A whole new work

Vandaag ben ik begonnen aan een nieuwe baan.
Ik ga starten als woningfotograaf. Eerst parttime, maar wie weet dat als ik de smaak te pakken heb, ik me er helemaal op ga richten.

Opgelucht verlaat ik het pand. Zo, die is in de pocket! Een nieuwe baan : spannend! Na een flinke burn-out in 2016-2017 ben ik er klaar voor. De reis Japan heeft me echt goed gedaan en ik heb weer energie om iets nieuws aan te pakken.
Daarnaast is mijn hoofd ook een stuk helderder. Wat dacht ik toch afgelopen jaren? Dat ik met een minuscuul salarisje gelukkig zou zijn, als ik maar een eigen bedrijf had?
Ik loog mezelf gewoon voor. Ik vond mijn werk niet vreselijk, echt niet. Maar als je niet eens rond kan komen en er toch van jou wordt verwacht dat je mensen aan het lachen krijgt op een fotoshoot – en dan wel hun natuurlijke lach, want zodra ze een neplach zagen dan was dat natuurlijk de schuld van de fotograaf. Ja, dan gaat dat na een tijdje toch een hele negatieve lading krijgen.
Zou ik ooit nog familie foto’s willen maken? Ik zeg nooit nooit, maar voorlopig niet.
En als ik dan toch eerlijk ben : we waren gewoon ook niet zulke goede ondernemers. Maar dat wisten we zelf ook wel. We liepen achter de markt aan inplaats van het gat te vinden en daar in te springen. Creatief zijn en zakenvrouw zijn… ik kon het niet zo goed.
Ik wil hier niet mee zeggen dat afgelopen zeven jaar geen plezier heb gehad aan het werken in de v.o.f., absoluut niet. Ik heb er geweldige herinneringen aan.
Maar het was achteraf een experiment waar ik iets eerder de stekker uit had mogen trekken. Ik zei altijd dat ik liever een slecht betaalde baan had die ik leuk vond dan een goed betaalde baan die ik haatte.
Nu zeg ik liever dat ik een goed betaalde hobby boven een slecht betaalde baan zet.

En toch weet ik van die hobby werk te maken. Ik ben dus één van de nieuwe woningfotografen bij Zien24.
Ik ga op stap om huizen te fotograferen die in de verkoop gaan. Mijn klanten zijn makelaars, grappig dus dat ik toch nog die wereld in stap in navolging van mijn tante, vader en nicht. Of er echt veel creativiteit bij komt kijken weet ik nog niet, want er zitten natuurlijk duidelijke richtlijnen aan de foto’s die worden verwacht.
Maar dat lijkt me dan ook wel weer prettig. Gewoon precies kunnen doen wat er van je wordt verwacht en geen problemen krijgen met “mijn kind lacht niet echt” of  omdat “tante Bep staat de hele tijd kletsend op de foto en ondanks dat jij haar meerdere malen netjes heb gevraagd om mee te werken vinden we dat dit jouw schuld is en nemen we geen foto’s”.
Oke, dit zijn extreme voorbeelden, maar geloof me – ze komen voorbij. Niet precies in die woorden, maar de essentie ervan wel. Mensen fotograferen vind ik geweldig – maar ik wil ze er op hebben staan zoals ík dat wil.
Liefst kunstzinnig, overdreven, surrealistisch. Of juist heel rauw, documentaire, ongedwongen.
Alles er tussenin : daar zijn genoeg andere fotografen voor.
Ik loop nu weg met enigszins zekerheid dat ik betaald krijg (goed, het is een 0-uren contract maar ik heb het idee dat er werk genoeg is) en een auto vol goede apparatuur. Een half jaar geleden moest ik uit mijn bedrijf stappen zonder camera en met een schuld. Ja, dat is nog een lang en complex verhaal maar ik kan de conclusie maken dat het bedrijf gewoon niet zo gezond was en ik dat veel eerder had moeten inzien. Achteraf vond ik het ook altijd maar raar dat klanten gewoon vroegen “loopt het een beetje?” als ze in je winkel stonden. Wat had ik moeten zeggen? “Nee, je betaald eigenlijk te weinig voor mijn dienst, maar als ik meer vraag dan ga je ergens anders heen.”
Of had ik mijn map met administratie er bij moeten pakken en laten zien dat ik eigenlijk een hongerloontje kreeg voor het werk dat ik deed en mezelf eigenlijk beroofde van een financieel gezonde levensstijl. Waarom vroegen mensen dat eigenlijk?

