik wilde wachten op het juiste moment om de torrii vast te leggen, want met daglicht was het geen fijn plaatje. Dus ik heb netjes gewacht tot de zon weg was.

_MG_5124

IMG_2883

De laatste dag Osaka hebben we voornamelijk geshopt. We moesten alweer vertrekken naar Tokyo in de avond dus hebben de dag lekker rustig op ons gemakje doorgebracht. Osaka is echt een leuke stad! Zeker aan te raden voor de mensen die naar Japan willen gaan : het heeft sfeer, de mensen zijn er vriendelijk en het eten is er echt heerlijk! Wij zijn naar zo’n typisch BBQ restaurant geweest en hebben daar genoten! Ik kan oprecht zeggen : Osaka, dat is echt een leuke stad!

IMG_2801

Next up : Terug naar Tokyo!

Tot de volgende blog!

Carin
(Jeroen en Armindo)

Reisblog Japan : Kyoto en Nara (deel3)

Romantic!

Onze laatste (volle) dag Kyoto wilden we graag spenderen door te beginnen met een romantic trainride. Dat klinkt natuurlijk al heel fout, laat staan als je met twee mannen op stap bent. Maar voor Japanners is het vast heel romantisch. Wij genoten voornamelijk van het uitzicht, want dat was geweldig! Prachtige natuur, bergen en rivieren, een oude trein… ingrediënten voor een leuke rit!

Enlight29_MG_4788_MG_4772

We waren die dag op stap gegaan met het idee nog een mooie wandeling te maken, maar gezien dit pad helemaal aan de andere kant van Kyoto lag én de sakura nog niet echt in bloei was in Kyoto, besloten we die toch te skippen. Met een gemiddelde van 20.000 stappen per dag vond ik ook wel dat dat mocht. We gingen dus direct door naar Gion, ook wel bekend als het Geisha district. Daar was het stervensdruk en hebben we de eerste paar uur eigenlijk rondgelopen op zoek naar een eettentje. Er werd wel veel gezegd dat je Gion beter in de avond kon bezoeken maar daar hadden we eigenlijk geen zin meer in. We wilden met schemer vertrekken maar kwamen bij een tempel terecht in Gion en via die tempel weer bij een geweldig uitzichtpunt. En vanaf dat punt zagen we de lampjes aangaan aan de linkerkant van Gion en snapte we eindelijk de charme van deze wijk. Schattige traditionele straatjes – zelfs de Starbucks was in een traditionele stijl. Daar hebben we een bakje koffie genomen, een van de eerste keren dat we iets ‘internationaals’ namen. Verder hebben we alleen maar Japans eten en drinken gekocht.

Gion is wat mij betreft toch een aanrader, maar nogmaals – aan het eind van de dag. Midden op de dag is er weinig aan.

De volgende dag moesten we vertrekken uit onze mooiste airbnb. Het was echt een heerlijk huis: geweldige details, oud japanse stijl en toch van alle luxe voorzien. De wc was zelfs zó slim dat hij al ging doortrekken voor je als je op stond. En als ik heel eerlijk ben; ik begin toch gewend te raken aan die rare billendouche. Sja. Het voelt gewoon echt wel schoon… (en ik wil toch weten waar al die andere knoppen voor waren…)

Dus nadat we onze spullen hadden gepakt reisden we door naar Nara. We hadden niet echt een agenda hier, behalve dat ik heel graag een hert wilde bevrienden. In het begin leek dat lastig: de dikke herten aan het begin van het park waren compleet stoned van de cookies en hadden echt nul interesse in wat je deed. Maar dit was blijkbaar wel een uitzonderlijke groep met obesitasherten, want verderop liepen jonge, fittere herten rond. Geen van hen heeft tot nu toe nog mijn facebook friendrequest geaccepteerd maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik een Nara hert als kennis heb. En een chin-foto van hem heb gemaakt. Ja, dat doe ik bij katten, maar nu dus ook bij herten.

Ook stond in Nara een van de grootste buddah beelden ter wereld. Dus besloten we daar naartoe te gaan. En om het even grof te omschrijven : we kwamen bij een big ass tempel met een big ass buddah aan. Hij was gi-gan-tisch! Wauw! Dit hadden we niet willen missen!

Sakura

Je kan nooit helemaal voorspellen wanneer de bomen in bloei gaan. Voor Kyoto waren we eigenlijk nog wat te vroeg. Nara ligt een stukje lager en was duidelijk al meer in bloei. Gelukkig hebben we nog een dikke week voordat we vertrekken dus de kans dat we ergens de bloeiende sakura mee gaan pakken is groot.

