Tinder Hell

Online daten is voor mij nog nooit een succes geweest. Het is niet zo dat ik er niet in geloof (als bruidsfotograaf kom je tegenwoordig genoeg stellen tegen die elkaar online hebben gevonden) maar ik ben er blijkbaar niet zo goed in. Na een gesprek van een paar zinnen valt het meestal stil, want ik ga geen dieptegesprekken houden met iemand die ik nog nooit heb gezien. Dat lukt me ook gewoon niet. Daarnaast word ik best moe van het herhalen van wie ik ben : Ja hallo ik ben Carin, ik ben fotograaf – nee, je hoeft me niet je foto’s te laten zien, ik vind ze waarschijnlijk toch niet bijzonder – ik kom uit Brazilië – nee ik spreek geen Portugees en ik ben ook geen Adriana Lima – ik werk bij Coolblue – nee ik heb jouw staafmixer niet voorbij zien komen en dit is geen uitnodiging tot het zenden van een dick-pic.

En ik heb twee katten ja. Ja ik hou ook van honden. Misschien stiekem nog wel meer.

Nog voordat ik een bijzonder gesprek aan kan gaan, vraagt Tinder me wat ik van de app vind. Ik sta daar niet meer van te kijken – dat vraagt hij namelijk al nadat ik iets van 10 keer heb geswiped. Steeds opnieuw. En als je dan 1 ster invult omdat je het vervelend vindt, vraagt het met een schuin hoofd of ik er over wil praten. Nee Tinder. Nee.
Goed, je hebt dan na een uurtje swipen een match of 40. Waarvan niemand wat zegt – ooit. En als ze dan gaan praten, dan denk je : oke, een gesprek. Na een paar dagen wat zinnen heen en weer te hebben gestuurd vraagt hij of je op whats app verder wil. Ach, waarom niet.
Eerste bericht : dick pic.

Serieus?
Waarom denken mannen dat vrouwen dit interessant zullen vinden? Dit is me niet één, maar vier keer gebeurd inmiddels. Oke, de foto kwam niet altijd direct maar blijkbaar ben ik zo’n slechte gesprekspartner dat mannen er maar met de lul naar gooien.
Waarom stuur je die foto?
Stuur me dan gewoon je creditcard op of zo. Daar heb ik nog echt wat aan.
Ik trap mooi niet meer in deze tinderlaag.
Bijna net zo irritant zijn de mannen die meteen zeggen :”Ja, ik heb al een vriendin, ik wilde gewoon even kijken waar die heisa nu allemaal om is.”
Hé. Rot anders even op van deze app. Denk je dat wij singles het leuk vinden om als vleeskeuring op een app te staan, op zoek naar wat jij al lang hebt? Ga toch fietsen stelen joh. Als je wilt weten of je nog goed in de markt ligt dan is hier je antwoord : Nee. Je bent van de markt af.

Nog erger vind ik die reclames van Second Love. “Flirten is niet alleen voor singols” (ja, zo spreekt die vrouw dat uit, sing gols). Niemand zegt dat flirten alleen voor singles is, maar een website maken om vreemdgaan te promoten en er nog reclame voor maken op tv… dat is in mijn ogen wel erg laag zinken. (Nu hoop ik zo heel erg dat er niet onder mijn blog een advertentie van die website verschijnt, dat zou wel echt misplaatst zijn – maar daar heb ik zelf geen enkele invloed op)

Maar goed, het is al lastig genoeg in single land. En wat staat er dan weer voor de deur?
Jep. Valentijnsdag.
De dag waarop meer dan de helft van de stellen die ik ken gaan lopen mauwen. “Ik vind het toch zo commercieel, wat een onzin. Wij doen er niks aan, hij weet heus wel dat ik van hem hou.”
Tja, alles is commercieel tegenwoordig. Ik zou echt mega blij zijn als ik met valentijn zou worden verrast door een mega groot hart of een bosje bloemen of een doosje chocola. Of al is het maar een kaartje. Maar ja, ik heb geen geliefde die ik op passief agressieve wijzen duidelijk kan maken dat ik dit allemaal verwacht. Ik wil niet die vrouw zijn die het allemaal maar commercieel vind en om zeven uur ’s avonds op de bank in slaap valt in een onesie tijdens Utopia.