Maar dat is nu niet meer mijn probleem. Lekker in loondienst. En wie weet dat ik mezelf wel weer aanmeld bij de KVK als ZZP-er. Het lijkt me toch ook weer fijn om kleine dingetjes te doen en zelf te bepalen wat ik aanneem zonder dat ik een aantal boze openstaande facturen mee moet nemen in mijn beslissing.
Gewoon lekker schrijven, fotograferen, bloggen en vloggen en instagrammen. Genoeg verdienden dat ik over een tijdje weer een mooie reis kan maken maar dat ik ook nog maandelijks leuke dingen kan doen met mijn vrienden.
Lekker cursussen blijven volgen.

Ik rij weg in een gloednieuwe Skoda. Er stond nog geen 130 km op de teller. Nog nooit heb ik in zo’n nieuwe auto mogen rijden en het voelt onwerkelijk dat dit tijdelijk mijn wagentje is. De auto rijd geweldig! Er zit zelfs cruise control in – een luxe die ik anders nooit had kunnen betalen. Alles ruikt nieuw. Mijn spullen zijn nieuw. Tijd voor een hele nieuwe start. Donderdag is inwerkdag. Ik kijk er naar uit. Hopelijk zijn mijn magere jaren (financieel dan, want lichamelijk moeten die nu echt eens komen) eindelijk voorbij.

4ad318ce-6d2b-42c2-a12a-c98b57410973

Advertenties

Interieur Fotografie

Een paar jaar geleden was ik op de Professional Imaging met mijn vader. Daar kwam ik mijn oude school – de Fotovakschool – weer tegen met een alumni vereniging. Ik heb me toen ingeschreven omdat ik van mening ben dat je altijd kunt groeien. Op dat moment was ik nog druk bezig met mijn v.o.f, maar deed zo af en toe een losse cursus of workshop bij de Fotolumni om mezelf te blijven ontwikkelen. (Ja, ontwikkelen, fotograaf, ha-ha)

Afgelopen maand heb ik de workshop Interieur fotografie mogen volgen. Het viel me op dat er steeds meer vraag naar interieur fotografen is en als de dochter van een makelaar ben ik vaker bij mensen thuis geweest om foto’s te maken voor de verkoop.
Dat is inmiddels al weer tien jaar geleden. Ik heb deze foto’s niet meer en dat is misschien maar goed ook, want het verschil zal wel enorm zijn.
Op de workshop heb ik handige technieken geleerd maar ook inspiratie op gedaan.
Wellicht is dit wel een nieuwe tak van fotografie voor mij?
Ik heb nu na jaren portret en familie fotografie ook wel echt zin in iets anders. Ik heb het met Pixxi nooit gedaan dus heb ik geen klantenkring hiervoor.
Omdat ik dit wel meteen verder wilde uitpluizen, ben ik op zoek gegaan naar geschikte woningen voor een portfolio.

Deze foto’s zijn gemaakt bij mijn lieve vrienden Reneé en Jonne. Reneé is altijd een lieve, behulpzame meid en ze heeft ook nog eens ontzettend veel feeling voor interieur, dus toen ik in de vriendenapp vroeg of iemand mij wilde helpen aan een portfolio, reageerde Jonne en Reneé allebei direct. Ook credits natuurlijk voor Jonne voor hun mooie huis, maar volgens mij is het safe to say dat Reneé hierin de hoofdrol speelt.
Ze had zelfs een cake in de oven staan toen ik aankwam!

Uiteraard staat hun woning niet te koop en is dit puur voor mijn portfolio gemaakt. Ik zoek ook nog steeds leuke huizen waar ik mag komen fotograferen! Ik ben nog aan het oefenen en doe dit dus zonder kosten*. Uiteraard krijg je net zo’n selectie als hieronder.
Wil je jouw huis verkopen en wil je mijn foto’s gebruiken online? Dan vraag ik nu een kleine vergoeding.

Mocht je het leuk vinden, mail me dan gerust! Ik kan naar Amsterdam of Haarlem komen.

 

*Omdat niet iedere woning geschikt zal zijn voor portfolio kan ik het niet oneindig aanbieden natuurlijk. Ik geef de voorkeur aan open, lichte ruimtes met een uitgesproken interieur style.

