Multiculturele Sinterklaasboot

Dag Sinterklaasje

Elk jaar weer dezelfde discussie. En ik heb me er eigenlijk nooit actief in gemengd, want waarom zou ik? Ik heb geen kinderen. Met Sinterklaasavond zat ik vorig jaar met mijn vriendengroep chinees te eten (bakjesavond in plaats van pakjesavond), bier te drinken en een dobbelspelletje te doen met allerlei rare cadeautjes van een euro of twee die we op een stapel hebben gesmeten. De discussie over het feest blijft uit, want wij geloven niet in Sint Nicolaas maar in Hertog Jan (en die bestaat sowieso).

Maar ik heb nu wel een lief klein neefje. Die dit jaar sowieso niks zal snappen van het sinterklaasfeest en – als ik mijn zusje goed heb begrepen – dat ook nooit echt heel groots zal gaan vieren. ‘Het is zo’n gedoe rondom dat feest, van mij mag het afgeschaft. Dan kunnen we met z’n alle kerst vieren. Dylan krijgt op school dan wel wat lekkers met Sinterklaas en dan is het wel goed.’
Ik knikte toen ze dat zei. Daar was ik het mee eens. Mocht Dylan ooit neefjes en nichtjes krijgen (in de zin van : mocht ik zelf ooit kinderen krijgen) dan zullen die hetzelfde beleven. Sinterklaas een klein beetje vieren maar de grote cadeaus met kerst. Met Halloween worden ze sowieso al verwend (ja, ik word een Halloween tante/moeder) Waarom?

Omdat ik het eigenlijk wel eens ben met de mensen die ‘zeuren’ over zwarte piet. Ik voel me er zelf niet perse door gediscrimineerd, maar ik ga niet ontkennen dat een beeld waar een witte man op een boot staat met tientallen zwarte helpers niet op zijn minst historisch beladen is. En begin nu niet over de schoorsteen, kom op zeg. Als je mensen buiten Nederland dit beeld zou laten zien, dan zouden die zonder tekst en uitleg echt niet de link leggen met iemand die door een schoorsteen gaat. En daarbij, de kerstman gaat bijvoorbeeld zélf door de schoorsteen en komt ook niet zwart terug. Zijn kleding blijft misschien wel weer verdacht schoon maar ja… daar heb je Vanish Gold voor. Gewoon even inwrijven op de vlek, scheutje bij de was en klaar. Als je dan toch een sprookje maakt, geef dan een logica mee dat mensen ook gewoon na een dag werken kunnen douchen en niet voor altijd zwart blijven omdat ze door schoorstenen gaan. Als ze hun kleding kunnen wassen, hoezo hun gezicht dan niet? En hoezo zijn ze dan al zwart als ze aankomen tijdens de intocht?

Wat ik niet begrijp is waarom mensen door willen blijven gaan met iets waar anderen zich gediscrimineerd door voelen. Ik weet nog dat mij een paar jaar geleden werd gevraagd wat ik er van vond, en toen ik zei dat ik er geen problemen mee had werd ik meteen als voorbeeld gebruikt zo van : ‘Zie je wel, het is geen discriminatie want zíj heeft er geen probleem mee en ze is bruin. Dus.’
Ik sprak zelfs mensen die zeiden dat ‘je gediscrimineerd voelen een keuze is’. Je kunt het je ook gewoon niet aantrekken was hun reactie.
Ja, echt?

Als geadopteerde heb ik hier ook best een tijd mee geworsteld. Ik heb als kind heel erg genoten van het sinterklaasfeest en wil dat niemand perse ‘afpakken’. Maar als kind begreep ik niet dat het andere mensen pijn doet. Want als ik eerlijk ben, ging het mij om de cadeautjes. Echt. De rest er om heen was allemaal heel spannend, maar na 5 december kon het me geen reet schelen wie die man op die boot was. En toen mijn ouders vertelde dat zij al die jaren de cadeautjes hadden gekocht, was mijn eerste gedachte ook : krijg ik volgend jaar dan nog wel cadeautjes?!
Want daar ging het me om. Lekker materialistisch als ik ben. En daar gaat dit hele feest ook om. Het is al lang niet meer het feest van vroeger.