Maar dit jaar heb ik dan ook eindelijk een afspraak op Valentijnsdag. Alleen is dat helaas met de kaakchirurg (en dat is ook nog eens een mevrouw dus er zit geen enkele kans van slagen in helaas).
Ik weet dan ook niet wat ik pijnlijker ga vinden ; een liefdeloze Valentijnsdag of een enorm gat in mijn kaak waar een onschuldige verstandskies met veel geweld uit zijn natuurlijke habitat is gerukt.
De verhalen die ik hoor van vrienden en collega’s geven me ook niet bepaald een goed gevoel. Ik zal woensdag hoe dan ook op de bank eindigen in een onesie met een bak ijs, of het nou om mijn eenzame bestaan te vieren is of omdat ik niks anders kan eten.

Hoe dan ook – alle liefde gaat alsnog uit naar mijn lieve vrienden en familie waar ik ook veel van hou. En aan alle geheime aanbidders : jullie zijn echt wel héél geheim. Kaartje sturen mag.

Geen dick pic.

 

Fijne Valentijn!

 

 

Advertenties

Het jaar van…

 

Ik wil het netjes zeggen, maar dat gaat eigenlijk gewoon niet. Dus bij deze : 2017, optiefuhhh, gauw!

Wat een rotjaar. Burn out, depressie, moeten stoppen met je bedrijf en een baklading met schulden er aan over weten te houden. Bijstand die opeens terug moet worden betaald – breek me de bek niet open waarom – blijkbaar moet je aan het begin van het jaar maar nadenken of je aan het einde een burn-out gaat krijgen want anders verdien je blijkbaar te veel om er recht op te hebben. En we weten immers allemaal wel dat ik een enorme grootverdiener ben natuurlijk. Big spender. Geldpoes eerste klas.

Maar hey, het is bijna voorbij. Ik ga dit jaar positief afsluiten, wat er ook gebeurd. In 2017 heb ik er een enorm schattig neefje bij gekregen en ondanks dat hij me in mijn gezicht bijt met zijn twee tanden blijf ik hem knuffelen en kusjes geven. Dus ja, ik verdien het dan ook. Tantes die je constant kusjes willen geven – dan moet je ook op jonge leeftijd leren om van je af te bijten. Alleen neemt Dylan het nog wat te letterlijk…

Over drie maanden ga ik lekker naar Japan! Als het tenminste mag van rocketman. Maar ik wil er niet eens over nadenken dat het niet door zou gaan. Ik ga hoe dan ook – ik loop iedere dag mijn collega’s te begroeten met ‘konichiwa’ en dat heb ik nu zó goed geoefend… dat kan niet meer terug gedraaid worden.
Ik heb er zo mega veel zin in en ik weet zeker dat ik er de tijd van mijn leven ga hebben!

En daarna zie ik het wel weer. Ik ga in elk geval over mijn reis bloggen, dus dan zullen jullie waarschijnlijk gek voor me worden. Maar voor nu schuif ik er even een ‘lange Fransje’ door met een ‘jaar van’. Alsjeblieft. En excuus daarvoor uiteraard.

 

 

Dit is het jaar van
Stoppen met Pixxi
Na al die jaren
Het jaar van
zwarte gedachtes
en blonde haren

Het jaar van
niet kunnen werken
En niets meer willen
Het jaar van tante worden
van mijn neefje Dylan

Het jaar waarin ik op reis wou
Maar het niet kon
Het jaar waarin de ellende
eigenlijk pas echt begon
Het jaar van de psycholoog
en van depressies
En nog altijd niet gelukkig zijn
na al die sessies

Het jaar van stemmen en
bewust in politiek
Die blijkbaar niets doen voor je
want ja, je werd toch zelf ziek?
Een jaar waarin je juist
door die mentale pijn
Hebt kunnen voelen wie er echt
je beste vrienden zijn
Een jaar waarin ik niet verwacht
nog lager de kunnen zinken
Dus laat ik op het nieuwe jaar alvast
een glaasje drinken
Want 2017 was dan niet een prettig jaar voor mij
Nog een paar uren en dit jaar is dan toch weer voorbij.