 

 

Jonnee KeukenJonnee woonkamer 1Jonnee woonkamer 2reneejonne1reneejonne2reneejonne3reneejonne4reneejonne8

Schrijven

 

Deze week heb ik me ingeschreven voor een schrijfcursus bij het LOI. Aanleiding ervan was een mislukte sollicitatie naar productredacteur voor camera’s. De vacature vroeg een studie journalistiek, communicatie en/of de Fotovakschool. Nu is mijn Nederlands goed genoeg om te snappen dat ik met mijn Fotovakschool diploma in aanmerking zou moeten komen, was het niet zo dat er toch werd gemeld dat ik niet genoeg schrijfervaring of een opleiding in die richting had. Aha.
Het eerste wat ik dacht was : Ja, hallo! Je kunt toch niet verwachten dat ik dat allemaal heb? Ik schrijf graag, ik blog en ik heb een boek uitgebracht. In eigen beheer en met wat taalcorrecties, dat geef ik toe – maar toch.
Maar aan de andere kant weet ik zelf ook wel dat er genoeg bij te spijkeren valt aan mijn spelling en grammatica.
Dus besloot ik de vacature als richtlijn te gebruiken en ben op zoek gegaan naar een cursus schrijven. Hier heb ik immers altijd wel wat aan, want ik schrijf al jaren.
Uitbrengen of online zetten is een ander verhaal, maar mijn laptop staat vol met hersenspinsels.

Om mijzelf te pushen hier beter in te worden ga ik ook proberen om wekelijks te  bloggen in plaats van minimaal één keer per maand.
Dit is wel een uitdaging omdat ik natuurlijk aan onderwerpen moet komen, maar ik ga mijn best doen. Ik heb voor mijn cursus twee modules gekozen : creatief schrijven en het schrijven van columns en blogs. Dat zou samen ongeveer 12 maanden duren. Dus dat betekent zo’n 52 blogs minimaal. Kijken of ik dat kan volhouden.

Daarnaast wil ik ook een serieuze poging doen om een tweede boek uit te brengen. Ik heb meerdere verhalen liggen maar ik hoop natuurlijk met behulp van deze cursus één van deze verhalen goed uit te kunnen werken.

Dus ik kreeg gister een pakket met lesmateriaal binnen. Een A4 multomap die tot de nok vol zit met studie materiaal. Gelukkig mag ik daar een jaar over doen want ik kreeg het toch even benauwd toen ik er naar keek. Wauw, wat veel!
Maar ik heb er mega veel zin in! Dus ik ga meteen aan de slag, wie weet dat jullie soms wat voorbij zien komen.

 

 

Dag Studio Pixxi <3

 

Ja, ik ga stoppen.

Omdat ik wat duidelijkheid wil scheppen over de situatie heb ik besloten hier uit te leggen waarom ik ga stoppen / ben gestopt met Studio Pixxi.

Zoals jullie misschien al wisten heb ik een burn-out. Daar ben ik weer redelijk van aan het herstellen maar dit gaat traag en met kleine beetjes. Sinds begin oktober vorig jaar ben ik al niet meer werkzaam geweest bij Pixxi omdat de druk daar gewoon te groot was. Ik had ook al een tijd niet echt plezier meer in mijn werk en vond alleen de bruidsfotografie en de fotocursus nog leuk om te doen. Ik gaf mezelf wat rust om na te denken over wat ik nu eigenlijk wilde.

Na een jaar ben ik tot de conclusie gekomen dat ik eigenlijk wel klaar ben met een groot deel van de commerciële fotografie die ik deed. Als ik ook kijk wat ik tijdens mijn opleiding heb gemaakt, was het ook helemaal niet commercieel. Het liefst maak ik documentaire of – geheel daarmee in contrast – surrealisme. Ik wil verhalen vertellen, mensen aan het denken zetten of af en toe gewoon iets maken wat ik kan afdoen als ‘kunst’. Ik wil  niet als ik straks 67 jaar ben en met pensioen mag terug kijken op mijn carrière en denken : nou, ik heb eigenlijk niet echt iets bijzonders gedaan.
En dan bedoel ik absoluut niet dat ik niet voor mijn klanten bijzondere momenten heb vastgelegd, want dat vind ik echt een hele eer. Maar dat is niet wat ik voor mezelf doe.
Mijn expositie was het eerste moment dat ik dacht : ja, dít is iets waar ik echt trots op ben. Het is niet in opdracht, het is gewoon puur zoals ik het wilde neerzetten. En als mensen daar dan hun mening over geven dan raakt me dat veel dieper dan wanneer iemand blij is met een familie portret. Ook fijn, maar uiteindelijk is dat na 10 jaar commerciële fotografie gewoon genoeg geweest.