_MG_4856.jpg

Volgende blog ben ik in Osaka en Horishima! Zeker die laatste zal een aangrijpende trip worden, dus ik hoop daar een mooie blog van te maken!
Ik hoor graag wat jullie vinden!

 

Liefs

Carin

(En Jeroen en Armindo)

Reisblog Japan : Kyoto (deel2)

22 maart 

Nadat we het drukke Tokyo achter ons hebben gelaten zijn we doorgereisd naar Kyoto. Slepend met mijn veel te dikke koffer (maar ja, alles moest mee…) verlieten we een regenachtig Tokyo en kwamen in een bewolkt Kyoto. We dropten onze spullen op het station omdat onze airBnB nog niet beschikbaar was en reisden meteen door naar de Fushimi Inari Shrine. We zijn door duizenden torii’s gelopen (rood-oranje poorten) en klommen via honderden traptreden helemaal naar boven naar de tempel. Ik was kapot. Niet alleen moest ik Armindo en Jeroen bijhouden (die twee langbenen gingen er met een noodvaart vandoor), het was ook nog eens druk. Al werd dat steeds minder naarmate je hoger kwam. Net als mijn gemoedstoestand.

kyoto2

Dit was echt een geweldige ervaring! Ondanks dat het natuurlijk knetter toeristisch was. We waren bekaf en kwamen met de tong op de voeten bij onze AirBnB aan, die slechts 50 meter van het station was verwijderd. En nee, we horen de metro helemaal niet. Je hoort sowieso weinig verkeer – ik ben bijna aangereden door een hybride omdat hij zo stil was. (Oke niet aangereden, ik stond op straat en de auto kwam zo rustig aankachelen dat ik niet door had dat ik in de weg stond). Ook fietsen ze hier op de stoep (fietspaden hebben ze amper, vinden ze blijkbaar niet zo nodig) en rijden natuurlijk links. Blijft gek.

Anyway, onthouden als je naar Japan gaat (hoewel zo’n beetje iedere reisgids je dit ook verteld) Fushimi Inari Shrine.

Jeroen photobom

Openbaar vervoer

Betreft vervoer kunnen wij nog een hoop leren van de Japanners. Niet alleen klagen ze aanzienlijk minder als een trein te laat is (wat overigens niet zo snel gebeurd – NS, whats up with this?) maar zelfs als ze helemaal als een stel sardientjes verpakt staan hoor je ze niet. Eigenlijk hoor je ze sowieso niet – ze maken weinig tot geen geluid in de metro, kijken alleen wat op hun telefoon of snoozen een beetje. Echt sociaal is het niet, maar wel lekker rustig.

_MG_4571

23 maart

We hadden een fantastische dag! Heerlijk weer; zon en wat kleine wolkjes. We zijn naar het bamboe bos geweest maar daar was het zó druk dat ik geen enkele goede foto kon schieten zonder mensen er op. Het was wel erg leuk en zeker ook weer een aanrader, want ook de omgeving er omheen is prachtig.

_MG_4631

_MG_4712.jpg

Als laatste stop wilde we naar de Zilver Paviljoen Tempel (Kinkaku-ji tempel). Armindo was bij zijn eerste bezoek al naar een gouden tempel geweest en was daar niet echt van onder de indruk. De zilveren variant zou ook niet echt zilver zijn (de maker was dit wel van plan maar stierf voor hij dat had kunnen fixen) en dus gingen we vol goede moed op pad. Hoe we precies op het verkeerde been zijn gezet weten we alle drie niet meer – zelfs toen we ijsjes kochten met goud er op gingen er nog geen belletjes rinkelen. Pas toen we binnen waren zei Armindo : “Dit ziet er bekend uit… we krijgen ook een folder van de gouden…”  Ik had daar niets achter gezocht. Ik dacht gewoon dat ze reclame maakte voor de gouden tempel, wat best logisch zou zijn. Maar toen we het hoekje om kwamen zagen we deze enorm gouden tempel staan.

_MG_4729

We schoten zo hard in de lach en waren zó in de war – hoe was dit gebeurd? Het was niet zo dat die tempels bij elkaar in de buurt waren of zo. We waren precies bij de enige plek waarvan Armindo had gezegd : mwah, daar hoef ik niet nog eens heen. En wij waren daar ook wel akkoord mee, er was genoeg te zien. Maar nee. Bam. Gouden Tempel right in your face. En eerlijk is eerlijk, ik deel Armindo’s mening niet echt. Ik vind hem wel leuk 🙂 Hij is bijzonder en het was 400 yen entree dus als je van goud houd : go for it!