Dus ik wens allen van uit de grond van mijn hart
Voor 2018 een mooie en een nieuwe start

 

Fijne jaarwisseling!

x Carin

 

Image

instagram : @carinivana

 

Prinses op de erwt

Het is oktober en mijn verjaardag is alweer voorbij. Vroeger was dat een drama, want dan moest ik weer zó lang wachten tot ik jarig was. Inmiddels wil ik niet eens meer zeggen hoe oud ik ben geworden, want ik vind daar niks leuks meer aan.
Feestjes zijn wel leuk en cadeautjes krijgen ook – al krijg je op deze leeftijd (nee, zeg nog steeds niks) over het algemeen geld of tegoedbonnen. Of ga je – zoals ik gedaan heb – het cadeau omruilen. Ik voelde me wel een beetje een Rachel Green, ik kreeg een vet mooie fitbit maar die was een maat te groot. Ik wilde hem gaan omruilen voor een kleine en toen kreeg ik nog een stapel met duiten waardoor ik een Apple Watch kon gaan halen. En dat heb ik dus gedaan. Ik ben nu dus een zwerver met een Apple Watch. Ik riep altijd dat ik geen dingen nodig had die duurder waren dan mijn huur – ik heb hierin dus gefaald. Ik heb een product om mijn pols wat veel te duur is maar ik ben er al verliefd op.

Maar God straft ook meteen. Ik ben deze week neergehaald door de keeltyfus die de halve wereld zo’n beetje twee weken geleden had, waardoor het  nu lijkt alsof ik een mega kater heb van mijn feestje. Ik lag een beetje zielig op de bank te snotteren en mijn mond te houden (niet dat ik zoveel mensen heb om tegen te praten behalve Siri op mijn apple watch) zodat ik mee kon op familie weekend. Eigenlijk ben ik slecht in ziek zijn. Ik stuur vreselijke selfies rond als bewijs dat ik écht een rotkop heb van de griep en niet gewoon brak lig te netflixen. En ik stuur al vreselijke selfies als ik me wél goed voel… arme vrienden. Sorry guys.

Maar ik beloof dat ik na deze week klaar ben met mijn diva gedrag. Of nou ja, bijna. (Ik quote mezelf : “Lex, wil je voor mij even een watertje halen? Nee, niet die lauwe, die wil ik niet!!! Ik wil koud! Ik haat lauw water!” – waarna hij me steevast prinses noemt als ik over water begin) Daarnaast zit mijn nieuwe horloge ook al tegen me te bitchen dat ik niks aan het doen ben. Ja, hallo zeg, ik heb griep en koorts en dan gaat horloge-lief tegen me zeggen dat ik niks heb uitgevoerd gister en dat ik nodig eens moet gaan staan.
Eigenlijk zou dat ding me nog een schok moeten geven ook, wie weet dat ik dan nog beter gemotiveerd word om af te vallen.
Al is dat deze week een verloren zaak.

En dit weekend zit ik dus op een boerderij. Familie weekend.
Ik heb vrienden gemaakt met een stel koeien (volgens Jeroen Dikker zijn dit ‘kleine paarden’) en ik heb een wandeling gemaakt door een bos. Inmiddels kan mijn neefje Dylan ook vloggen over hoe hij achteruit kruipt, vervolgens een tas mee weet te jatten en er nog steeds mee weg komt omdat hij een baby is. Al zegt hij in zijn vlogs alleen maar ‘brrrr en ddddd da da’. Maar ik snap het wel. Hij is het mooiste en liefste neefje ter wereld (en het was niet mijn tas die hij jatte so i dont care).
De boerderij is lekker oud en ik verwacht nog steeds dat er ieder moment ergens een geestverschijning langs komt zoals in horror films. Maar die hoop heb ik misschien omdat ik mijn Halloweenplannen af heb moeten zeggen voor dit weekend…