 

Mijn oplossing?

Ja, sommige zullen misschien nu denken : “Carin, jij hebt makkelijk kletsen, toos kinderloos. Ik moet het mijn kind gaan uitleggen! Steun zucht kreun dat is echt heel erg moeilijk.” Vrees niet. Als je echt een koos fantasieloos bent en denkt dat je niet een verhaaltje kunt verzinnen waar je kinderen je in zullen geloven (man met een paard op het dak is natuurlijk ook wel gewoon super logisch allemaal dus je zult met iets beters aan moeten komen dan dat) dan heb ik een mooi alternatief voor aankomende vieringen.

Zet een man op een boot van – i dont know – Aziatische afkomst. Geef hem die staf en die mijter en zet vervolgens zijn personeel van alle verschillende generaties, afkomst en geloof er naast zodat ieder kind zich betrokken voelt. Deel geen cadeaus uit maar vier de diversiteit van alle mensen op de wereld. Geef kinderen een feest van samenhorigheid en waar ze iets van leren, niet een feest waar ze worden verwend als ze zich enigszins weten te gedragen. Is een boot niet veel leuker met een Piet, Pete, Le Pete, El Pieto, Piti, Pjotr en Peter er op?

En als je dat niks vind, ook prima joh. Maar hou alsjeblieft in godsnaam op met reageren alsof men probeert om op misdadige wijze de culturele geschiedenis van Nederland te wissen. Alsof een groep met grote kinderhaters bij elkaar is gekomen en een plan heeft opgesteld om een feest af te pakken dat met geen mogelijkheid veranderd kan worden. Want ja, traditie.

Maar ja, misschien ben ik hier niet neutraal in. Aan de andere kant : voor iemand die een donkere huid heeft maar blank is opgevoed vind ik dat ik best mijn mening mag hebben.

whitefaces

foto  : instagram @carinivana | 6 november 2017 “white faces”

Advertenties

Anti Depressiva

Ik had eigenlijk nooit een goed beeld bij anti depressiva. Maar goed, dat had ik ook niet bij een depressie. Ik wist wel dat ik er een beetje aanleg voor had, want ik heb eerder een periode gehad dat ik niet lekker in mijn vel zat, maar zo heftig als afgelopen half jaar had ik nooit zien aankomen. Mijn brein was een soort tornado van vuur en as door een burn-out en een depressie en ik heb best lang gedacht dat dit vanzelf wel weer zou oplossen. Maar dat deed het natuurlijk niet.

Een paar weken geleden was ik weer eens onwel geworden. Dit keer op werk, helaas. Dat was toch wel echt een punt waarop ik dacht : oke, ik heb alles geprobeerd, nu gaan we medicijnen proberen. Mijn psychiater was het daar ook mee eens. Nu, ruim 1,5 maand verder vraag ik me af waarom ik dit niet eerder heb gedaan.
Ik was voornamelijk bang voor de bijwerkingen (die ik de eerste twee weken ook best heftig had) maar ik voel me nu weer mezelf. De tornado is verdwenen en hoewel er nog steeds een grauw verbrand landschap is achter gebleven, groeien er toch stiekem weer kleine dingetjes. Ik heb nog steeds niet echt een idee wat ik wil gaan doen met mijn toekomst en hoe ik alles weer op moet gaan pakken, maar ik lig er niet meer van wakker in ieder geval. Sterker nog, door de medicijnen slaap ik haast weer te veel. Opzich niks mis mee, ik heb het gevoel dat ik afgelopen maanden als een zombie heb geleefd dus een beetje extra slaap kan geen kwaad, maar ik moet het ook niet overdrijven.
De tijd gaat naar  mijn gevoel al zo snel, en dat voor iemand die niet eens fulltime werkt. Er komt helaas nog weinig uit mijn vingers, maar dat komt vast wel weer.