Oja. Mijn vlog laat toch even op zich wachten. Misschien zelfs pas als ik thuis ben – bewerken gaat nogal lastig op deze oude laptop en ik heb nou ook niet echt de tijd. Voor korte vlogs kunnen jullie me altijd volgen op instagram ( @carinivana ) daar plaats ik kleine video’s over van alles en nog wat.

Bedankt voor het lezen, volgen en reageren alvast en tot de volgende blog!

Carin,
Jeroen en Armindo

Reisblog Japan : Tokyo (deel1)

18 maart

Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst 24 uur op was. Vast toen ik een jaar of 18 was. Dit kan ik niet meer. Man o man, wat was dat een reis!

Het was overigens wel de beste keuze : we wilden in het vliegtuig slapen en we moesten om half 5 op Schiphol zijn. Dus dan maar niet slapen.

Maar wat waren we moe! Ik kon op Londen me nog amper concentreren, werd enorm melig en sukkelde soms half weg. Armindo en Jeroen merkte daar weinig van want die bevonden zich in hun eigen wereld tussen wakker en in slaap.

In het vliegtuig heb ik toch best kunnen slapen. Ik werd wel steeds kort wakker maar uiteindelijk werd ik pas echt wakker toen er nog 2,5 uur over was van de bijna 12 uur die we moesten.

Van verveling is dus ook geen enkele sprake geweest, maar echt lekker slapen is het toch nooit.

Vandaag waren we dus als een stel extreem opgewekte zombies op pad. Van buiten gingen we helemaal stuk: we hadden wallen van hier tot aan Tokio Amsterdam, sliepen als echte Japanners in de metro en waren helemaal kapot. Maar van binnen bruiste het van het plezier, verwondering en ongeloof dat we echt in Japan zijn! Daardoor wisten we vandaag alsnog een kleine 14 kilometer af te lopen, wat gelijk staat aan ruim 21.000 stappen voor mij.

IMG_3023

Onze airBnB is een sober klein huisje vlakbij station Ebisu. Het is echt Japans : schuifdeuren, vloer van … materiaal, bedekte ramen en een wc die zojuist mijn kont helemaal schoon heeft gespoten met lauw water. Sja, er zaten knopjes op die wc en ik moest daar natuurlijk weer op drukken… of ik het een fijne ervaring vond? Eh, nee. Geen lauwe straal meer tussen mijn reet a.u.b.

(Al kan ik niet ontkennen dat ik wil weten waar de andere knopjes voor zijn…) Daarnaast zijn de deuren erg dun en hoorde Jeroen en Armindo mij natuurlijk gillen toen die straal mn bil raakte.

Het is er in de eetkamer ook zo koud dat we er van overtuigd zijn dat het er spookt. We doen daarom de heater aan en komen dan weer in een tropisch paradijs met als risico dat als we iets teveel telefoons willen laden de hele boel ontploft. Of oke, de stoppen vallen dan uit.

Wifi krijgen we via een verouderde mifi router (waarvoor we alsnog €150 moeten betalen als we hem kwijt raken) wat betekent dat we vrijwel niks kunnen uploaden of uberhaupt een website kunnen zien op onze mobieltjes. Ik twijfel ook of deze blog er door heen gaat komen…

Vandaag zijn we ondanks onze staat alsnog naar het Ueno park gegaan omdat hier veel tempels zouden zitten. We hebben er misschien twee gespot (kan ook aan onze staat hebben gelegen) maar het was nu al leuk.

20 maart

Dit is gewoon puur genieten. Jeroen kijkt zijn ogen uit en brengt uiteraard prachtig commentaar bij alles wat hij ziet. Ik geniet van alle indrukken, ik ben wat meer een drukke stad gewend maar ook dit is voor mij weer even helemaal wennen. Zoveel kleuren – schermen – mensen – reclame… vooral reclame. De hele metro hangt vol! Ieder merk heeft wel een mascotte en ieder metrostation heeft zelfs zijn eigen deuntje. Wij zitten nu regelmatig met z’n drietjes het deuntje te neuriën en “Ebisu, Ebisu” er bij te zeggen in een hoog Japans stemmetje.