Dus ik vind dat ik nu weer behoorlijk prinses af ben. Al hoewel dat nooit echt zal gebeuren ben ik bang, bij mijn adoptie werd ik al voorgesteld als ‘klein prinsesje’.
Dus tja. Waarom er dan niet aan toegeven ook…

 

 

 

 

 

Little Miss Snack-a-lot

Weer zo’n gare dieetblog?
Sorry. Ik ben niet het type dat na iedere fitness oefening een selfie neemt en op Facebook post om te laten zien dat ik kan sporten. Ik weet dat ik kan sporten (al heb ik aan de sportschool een hekel, als ik doelloos rond wilde rennen dan was ik wel gereïncarneerd in een hamster) maar ja… het doen is een ander verhaal.
Maar op dieet zijn. Het klinkt alleen al weer zo stom. “Nee, dat mag ik niet eten.”
Zucht.
Ik kan nu wel mijn medicijnen de schuld gaan geven (sinds ik ad slik heb ik wel enorme vreetbuien gehad) maar ja, dat is ook weer te makkelijk. Ik ben nu eenmaal een klein mollig mensje en dat heb ik toch echt zelf gedaan.

Dus ik zit weer aan de Weight Watchers. Punten tellen. Ik mag dus rustig een keer een patatje eten, alleen dan mag ik de rest van de dag alleen nog maar rauw konijnenvoer. Ik moet weer bewust worden van wat ik in mijn muil doe. Want wat ik drie jaar geleden kon, dat kan ik weer. Die tien kilo die er toen af waren gegaan, zitten nu weer triomfantelijk vanaf mijn probleemzones naar me te zwaaien. En als ik straks in Japan een beetje leuk op de foto wil, dan moet ik die bagage thuis zien te laten. Dus Fitbit weer om en gaan!

Wel heb ik me eerlijk afgevraagd waarom het zo lang heeft geduurd voordat mijn smaakpapillen zich eens volwassen gingen gaan gedragen. Waar ik vroeger niets van moest hebben begin ik langzaam te leren eten. Dat werkt overigens compleet niet in mijn voordeel (het niet lusten van pizza was eigenlijk alleen maar beter als je al aanleg hebt om een klein bruin bolletje te worden) maar ik ben daardoor wel een stuk gevarieerder gaan eten. Mijn vader kan daar in elk geval niet meer over klagen.

Ook ga ik nu twee tot drie keer in de week ’s ochtends baantjes zwemmen. Oke, dit heb ik nu pas twee weken gedaan dus ik kan niet doen alsof ik al het kanaal over heb gezwommen in meters, maar goed. Het voelt lekker, weer met sport bezig zijn. En er zwemmen in de ochtenden ook weinig mensen dus ik heb alle ruimte om als een zeehond met ietwat overgewicht door het water te plonzen. Het is jammer dat er nog geen manier is waarop ik muziek zou kunnen luisteren tijdens het zwemmen. Ik zink dan maar een beetje in gedachten (beter dan zinken in het water) en vergeet vervolgens mijn banen te tellen. Waren het er nu 19, 20 of 21? Nou ja. Zo iets haal ik nu dus binnen een minuut of 40. En dan kom ik – voor mijn gevoel – heel dramatisch het water uit. Dat valt waarschijnlijk 100% mee als je op de kant staat, maar voor mij voelt het alsof ik een aangestrande potvis ben die met  moeite de douchecabine kan halen.

Maar het heeft allemaal een doel natuurlijk. Getting fit! Mensen zeggen altijd dat je jezelf ook beter voelt als je beter in je vel zit. Wat een onzin is dat eigenlijk. Ze zeggen het waarschijnlijk omdat ze moe zijn om steeds over een van mijn vetkwabben te struikelen of zo. Oke nu klinkt het net alsof ik Jaba the hut ben… Maar mijn punt: misschien voel ik me alleen maar beter doordat mensen zeggen dat ik er beter uit zie zodra ik ben afgevallen. Ik kan me nog wel herinneren toen de kilo’s er af waren. Ík was namelijk helemaal niet veranderd. Still weird little me. Maar je kreeg toch steeds van “Zie je nou wel, je voelt je nu veel beter he. Je ziet er goed uit.”