Het verbaasde mij eigenlijk hoeveel mensen met anti depressiva te maken hebben gehad of hebben gebruikt. Misschien dat er toch een soort taboe heerst over het onderwerp. Een depressie is natuurlijk ook niet echt een gezellig onderwerp om op feestjes over te kletsen. En in de supermarkt babbel je ook niet over de paprika’s naar je klanten dat je een burn-out hebt en daarom eigenlijk geen idee hebt wat er gaande is op de zaak en dat als ze antwoord willen op hun vraag, ze het beste gewoon even de zaak kunnen bellen of mailen. Maar gezien ik afgelopen maanden als the walking dead vooruit bewoog hadden mensen wel door dat ik misschien niet helemaal lekker in mijn velletje zat. En nu het beter gaat en ik aangeef dat ik medicijnen heb, hoor ik veel vaker verhalen van mensen die dat ook hebben gebruikt.
Misschien is het gewoon een ‘ziekte’ van deze tijd. Of van de drukke maatschappij waar we in leven. De angst om niet meer te weten waar je nou eigenlijk mee bezig bent en wat je moet gaan doen en niet de kans ziet om een jaartje rond te gaan reizen over de wereld.

Maar met mij gaat het nu beter. Gisteren heb ik een vliegticket geboekt naar Japan. In maart, wanneer de kersenbloesem hopelijk bloeit, ben ik in het land van de rijzende zon. Samen met Jeroen en Armindo. Ik hoor van zoveel mensen ‘dat land heb ik ook op mijn bucketlist staan!’. Ik dus ook. En ik ga hem afstrepen! Yata!!!!

japanyes

Insomnia

Niet kunnen slapen is nog nooit zo’n kwelling geweest. Ik heb altijd prima kunnen slapen. En ik kan ook eigenlijk wel overal slapen. Op een festival, 100 meter verwijderd van het 24-uurs cafe dat niet echt meer 24 uur open was maar gewoon herrie maakte tot het moment dat je eindelijk weer zin had in een muziekje bij je ontbijt. En dan stoppen. Rot cafe.
Of een vliegtuig op weg naar Zuid Amerika, een avontuur tegemoet. Of gewoon op de bank omdat je toch al ligt en de kat bovenop je is gaan zitten en warm is en spint.
Maar de laatste twee en een halve maand slaap ik zeer slecht. Ik ga niet vroeg naar bed, dat geef ik toe. Ik zie het meestal wel een uurtje of 01:00 worden. Maar dan ben ik daarna ook binnen een paar minuten diep in slaap en droom ik over de meest bizarre dingen.

Dat is voorbij. Ik ben een insomniak geworden ( dat is geen woord, weet ik – doet er niet toe. Slapeloze klinkt gewoon heel suf en ik voel me al suf genoeg) . Waar ik normaal mijn gedachten voel wegvloeien na een tijdje, blijven ze nu haarscherp. En zodra ik nog logica kan maken van mijn gedachten, kan ik niet slapen.
“Waar denk je dan allemaal aan?”
Tja, waar niet aan? De ene nacht lig je te bedenken waarom je eigenlijk alleen in je bed ligt en niet samen met een man die de looks heeft van Jon Snow. Want je bent bang, er komen vannacht vast inbrekers. Dat denk je nu namelijk al bijna een half jaar, dus ze zullen toch wel een keer komen nu. Daarvoor was je nooit bang voor inbrekers (wat willen ze komen halen, mijn Dogo Shoes? Ik heb verder echt 0 spullen van waarde) maar vandaag de dag ben ik niet alleen maar bang dat ze mijn wifi code willen kraken. Terwijl ik overdag echt compleet niet stil sta bij dit soort dingen. Ik weiger me aan te melden bij de whats app buurtpreventie omdat ik het vooroordeel heb dat die mensen alleen maar uit hun ramen staren om de eerste de beste toerist te willen bestormen met hooivorken en toortsen. Ik ben ook geen bang persoon, maar ’s nachts opeens wel. En dat er dan geen stoere Jon Snow in huis is, is toch jammer. Moet ik die inbrekers toch zelf te lijf gaan met mijn Dogo’s.