Ik had natuurlijk gewoon in het bedrijf kunnen blijven als partner of met een nieuw businessplan, maar ook mede omdat ik dan geen bijstand meer ontvang heb ik besloten er uit te stappen. Ik kan nu niet zeggen dat het leuk is om van bijstand te leven, maar op dit moment is dat voor mij helaas nog nodig. Ik verdien niet genoeg met de uurtjes die ik bij mijn andere werk maak om rond te kunnen komen. En voor een (vervolg) aanvraag voor bijstand mag ik niet zelf een onderneming hebben / zzp-er zijn.

De toekomst – wat nu?

Mieke gaat gewoon door met Studio Pixxi. Hoe en wat ze precies wil gaan doen weet ze zelf ook nog niet helemaal, maar dit geeft haar de ruimte om verder te gaan met haar passie. Ik blijf wel samen met haar de bruidsfotografie doen. Dit is iets wat we allebei nog steeds erg leuk vinden en ook beter doen als we samen zijn. Het is ook vrij seizoensgebonden dus geeft dat mij nu nog een paar maanden rust voordat het weer begint.

Ik zal in 2018 weer gaan fotograferen als bruidsfotograaf, dus mocht je mij en Mieke willen boeken : http://www.pixxiweddings.nl !

Ook de fotoclub XZie wil ik graag nog doorzetten, al zal het er dit seizoen niet van komen.

Dit wil allemaal niet zeggen dat je mij niet kunt bereiken voor andere opdrachten, maar de kans is groot dat ik nee zeg tegen het fotograferen van het  verjaardagsfeestje van je oma Hillie. Ik ga weer workshops volgen voor Photoshop, verdiep me in Instagram, ga bloggen… mij vooral op mezelf richten. Even het ‘ik ben fotograaf’ laten vallen en kunnen zeggen ‘ik maak beeldende kunst’. Lekker breed, kan ik alle kanten mee op.
Ga ik er rijk mee worden? Ha. Hell no. Weet ik ook wel. Maar dat hoeft ook helemaal niet.

Life is a party

Met pijn in het hart

Het afscheid is toch bitterzoet. Het bedrijf bestaat bijna 7 jaar, en ik zal Mieke en Ymelda ook zeker missen. Maar het is geen einde van onze samenwerking, dus zie ik het als een nieuw hoofdstuk. Ik blijf toch betrokken, al is het straks als freelancer. We blijven natuurlijk gewoon ook vriendinnen en in de toekomst hoop ik heel veel bruiloften samen met de meiden te kunnen doen. En wie weet ooit een expositie samen, want dat is toch waar mijn hart ligt. Mieke is een geweldige fotograaf en Ymelda is zo bizar creatief dat het in de toekomst zeker moet lukken!

Ik wil sowieso iedereen bedanken voor alle steun, vertrouwen en hulp van de afgelopen jaren! Mijn nieuwe werk zul je voornamelijk vinden op Instagram ( @carinivana ) en via mijn eigen Facebook , maar vergeet ook vooral niet om Studio Pixxi te blijven volgen op social media. Uiteraard blijven de foto’s die ik heb gemaakt in de afgelopen jaren daar ook in het archief.

Mieke en Ymelda, lieve Pixxi-zusjes, dit avontuur is voor mij ten einde maar we vinden elkaar hoe dan ook weer terug in de fotografie. En anders sowieso op de koffie.

Dikke kus,

Carin

 

pixxi

 