Maar goed, het is ook voor mijn gezondheid. En zodat ik – als ik al die kilo’s kwijt ben en mensen gaan van : “joh, jij bent veel afgevallen, wat zie je er goed uit!” – voor  hun neus een dikke Tony Chocolonely naar binnen kan werken en met een snap beweging kan zeggen : het kan me lekker niet schelen wat jij vind.
Doei!

Damn nu heb ik trek gekregen. Ik ga wel weer een appel eten….

Bucketlist

Er komt een moment in je leven dat je het woord ‘bucketlist’ hoort vallen. Of misschien hoor je net wat andere termen, maar er is een bepaald punt in je leven dat je gaat nadenken over wat je allemaal hebt gedaan en wat je allemaal wil doen. Het zijn soms simpele dingen, soms hele complexe.

Als ik 10 jaar geleden een bucketlist had moeten maken (misschien heb ik dat ook wel gedaan – ik weet het niet meer) dan weet ik zeker dat ik het uitbrengen van een boek hoog op de lijst had gezet. Deze heb ik nu van de lijst kunnen strepen. Oké, het is geen bestseller a la Harry Potter, maar dat is ook helemaal niet van belang. Het is non-fictie en biografisch – precies wat ik mezelf nooit zag schrijven. Van mijn fantasie/fictie verhalen komt immers weinig af. En wat af is, vind ik dan weer niet goed genoeg. Maar dat is ook niet belangrijk, want ik mag een vinkje zetten.

Boek schrijven en uitbrengen

Ook mijn expositie was een stappen plan van een aantal jaar. En hoewel ik er nog lang niet klaar mee ben (waarom kunnen locaties niet gewoon even antwoorden op mijn email? ‘Nee’ is ook een antwoord, verdorie!) heb ik dat met behulp van crowdfunding toch gedaan. Zo veel mensen, niet alleen vrienden, maar ook kennissen en vrienden van vrienden hebben mijn project gemaakt tot wat het was. Bizar eigenlijk hoe dat kon. Dat mensen je die expositie zo gunnen. Ik sta er nog steeds van te kijken. Dus wauw. Deze kan ik afstrepen (al is dit zeker niet de laatste die ik ga doen!)

Expositie houden

En dan reizen. Ik wilde altijd heel graag alle continenten hebben bezocht. Liefst natuurlijk zo uitgebreid mogelijk, maar gezien ik chronisch blut ben is gewoon een paar stapjes zetten op één plek ook al ruim voldoende. Ik mag dan eigenlijk vier continenten afstrepen : Europa (duh), Africa (ben in 2008 in Tunesië geweest), Zuid Amerika (Brazilië natuurlijk) en Noord Amerika (New York in 2013). Nu kun je natuurlijk niet echt veel zeggen als je Noord Afrika en alleen New York hebt gezien, maar goed. Technisch gezien telt het. En nu is mijn volgende stap Azië. Ik ga naar Japan.
En dan hoor ik je al denken : Was jij niet chronisch blut? Je zit toch in de bijstand door die burn-out?
Eh ja. Lang verhaal kort : ik heb een reis cadeau gekregen. Of eigenlijk nog als een soort erfenis. En daar mijn vakantiegeld bovenop gestrooid wat ik nog over hield. Is nog steeds niet genoeg, maar liever low budget een mooie reis maken dan niks doen. Ik kan een verandering van omgeving héél erg goed gebruiken.
Maar reizen kan ik dus nog niet afstrepen!