Een andere nacht zit ik na te denken over wat ik nu allemaal heb bereikt in mijn leven. Ja, dat is een zwaar onderwerp voor iemand die in slaap moet zien te komen. Het is dan ook best logisch dat het me niet lukt natuurlijk. Niet dat ik nu zo erg mezelf aan het prijzen ben wat ik bereikt heb, maar meer dat ik aan het piekeren ben wat ik nog wil bereiken voordat… tja, Voordat wat? Voordat meneer Jon Snow naast me ligt en baby’s wil maken? Want dat doet iedereen om me heen tegenwoordig, en met de leeftijd van 30 jaar is baby’s maken geen onlogische stap. Maar ik heb nog lang niet genoeg dingen van mijn bucketlist kunnen strepen voordat ik daar mee begin. Hoe ga ik dat klaar spelen?
En sowieso, van baby’s kun je ook niet slapen.

En sommige nachten lijk ik gewoon gesprekken of gebeurtenissen te herhalen die compleet niet relevant zijn. Het gaat soms echt helemaal nergens over. Laatst was ik in mijn hoofd Lord of the Rings gestart – ik dacht dat ik daar wel moe van zou worden. Als je je afvraagt hoe ik dat doe ; ik ken sommige films door en door en hoef niet eens beeld te zien om de scene voor de geest te halen. Ik heb dit in het verleden vaker gedaan, bij wiskunde bijvoorbeeld. Het kon me niet boeien en ik zat met mijn gedachten in een scene over hoe Harry Potter werd gesorteerd in Griffoendor. Maar toen was het handig. Nu krijg ik de film niet meer afgezet en zelfs na de denkbeeldige aftiteling zit ik nog steeds in de denkbeeldige bioscoop in mijn hoofd naar een scherm te staren. En dan kan ik wel the Two Towers gaan afspelen in mijn hoofd, maar die marathon ga ik niet wéér doen. Schaapjes tellen heeft ook geen nut. Ik kom met gemak aan 517 schapen voor ik de moed op geef.

Dus nu ben ik aan de slaappillen gegaan. Echt goed slapen doe ik niet, maar ik lig in elk geval niet wakker tot 04:00 uur om vervolgens te dromen dat ik wakker blijf. Niks vermoeiender dan dat. Waar ik vroeger de meest creatieve dromen had (en ze vaak nog kon herinneren ook), droom ik nu dat ik niet slaap. En dan word ik wakker met een gezicht als een panda en de energie van een wandelende tak.

Als iemand nog een prachttip heeft om mij in slaap te krijgen – of gewoon oersaai kan vertellen en dit naast mijn bedrand wil doen ; je bent welkom.
Als je er uit ziet als Jon Snow trouwens ook. Slapen doe ik immers toch niet…

Foto “Insomnia”  | via instagram @carinivana | 21 april 2017

Poepbroek

Je wordt gefeliciteerd omdat je tante bent geworden. Eigenlijk is dat maar raar, want je hebt immers niets gedaan daarvoor. Misschien is dat weer een typisch Hollands iets – iemand feliciteren omdat je zusje met heel veel pijn en moeite een kind heeft gebaard. Misschien is het net als bij een voetbalwedstrijd dat je de spelers op de bank ook moet feliciteren met de winst, ze hebben immers goed gekeken naar de wedstrijd. Dat ze geen poot uit konden steken was waarschijnlijk niet hun keuze.
Dus ik accepteer de felicitaties als tante, want betreft team effort – ik heb wel 8 uur in het ziekenhuis gezeten tot mijn neefje er was. Helpen persen kon ik niet, anders had ik het echt wel even van mijn zusje over genomen.