Get Vintage

Mensen kunnen soms heel vreemd reageren op fotografie. Ik kan het me nog herinneren van de tijd dat ik promoter / demonstrateur was voor een camera merk. Ik mocht naar allerlei leuke plekken en winkels, maar moest soms ook op een saaie zaterdag in een groothandel staan. Waar uiteraard geen hond kwam voor een camera en al  helemaal niet op een demonstratie zat te wachten.
Ik weet nog dat ik daar stond, praktisch uit mijn neus te eten want iedereen kwam wijn of toner halen, en ik werd ‘aangesproken’ door een man.
Meneer stond een meter of tien verderop.
“Ik hou er niet van.”
Gezien hij heel ver weg stond ging ik er niet vanuit dat hij tegen mij sprak. Als ik mensen aanspreek dan doe ik dat minimaal met oogcontact en wacht ik even tot ik een meter of 3 verwijderd ben voor ik mijn gesprek start. Deze man niet.
“Ik hou er niet van”, herhaalde hij nogmaals toen hij inmiddels een metertje of drie dichterbij was geschoven als een bang dier, waarschijnlijk omdat ik hem negeerde.
Ik keek hem vragend aan. “Eh, pardon?”
“Ik hou er niet van, foto’s”, herhaalde hij zichzelf weer. Hij knikte naar de camera in mijn hand.
‘Waarom kom je dan naar me toe?’ – wilde ik er uit werpen, maar ik blijf  altijd beleefd naar klanten. Al wist ik niet zo goed wat ik met deze kwibus aan moest. Het was misschien een rare confrontatie, maar het was beter dan de meneer die vijf schappen verderop “pssst!” naar me riep en begon te fluiten toen ik niet reageerde. Hij wilde toner hebben en verwachtte dat ik wel zou reageren op zijn gefluit. “Nee meneer, ik werk hier niet! ” riep ik uiteindelijk nadat hij vier schappen was opgeschoven om te blèren of ik hier wel werkte. Psst m’n reet. Ben geen hond.
Maar wat de “ik hou er niet  van” meneer van mij moest was me onbekend. Hij kwam klagen dat hij niet van foto’s hield en dat hij al zijn jeugdfoto’s weg had gemieterd. Hij vond er niks aan.
Ik had de man niet eens gezien, laat staan gevraagd of hij een demonstratie wilde van de camera die ik vast had. Ik had het die dag al lang opgegeven na de zoveelste ongeïnteresseerde blik.
Maar al je jeugdfoto’s weggooien? Wie doe je daar nou goed mee? Ik ken echt niemand die dat zou doen. Maar ik wilde hem niet verder vragen waarom – de man drentelde ook al half verder toen ik niet enthousiast begon over hoe stom foto’s zijn. Wat verwacht je van een camera liefhebber?

Nu vraag je je af waarom ik me dit opeens weer herinner. Ik ben op het moment weer bezig met mijn verzameling oude camera’s. Na een tweede verhuizing van Pixxi heeft Mieke een doos met oude camera’s achter gelaten voor me en ik was eerlijk gezegd zo blij als een kind in een snoepwinkel. Of gewoon iemand die net als in aan de Weight Watchers zit zo blij is met een chocoladereep.
Ik was al helemaal aan het kijken waar ik ze neer wilde zetten toen ik de oude camera van mijn oma weer vond. Gewoon, zo’n compact camera die ik eigenlijk niet zo heel interessant vind en ook niet spaar, maar die oma me destijds heeft gegeven omdat ik zo van camera’s hield. Ik heb hem wel altijd bewaard.
En ik zag nu opeens dat er nog een rolletje in zit! Ik ben natuurlijk super nieuwsgierig! Ik gok dat de foto’s zijn gemaakt ergens tussen 2000 en 2010. Dus ik in mijn bed onder de dekens dat rolletje er uit proberen te jassen – lukt natuurlijk niet, de hele film er uit. Dus ik denk slim te zijn en een andere camera te pakken waarmee ik het rolletje handmatig terug kan draaien – zit daar óók nog een rolletje in! Wauw!
Misschien staat er op beiden niets, maar ik ben nu reuze benieuwd!

Dus als je een oude camera hebt liggen of iemand kent die de zijne bij het grofvuil wil zetten: geef het aan mij! Ik spaar zo’n beetje alles totaan mid jaren 90 (waar het digitaal werd) maar als het er mooi uit ziet… love it!
Hoog op mijn lijst staat een polaroid 1000 (zo’n witte) want daar is weer film voor 😀

IMG_3322

Foto: Instagram @carinivana | vintage camera | 16-09-2017

 

 

 

 

Burn Out

Ik had eigenlijk nooit echt nagedacht over het fenomeen ‘burn-out’. Ik merkte wel sinds ik zelf ondernemer was geworden dat ik gevoeliger ben voor stress dan ik had willen zijn (want in mijn hoofd kan ik misschien alles wel prima relativeren, mijn lijf is het daar gewoonweg niet mee eens) en ik blijk toch minder stressbestendig dan ik er uit zie.