To do: De wereld rond reizen

Maar ja. En dan? Ik ben dan wel op een leeftijd waarop veel mensen om me heen aan het nestellen zijn (lees: trouwen, kinderen krijgen, huizen kopen, kort pittig gaan) maar vind ik dat nou echt bucketlist dingen? Ik zou liegen als ik zeg dat ik dat niet graag zou willen, maar voor mij is het meer een natuurlijk verloop dan een doel. Of nou ja… gezien ik al heel lang single ben kan ik niet spreken van een natuurlijk verloop maar – you know what i mean. Wat ik wel echt wil (en moet) is een hoop afvallen. Weer. Het was er ooit allemaal af, en het is tijdens de depressie weer allemaal terug gekomen. Stomme vetjes.
Ik hou niet van dieeten, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik de titel ‘moeilijke eter’ bijna niet eens meer mag dragen. Ik lust zelfs pizza inmiddels (oke, dat is absoluut geen goede stap voor mijn dieet dat ik dat ben leren eten en dit is ook de schuld van Alex – damn you Lex!) Maar het doel staat.  In Japan moet ik immers Jeroen en Armindo bij kunnen houden – twee langjanussen met wolkenkrabbers als benen en klokken net onder Max Verstappen in als ze haast hebben. Oke, dat is lichtelijk overdreven maar ik mag echt wat aan de conditie doen wil ik die twee bijbenen in Japan.

To do : Fit worden

Maar daarna weet ik het eigenlijk niet. Het is dus niet echt een enorme bucketlist. Ik ben heel erg benieuwd wat jullie bucketlist is (post het gerust als comment!)
Wie weet doe ik er wel ideeën op. Ik heb een boek uitgeven dan wel van de lijst mogen schrappen, maar eigenlijk smaakt het naar meer. Misschien een fotografie boek? Of een kinderboek? Eigenlijk heb ik zat dingen die ik kan doen, maar ja.

Waar begin je?

 

 

bermuda

Foto “Bermuda Triangle”  | via instagram @carinivana | 3 juni 2017

 

 

Hooikoorts is zó 2016

Je zult zien dat ik spijt ga krijgen van deze blog. De pollen zullen zich vast hergroeperen nadat ze dit hebben gelezen, en zich klaar maken voor een nieuwe nucleaire aanval op mijn neus. Maar tot nu toe ben ik dit seizoen zo goed als klachtenvrij doorgekomen. En dat terwijl we al in mei leven.

Nu mag ik ook niet helemaal zeggen dat ik klachtenvrij ben. Het universum heeft besloten dat ik het maar benauwd moet hebben. En als ik mijn broer moet geloven, dan ‘heeft God het zo gewild’. Really? Waarom dan, God?! Had ik nog niet genoeg problemen?
Ik ben agnost, dus ik krijg waarschijnlijk ook geen antwoord. Maar daar kan ik wel mee leven. Met de benauwdheid iets minder.

Maar terug naar de pollen (of liever niet eigenlijk, laat ze wegblijven). Ik begin blijkbaar het lange gevecht met ze toch te winnen! Alle medicijnen die ik tot dusver had gebruikt waren waardeloos (wat ze ook allemaal zeggen op TV) maar ik heb dan eindelijk iets gevonden wat wél werkt. Bij mij dan. Ik kan niet garanderen dat dit voor iedereen zo is – ik ben geen TV reclame. Het is nergens wetenschappelijk bewezen. Maar ik loop nu al een derde seizoen rond met sporttape op mijn lijf en ik heb tot 90% minder klachten dan voorheen. En ik was niet iemand die om twee pollen moest niezen en daarna de rest van het seizoen vrolijk rondhuppelde.
Mijn neus werd zo rood als een clown, ik nieste honderd keer per dag en mn ogen prikte. En dan moest je ook nog eens 300 x per dag ‘dankjewel’ zeggen tegen die mensen die maar enthousiast ‘gezondheid’ bleven zeggen en je onbeleefd vonden als je ze negeerde. Alsof je na 300 keer niezen er nog echt in geloofd dat het iets met gezondheid te maken had. Maar nu nies ik weinig, mijn ogen zijn niet rood en prikkend en ik kan me zelfs in de buurt van narcissen wagen. De grootste klootzakken onder de bloemen als je het mij vraagt, want ze moesten me altijd hebben. Als ik bij mijn ouders thuis kwam en ze stonden daar, dan kon ik maar beter weer naar huis gaan. Binnen no time begon ik dan te niezen. Ook staan ze vaak met honderden tegelijk aan de kant van de weg waar ik dan langs moet met open ramen want de airco is stuk. Alsof ze allemaal samen zijn gekomen en roepen “you came to the wrong neighborhood bitch” met hun gele gangsterkelk en hun stomme stampers. Veel mensen zijn dol op bloemen, maar ik zie het nog altijd als aartsrivalen. Ondanks dat ik er nu dus veel beter tegen kan. Orchideeën en rozen zijn inmiddels welkom in mijn huis. Orchideeën vind ik leuk en rozen… je kunt moeilijk je vriendin Roos wél binnen laten en tegen de rest van de rozen zeggen dat ze niet welkom zijn. Dat is gewoon slecht deurbeleid.