Vreemd genoeg weten mensen dit toch ook weer om te draaien als het om familie gaat.
“Hoe voelt het  nu om tante te zijn?”
Ik ben al 7 jaar tante is dan mijn antwoord. Eigenlijk langer, maar dat wist ik gewoon niet.
“Ja, maar dat is niet hetzelfde.”
Ik snap direct wel wat ze bedoelen, maar het voelt meteen weer alsof ze de wereld aan het omdraaien zijn.
“Je hebt natuurlijk veel meer met Ingrid dan met je andere zussen.”
Dat is een understatement. En dat is  niet omdat ik dat wil, maar omdat dat gewoon zo is gegaan. Dat ik mijn zussen in Brazilië weinig zie en hun dochters niet echt kan zien opgroeien is natuurlijk heel anders dan dat ik 2 straten van Ingrid vandaan woon en Dylan zal zien leren lopen, praten en uiteindelijk schelden – mits zijn moeder bijdraait en eens netjes leert te praten. (Waar ik stiekem niet eens op zit te wachten, dat Ingrid het scheldkanon van de familie is, is echt super grappig)
Maar waar mensen je vragen naar je ‘echte ouders’ , zijn opeens mijn ‘echte’ nichtjes niet hetzelfde als mijn neefje nu. Ik begin nu een beetje aan mezelf te twijfelen of ik wel echt ben. Misschien ben ik ook wel een nepperd.

Maar om de vraag te beantwoorden hoe ik het ervaar : ja, natuurlijk ben ik een trotse tante. Toen ik Dylan voor het eerst vast had heb ik hem alle geheimen verteld die hij moest weten. A) Zijn moeder is een scheldkanon. B) Zijn vader is een jankerd (dus zijn rapport maakt niet uit, hij huilt er toch wel om). C) Als je iets niet voor elkaar kan krijgen bij je ouders, ga dan naar oom Danny. Die is niet eens in staat om een kat snoep te weigeren als het er om zeurt, dus laat staan zijn neefje. En D) Vraag je nooit af waar tante Carin mee bezig is. Dat weet ze zelf ook niet.
Dylan keek me wel aan, maar of hij het heeft onthouden… ik ga maar even uit van niet. Misschien beter ook, anders heb ik ruzie met het scheldkanon.
Ik kijk uit naar het moment dat hij gekke woorden gaat roepen en wankelend gaat lopen en brillen van gezichten graait. Een lekkere baby lastpak. Zo kun je je namelijk gedragen als je klein bent. Ik kan het weten – ik ben ook nog steeds klein en ik praat ook gek en wankel ook na een wijntje of 2. Brillen laat ik dan wel weer zitten. Vaak.

Het belangrijkste wat ik Dylan deze week heb mee proberen te geven is dat hij lekker mag kiezen wie en wat hij wil zijn. Hij is half Nederlands, Half Portugees, maar hij mag zich van mij ook 5% Braziliaans noemen. (Waarom 5%? Vond ik gewoon een leuk getal. Dan gaan mensen proberen uit te rekenen hoe ver in de stamboom iemand uit Brazilië moest zijn gekomen, terwijl dat gewoon helemaal niet zo is)
En hij mag zichzelf ook gewoon wereldburger noemen. Zoals ik. Ik heb bedacht op de dag dat hij werd geboren dat ik een tatoeage wil van de wereldbol, als symbool dat ik een wereldburger ben. Zal nog wel even duren voor die staat, maar het voelt toch goed.
Wereldburger.

Al heeft al dat geklets over burger me weer doen watertanden naar een hamburger. Dylan, als je een hamburger wil zijn dan mag dat ook hoor jongen. Tante vind het allemaal goed.

IMG_8970

foto ‘world citizen’ | via instagram @project_aconchego | april 2017