Stress is ook een nare vijand. Mijn vorm van stress uit zich in migraine – niet het soort dat je knallende hoofdpijn krijgt, maar het soort dat ik het gevoel in mijn rechterarm verlies, mijn spraak kwijt raak en in sommige gevallen flauw val daarna. Ik ben hiervoor ook al naar het ziekenhuis geweest en onder de MRI gegaan – maar er was niets verbazingwekkends te zien (behalve dat ik dus een brein bleek te hebben). Dus als je mij ziet liggen, bel alsjeblieft niet direct een ambulance. Dan ben ik meteen mijn eigen risico kwijt en gezien ik dat niet kan betalen raak ik dan alleen maar in nog meer stress.

Maar om even terug te komen op een ‘burn out’. Het is voor mij een onwerkelijk iets. Ik kan vaak niet slapen, maar ben wel dagenlang moe. Ik werk nog maar 16 uur per week maar heb het idee dat ik na dag 2 hele bergen heb verzet en een marathon heb uitgelopen. En ik kan je niet vertellen wat ik nou precies gedaan heb in die dagen. Veel kan het niet zijn, want de hele werkdag drentel ik een beetje als een zombie rond en sta soms best onhandig in de weg in ‘zombie’ modus. Wat kwam ik hier ook alweer doen? Wat was ook alweer mijn taak? Wat vroeg die klant me nou net? Het is best lastig om in een winkel te werken en de focus er bij te houden. Soms vlucht ik ook onbewust weg. Mijn hoofd loopt dan over en ik moet weer even tot rust komen omdat ik anders de volgende klant veel te heftig vind. Of omdat ik bang ben dat ik stomme fouten ga maken – dingen waarvan ik best weet hoe het hoort, maar ik niet kan achterhalen waarom ik niet ze niet meer goed doe. Het is vermoeiend. Je zelfvertrouwen staat letterlijk op nul, want je weet gewoon niet meer waarom je dingen niet onthoud of fout doet. Je kan niet aangeven wanneer je een vraag gaat onthouden of na 30 seconden al weer kwijt bent. Je staat je collega’s maar een beetje schaapachtig aan te staren als ze vragen wat je aan het uitspoken bent.

Gelukkig is het wel duidelijk dat ik niet helemaal goed functioneer. Ik ben soms bang op momenten dat ik erg vrolijk ben mensen misschien al snel gaan denken : gelukkig, het gaat weer goed en ze functioneert weer. Dan raak ik weer haast in de stress omdat ik dan denk dat mensen verwachten dat ik weer helemaal 100% de focus er bij heb. Terwijl ik eigenlijk alleen nog maar meer vergeet als ik druk en vrolijk ben. Het begint bij kleine dingen als verjaardagen, afspraken, dingen inplannen. Maar inmiddels gaat het nu al zo ver dat ik appjes vergeet te antwoorden als ik niet direct reageer. En als ik op een werkdag wél direct reageer, dan vergeet ik weer wat ik aan het doen was. Vrouwen zouden goed zijn in multi-tasken, maar momenteel kan ik al moeilijk 1 taak volbrengen. Ik word echt moe van mezelf.

Gelukkig gaat mijn omgeving er grotendeels goed mee om. Ik snap ook wel dat niet iedereen het begrijpt (“Burn-out? Goh… dat is een moderne ziekte…”) maar mijn ouders gelukkig wel. Ik ben heel erg bang voor de vraag ‘wanneer ga je weer eens aan het werk?’ want ik heb er geen antwoord op. Ik dacht in oktober – toen ik voor het eerst naar de dokter ging om te zeggen dat ik een probleempje had – dat ik in januari wel weer minimaal 24 uur wilde gaan werken. Wat een lachertje was dat.

“Wat doe je dan eigenlijk als je thuis bent?” vragen mensen me. Ja. Goede vraag. De ene dag probeer ik wat te maken (foto’s bijvoorbeeld) maar de andere dag… ik heb geen idee. Ik heb op vrijdag al weer stress dat ik op maandag weer moet gaan werken. Aankomende zaterdagen geef ik foto cursus (want oktober-Carin dacht dat dat allemaal wel weer kon) waar ik ook al behoorlijk van in de stress schiet, puur vanwege de voorbereidingen. Cursus geven is wel echt heel erg leuk. Ik hoop dat het me lukt.

Ik hoop in elk geval dat ik weer een beetje rust ga vinden. De (commerciële) fotografie laat ik bijna helemaal links liggen, want daarvan ondervind ik misschien nog wel de meeste stress. Ik ben dan wel fotograaf, mijn focus is all over the place. 

 

burnout_insta

foto ‘burn-out’ | via instagram @carinivana | 8 februari 2017