Gisteren waren we in een maidcafe. Het woord zegt het al, de meisjes die daar werken zijn verkleed als ‘maid’ (dienstmeisje). En ze zitten helemaal in een rol, want alles moet zo kawaii (schattig) mogelijk. We werden al naar binnen gelokt door dat Jeroen heel onschuldig een foldertje aan nam van een maid op straat. Die wilde ons gelijk de weg naar het cafe wijzen. Hoewel Jeroen daar helemaal geen brood in zag, wilde ik dit perse mee maken en knikte meteen. We werden dus mee gesleurd naar een cafe dat ergens vijf hoog achter zat en vol zat met pastelkleurtjes, glitters en regenboogjes. Er zaten welgeteld drie andere mensen : een manager die zo suf uit zijn ogen keek dat je je afvroeg of hij nog wel wakker was, een meneer die rustig een krant zat te lezen en een andere toerist van een jaar of 50 die met konijnenoortjes op een ijsje zat te eten. Toen hij ons binnen zag komen zag je meteen aan zijn hoofd dat hij zich super ongemakkelijk voelde dat we hem zagen. Het zag er ook niet uit natuurlijk en Jeroen voelde de bui al hangen: wij kregen ook van die oortjes. Armindo en ik accepteerde die lacherig, Jeroen wilde het liefst door de grond zakken. We bestelden extreem schattig ijs in de vorm van diertjes (dat mochten we pas eten nadat we hartjes met onze handen er naar hadden gemaakt) en Jeroen sloopte zijn beer zo bruut  dat hij ons twijfelend vroeg of hij een slecht mens was. De beer was binnen een paar seconden van het glas naar zijn maag beland terwijl Armindo en ik onze konijn en panda heel langzaam martelden, oog voor oog.

Jeroen had duidelijk haast om zich uit de voeten te maken en kwam nog erger in verwarring doordat Armindo de maids had verteld dat zijn naam ‘Break Time’ was. De maids raakte enorm verward en Jeroen bleef zich enorm ongemakkelijk voelen. Armindo en ik hebben ons kapot gelachen.

IMG_3103

Vandaag zijn we in photoboots geweest om foto’s te maken. Niet van die gewone photoboots, nee nee. Deze maakte je huid helemaal glad, je ogen groot, je lippen roze, je wangen rood… we werden enorm enge poppen. Het was hi-la-risch. Echt een must om te doen als je in Japan bent! Jeroen was letterlijk aan het huilen van het lachen.

 

We waren we nog even naar Harajuku gegaan. Dit stond vroeger bekend als een enorm excentrieke wijk, maar vandaag de dag is er eerlijk gezegd niet veel speciaals te zien. 

harajuku

Ook wilde ik vandaag heel graag naar een kattencafe, maar die kwamen we maar niet tegen. Verkeerde wijk blijkbaar.

Opeens viel ons oog op iets anders : een hedgehog cafe! (Egels dus)

Oh my GOD! Die zagen er zo cute uit op het billboard ; daar moest ik in.

Even vooropgesteld : we hadden alledrie wel moeite met het feit dat die diertjes eigenlijk niet in een cafe horen te zitten en door honderden mensen worden aangeraakt en opgetild. Maar dit was een te schattige ervaring en de hedgehogs waren zó enorm kawaii! Eigenlijk was het gewoon vreselijk : je betaalde voor een half uurtje, ik kocht wat extra snoep dat je dan kon geven aan ze en je mocht ze idiote mutjes op doen. Uiteraard waren er duidelijke regels hoe de egels behandeld moesten worden (niet zijn stekels aaien, alleen zijn buikje) maar veel egels zagen er toch best moe uit. We kregen er twee toegewezen, waarvan eentje best actief en nieuwsgierig was maar de ander was na een minuut of 10 helemaal klaar en viel lui neer in zijn bakje.
Het was dus een beetje een dubbel gevoel hierover, maar het was wel een erg leuke ervaring!

 

Omdat onze eerste airBnB een paar dagen van tevoren had afgezegd, hebben we de tweede een beetje verkeerd geboekt in onze haast. Een dagje te kort. Morgen zitten we dus even in een hotelletje (hopelijk met normale wifi) en daarna reizen we door naar Kyoto!

21 maart

Ah, wifi! Heerlijk! Het is vandaag echt vreselijk weer – regen en koud. We hebben tot nu toe nog weinig zon gezien maar de verwachtingen zijn heel lovend : de hele week zon en een graadje of 20. Dus deze dag nemen we maar even voor lief en doen we rustig aan. We zijn inmiddels uit onze airBnB en zitten nu in een hotel/hostel. Met wifi! Wie weet dat ik vanavond nog wat video kan  uploaden!

 

So stay tuned!

Carin

(En Jeroen en Armindo)