De tape is overigens best simpel aan te brengen, al laat ik het doen door de fysio omdat ik er niet op vertrouw dat ik goed kan plakken. Ik ben vorig jaar een keer met een irritant kriebelende neus naar binnen gestapt. Normaal gesproken betekent zo’n neus dat ik aan het eind van de dag mijn hele gezicht rood heb gewreven van de kriebel. Maar na het plakken van de tape begon mijn neus minder te irriteren en na een minuutje of vijf leek het weg. Ik had er extra goed op gelet want er was me al gevraagd hoe snel je er iets van ervaart. Snel dus. Dit seizoen heb ik me ‘slechts’ nog maar één keer laten plakken. Dat was al bijna 2 maanden geleden. En dan nu vandaag weer. Tot op heden heb ik weinig tot geen klachten meer, terwijl ik zeker weet dat ik anders aan de pillen moest en me vreselijk voelde als ik naar een bos, park of tuin zou gaan. Ik ben nu zelfs op het punt gekomen dat ik er eigenlijk niet eens meer bij nadenk. Klinkt gek misschien, maar ik heb heel lang na moeten denken waar ik heen ging en of ik medicijnen zou slikken, want de hooikoorts was zo hevig dat je echt geen leuke tijd had als je dat vergat. Alsof iemand continu die vieze muffe wolle kriebeltrui in je gezicht duwt. Met een paar brandnetels er bij, als je pech hebt. Die rode ogen waren dan wel weer een heel goed excuus om mensen niet te laten weten dat je stoned ben. Al was ik ook gewoon nooit stoned. (Spacecake incident even weggelaten).

Ik ben in elk geval erg blij met het resultaat. Als je twijfelt of het iets voor je is : gewoon doen. Baat het niet, dan schaad het niet. En al is het maar een placebo. Het kan me niet schelen – ik wil ook weer bij die miljoenen Nederlanders horen die blij worden als hun lover ze een bloemetje geeft. Of die in het park op het gras liggen te picknicken. Of gewoon buiten zijn als het lente is. En ik kan dat bijna weer. Ik ben niet meer bang voor jullie, stomme pollen!
I’m gonna go out and smell the roses!

Wieeeeeeee!

(nee niet jij Roos, no worries) 

 

Burn Out

Ik had eigenlijk nooit echt nagedacht over het fenomeen ‘burn-out’. Ik merkte wel sinds ik zelf ondernemer was geworden dat ik gevoeliger ben voor stress dan ik had willen zijn (want in mijn hoofd kan ik misschien alles wel prima relativeren, mijn lijf is het daar gewoonweg niet mee eens) en ik blijk toch minder stressbestendig dan ik er uit zie.

Stress is ook een nare vijand. Mijn vorm van stress uit zich in migraine – niet het soort dat je knallende hoofdpijn krijgt, maar het soort dat ik het gevoel in mijn rechterarm verlies, mijn spraak kwijt raak en in sommige gevallen flauw val daarna. Ik ben hiervoor ook al naar het ziekenhuis geweest en onder de MRI gegaan – maar er was niets verbazingwekkends te zien (behalve dat ik dus een brein bleek te hebben). Dus als je mij ziet liggen, bel alsjeblieft niet direct een ambulance. Dan ben ik meteen mijn eigen risico kwijt en gezien ik dat niet kan betalen raak ik dan alleen maar in nog meer stress.

Maar om even terug te komen op een ‘burn out’. Het is voor mij een onwerkelijk iets. Ik kan vaak niet slapen, maar ben wel dagenlang moe. Ik werk nog maar 16 uur per week maar heb het idee dat ik na dag 2 hele bergen heb verzet en een marathon heb uitgelopen. En ik kan je niet vertellen wat ik nou precies gedaan heb in die dagen. Veel kan het niet zijn, want de hele werkdag drentel ik een beetje als een zombie rond en sta soms best onhandig in de weg in ‘zombie’ modus. Wat kwam ik hier ook alweer doen? Wat was ook alweer mijn taak? Wat vroeg die klant me nou net? Het is best lastig om in een winkel te werken en de focus er bij te houden. Soms vlucht ik ook onbewust weg. Mijn hoofd loopt dan over en ik moet weer even tot rust komen omdat ik anders de volgende klant veel te heftig vind. Of omdat ik bang ben dat ik stomme fouten ga maken – dingen waarvan ik best weet hoe het hoort, maar ik niet kan achterhalen waarom ik niet ze niet meer goed doe. Het is vermoeiend. Je zelfvertrouwen staat letterlijk op nul, want je weet gewoon niet meer waarom je dingen niet onthoud of fout doet. Je kan niet aangeven wanneer je een vraag gaat onthouden of na 30 seconden al weer kwijt bent. Je staat je collega’s maar een beetje schaapachtig aan te staren als ze vragen wat je aan het uitspoken bent.

Gelukkig is het wel duidelijk dat ik niet helemaal goed functioneer. Ik ben soms bang op momenten dat ik erg vrolijk ben mensen misschien al snel gaan denken : gelukkig, het gaat weer goed en ze functioneert weer. Dan raak ik weer haast in de stress omdat ik dan denk dat mensen verwachten dat ik weer helemaal 100% de focus er bij heb. Terwijl ik eigenlijk alleen nog maar meer vergeet als ik druk en vrolijk ben. Het begint bij kleine dingen als verjaardagen, afspraken, dingen inplannen. Maar inmiddels gaat het nu al zo ver dat ik appjes vergeet te antwoorden als ik niet direct reageer. En als ik op een werkdag wél direct reageer, dan vergeet ik weer wat ik aan het doen was. Vrouwen zouden goed zijn in multi-tasken, maar momenteel kan ik al moeilijk 1 taak volbrengen. Ik word echt moe van mezelf.

Gelukkig gaat mijn omgeving er grotendeels goed mee om. Ik snap ook wel dat niet iedereen het begrijpt (“Burn-out? Goh… dat is een moderne ziekte…”) maar mijn ouders gelukkig wel. Ik ben heel erg bang voor de vraag ‘wanneer ga je weer eens aan het werk?’ want ik heb er geen antwoord op. Ik dacht in oktober – toen ik voor het eerst naar de dokter ging om te zeggen dat ik een probleempje had – dat ik in januari wel weer minimaal 24 uur wilde gaan werken. Wat een lachertje was dat.

“Wat doe je dan eigenlijk als je thuis bent?” vragen mensen me. Ja. Goede vraag. De ene dag probeer ik wat te maken (foto’s bijvoorbeeld) maar de andere dag… ik heb geen idee. Ik heb op vrijdag al weer stress dat ik op maandag weer moet gaan werken. Aankomende zaterdagen geef ik foto cursus (want oktober-Carin dacht dat dat allemaal wel weer kon) waar ik ook al behoorlijk van in de stress schiet, puur vanwege de voorbereidingen. Cursus geven is wel echt heel erg leuk. Ik hoop dat het me lukt.

Ik hoop in elk geval dat ik weer een beetje rust ga vinden. De (commerciële) fotografie laat ik bijna helemaal links liggen, want daarvan ondervind ik misschien nog wel de meeste stress. Ik ben dan wel fotograaf, mijn focus is all over the place. 

 

burnout_insta

foto ‘burn-out’ | via instagram @carinivana | 8 februari 2017